Το ΚΚΕ επανέφερε τη σκληρή αντικαπιταλιστική ρητορική, επιμένοντας σε καταγγελίες κατά κυβέρνησης, αντιπολίτευσης και «νέων σωτήρων» της πολιτικής σκηνής.
Ο Δημήτρης Κουτσούμπας επέλεξε για ακόμη μία φορά να σηκώσει τους τόνους απέναντι στο σύνολο σχεδόν του πολιτικού συστήματος, χρησιμοποιώντας από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης τη γνώριμη επαναστατική γλώσσα του Περισσού περί «κλωτσοπατινάδας», «αστικού πολιτικού συστήματος», «διεφθαρμένου κράτους» και «καπιταλιστικής εξουσίας», επιχειρώντας να εμφανίσει το ΚΚΕ ως τη μοναδική αυθεντική αντισυστημική δύναμη μέσα σε ένα περιβάλλον πολιτικής ρευστότητας και κοινωνικής κόπωσης. Με φόντο τα προβλήματα των εργαζομένων, τις εξελίξεις στον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις συζητήσεις για τη μονιμότητα στο Δημόσιο και τις συνεχείς ανακατατάξεις στον χώρο της αντιπολίτευσης, ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ εξαπέλυσε επίθεση όχι μόνο στην κυβέρνηση Μητσοτάκη αλλά και στα νέα πολιτικά εγχειρήματα που εμφανίζονται, ειρωνευόμενος όσους «έρχονται να μας σώσουν», την ώρα που το ίδιο το ΚΚΕ συνεχίζει να ανακυκλώνει εδώ και δεκαετίες την ίδια πολιτική συνταγή καταγγελίας, οργής και ιδεολογικής καθαρότητας χωρίς ποτέ να δοκιμάζεται στην πραγματική ευθύνη διακυβέρνησης.
Ο Δημήτρης Κουτσούμπας μιλά συνεχώς για «ανατροπή του συστήματος», μόνο που το ΚΚΕ μοιάζει να έχει βολευτεί όσο κανείς άλλοτε μέσα σε αυτό. Καταγγέλλει τους πάντες, απορρίπτει τους πάντες, επιτίθεται σε κάθε νέα πολιτική πρωτοβουλία και ταυτόχρονα διατηρεί με απόλυτη ασφάλεια τον ρόλο του μόνιμου διαμαρτυρόμενου χωρίς ποτέ να χρειάζεται να αποδείξει αν όσα λέει μπορούν να εφαρμοστούν στην πράξη. Η επαναστατική ρητορική λειτουργεί ως πολιτική ζώνη άνεσης: υψηλοί τόνοι, σκληρές καταγγελίες, ταξικά συνθήματα και στο τέλος καμία πραγματική δοκιμασία εξουσίας.
Πολιτική κασέτα δεκαετιών
Το πρόβλημα για τον Περισσό είναι ότι η κοινωνία του 2026 δεν θυμίζει Ελλάδα της δεκαετίας του ’80. Όταν ο Κουτσούμπας μιλά για «λαϊκή εξουσία», «καπιταλιστική σαπίλα» και «αστικό κράτος», μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης ακούει πλέον μια πολιτική κασέτα που παίζει ξανά και ξανά χωρίς καμία ανανέωση. Ακόμη και η επίθεση στα νέα κόμματα δείχνει περισσότερο άγχος απώλειας της αντισυστημικής πελατείας παρά πραγματική ιδεολογική αυτοπεποίθηση. Γιατί όσο το πολιτικό σκηνικό αλλάζει, το ΚΚΕ συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν να ζει σε μια μόνιμη ιστορική επανάληψη.
Η ειρωνεία είναι ότι το ΚΚΕ καταγγέλλει διαρκώς το πολιτικό σύστημα, ενώ αποτελεί ίσως το πιο προβλέψιμο και αμετακίνητο κομμάτι του. Ο Κουτσούμπας επενδύει σταθερά στην κοινωνική δυσαρέσκεια, γνωρίζοντας ότι η οργή πάντα δίνει πολιτικό χώρο. Όμως η διαφορά ανάμεσα στη διαμαρτυρία και στην πρόταση εξουσίας παραμένει τεράστια. Και εκεί ακριβώς το ΚΚΕ δείχνει να προτιμά συνειδητά τον ασφαλή ρόλο του μόνιμου καταγγέλλοντος από τον δύσκολο δρόμο της πραγματικής πολιτικής ευθύνης.
