Το ΚΚΕ επαναφέρει τη γνώριμη αντινατοϊκή ρητορική με αφορμή το drone στη Λευκάδα, επενδύοντας ξανά σε φόβο, καταγγελίες και πολιτική υπερβολή.
Η νέα ανακοίνωση του ΚΚΕ για το ουκρανικό drone που εντοπίστηκε ανοιχτά της Λευκάδας επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά τη σταθερή επιλογή του Περισσού να αντιμετωπίζει κάθε γεωπολιτική κρίση μέσα από το ίδιο ψυχροπολεμικό φίλτρο. Με επιθετική ρητορική κατά του ΝΑΤΟ, καταγγελίες περί «ιμπεριαλιστικών πολέμων» και υπαινιγμούς για μυστικές συμφωνίες της κυβέρνησης, το κόμμα του Δημήτρη Κουτσούμπα επιχειρεί να μετατρέψει ένα σοβαρό περιστατικό ασφαλείας σε εργαλείο ιδεολογικής εκμετάλλευσης. Αντί για ψυχραιμία και τεκμηριωμένη προσέγγιση, το ΚΚΕ επιλέγει ξανά τη δραματοποίηση, επαναφέροντας αφηγήματα που παραπέμπουν περισσότερο σε πολιτικές αναλύσεις περασμένων δεκαετιών παρά στη σύνθετη διεθνή πραγματικότητα του σήμερα.
Το ΚΚΕ μοιάζει αδύναμο να αποδεχθεί ότι η γεωπολιτική πραγματικότητα του 2026 δεν μπορεί να ερμηνεύεται αποκλειστικά μέσα από τα στερεότυπα του Ψυχρού Πολέμου. Κάθε διεθνές επεισόδιο, κάθε κρίση και κάθε στρατιωτική ένταση μετατρέπεται αυτόματα σε απόδειξη μιας παγκόσμιας συνωμοσίας του ΝΑΤΟ και της Δύσης, με την Ελλάδα να παρουσιάζεται μονίμως ως «υποτελής» και «συνένοχη». Πρόκειται για μια πολιτική ανάγνωση που αγνοεί επιδεικτικά τη σύνθετη φύση των σύγχρονων διεθνών σχέσεων και επενδύει διαρκώς στην καλλιέργεια φόβου και καχυποψίας.
Ιδεοληπτικός εγκλωβισμός
Η ανακοίνωση για το drone στη Λευκάδα είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της λογικής. Πριν ακόμη ολοκληρωθούν οι τεχνικές και επιχειρησιακές αξιολογήσεις, το ΚΚΕ έσπευσε να υιοθετήσει έναν τόνο σχεδόν αποκαλυπτικό, αφήνοντας υπονοούμενα για μυστικές συμφωνίες, πολεμικούς σχεδιασμούς και επικίνδυνες κυβερνητικές μεθοδεύσεις. Η πολιτική υπερβολή, όμως, δεν ενισχύει τη σοβαρότητα της παρέμβασης. Αντιθέτως, ενισχύει την αίσθηση ότι το κόμμα αναζητά διαρκώς αφορμές για να επιβεβαιώσει τη μόνιμη ιδεολογική του αφήγηση.
Παράλληλα, η εμμονή στην ίδια ρητορική αποκαλύπτει και ένα βαθύτερο πολιτικό αδιέξοδο. Το ΚΚΕ δείχνει εγκλωβισμένο σε έναν μηχανισμό επαναλαμβανόμενων καταγγελιών, χωρίς ουσιαστική δυνατότητα παραγωγής ρεαλιστικών προτάσεων για τη θέση της χώρας σε ένα ασταθές διεθνές περιβάλλον. Η συνεχής επίκληση «ιμπεριαλιστικών σχεδίων» μπορεί να εξυπηρετεί την εσωκομματική συσπείρωση, αλλά δύσκολα πείθει μια κοινωνία που αναζητά σοβαρότητα, θεσμική υπευθυνότητα και καθαρό λόγο.
Τελικά, πίσω από τους υψηλούς τόνους και τις βαρύγδουπες καταγγελίες, το ΚΚΕ μοιάζει να ανακυκλώνει το ίδιο πολιτικό μοτίβο εδώ και δεκαετίες. Έναν λόγο βαθιά ιδεολογικό, συγκρουσιακό και αποκομμένο από τις πραγματικές ισορροπίες της εποχής. Και όσο επιμένει να αντιμετωπίζει κάθε διεθνή εξέλιξη ως επιβεβαίωση μιας προδιαγεγραμμένης αντικαπιταλιστικής θεωρίας, τόσο θα ενισχύεται η εικόνα ενός κόμματος που παραμένει πολιτικά καθηλωμένο σε άλλες εποχές.
