Ο Δημήτρης Κουτσούμπας για ενεργειακή κρίση, πόλεμο και οικονομία, με καταγγελίες για ΝΑΤΟ, ΕΕ και μονοπώλια, επαναφέροντας τη ρητορική του ΚΚΕ.
Ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, μιλώντας στη Βουλή για την αντιμετώπιση του ενεργειακού κόστους, παρουσίασε για ακόμη μία φορά μια πλήρως μονοδιάστατη ανάγνωση της πραγματικότητας, όπου κάθε διεθνής εξέλιξη, κάθε οικονομική πίεση και κάθε πολιτική επιλογή εντάσσεται σε ένα ενιαίο, σχεδόν μηχανιστικό αφήγημα «ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών». Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα δεν εμφανίζεται ως μια χώρα που καλείται να ισορροπήσει σε ένα σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον, αλλά ως παθητικό πιόνι σε ένα προαποφασισμένο παιχνίδι ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, με ευθύνες που μοιράζονται συλλήβδην σε όλα τα κόμματα πλην του ΚΚΕ. Η προσέγγιση αυτή, ωστόσο, περισσότερο θυμίζει ιδεολογική εμμονή παρά σοβαρή πολιτική ανάλυση, καθώς αγνοεί επιδεικτικά τις πραγματικές παραμέτρους της διεθνούς πολιτικής και οικονομίας.
Στην τοποθέτησή του, ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ επιχείρησε να συνδέσει τον πόλεμο, την ενεργειακή κρίση και την ελληνική οικονομία σε ένα ενιαίο σχήμα, όπου οι μόνοι ωφελημένοι είναι «μονοπώλια», εφοπλιστές και επιχειρηματικοί όμιλοι. Με τον ίδιο τρόπο, οι επιπτώσεις για τους πολίτες παρουσιάζονται ως αποτέλεσμα ενός συνειδητού σχεδίου εκμετάλλευσης, χωρίς καμία αναφορά σε αντικειμενικούς παράγοντες, όπως οι διεθνείς τιμές ενέργειας, οι γεωπολιτικές εντάσεις ή οι δομικές αδυναμίες των αγορών. Η απλοποίηση αυτή μπορεί να εξυπηρετεί ένα πολιτικό αφήγημα, αλλά δεν προσφέρει ουσιαστική κατανόηση των προβλημάτων ούτε ρεαλιστικές λύσεις.
Όταν όλα εξηγούνται με μία λέξη
Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της παρέμβασης Κουτσούμπα είναι η απόλυτη ερμηνευτική κυριαρχία ενός και μόνο σχήματος: όλα ανάγονται στο «κεφάλαιο» και στους «ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς». Από την άσκηση ετοιμότητας στην Ελευσίνα μέχρι τη λειτουργία της ενεργειακής αγοράς, κάθε εξέλιξη εντάσσεται σε ένα ενιαίο αφήγημα σκοπιμότητας, χωρίς περιθώριο για πολυπαραγοντική ανάλυση ή διαφοροποιήσεις. Με αυτόν τον τρόπο, η πολιτική μετατρέπεται σε μια διαρκή καταγγελία, όπου οι έννοιες επαναλαμβάνονται αλλά δεν εξηγούνται και οι αιτίες προϋποτίθενται αντί να τεκμηριώνονται.
Ακόμη και στο πεδίο της οικονομίας, η ίδια λογική οδηγεί σε προτάσεις που αγνοούν βασικές ισορροπίες και περιορισμούς. Η κατάργηση φόρων, οι αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, τα πλαφόν και η συνολική αναδιάρθρωση της αγοράς ενέργειας παρουσιάζονται ως απλές πολιτικές επιλογές, χωρίς κόστος ή επιπτώσεις. Πρόκειται για μια προσέγγιση που απευθύνεται περισσότερο στο θυμικό παρά στη λογική, καθώς παραλείπει να απαντήσει στο βασικό ερώτημα της εφαρμοσιμότητας.
Τελικά, η παρέμβαση του ΚΚΕ επιβεβαιώνει ότι παραμένει εγκλωβισμένο σε ένα ιδεολογικό πλαίσιο που ερμηνεύει τα πάντα με τους ίδιους όρους, ανεξαρτήτως συγκυρίας. Σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκος, η απλοϊκή αυτή ανάγνση μπορεί να προσφέρει εύκολες απαντήσεις, αλλά δύσκολα συμβάλλει σε ουσιαστικές λύσεις για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία.
