Το ΚΚΕ με επίθεση στην κυβέρνηση με γνώριμη ρητορική περί «ανατροπής», αλλά ανακυκλώνει συνθήματα χωρίς ρεαλιστική πρόταση για τη χώρα.
Με τη γνωστή, σκληρή και απόλυτη ρητορική του, το ΚΚΕ επιλέγει να χαρακτηρίσει «μίζερη» την κυβερνητική πολιτική, επιχειρώντας να κεφαλαιοποιήσει τη δυσαρέσκεια για την οικονομική πίεση και το κόστος ζωής. Ωστόσο, πίσω από τις βαρύγδουπες καταγγελίες περί «φορολεηλασίας», «ματωμένων πλεονασμάτων» και «οριστικής ανατροπής», αναδεικνύεται για ακόμη μια φορά η διαχρονική αδυναμία του κόμματος να περάσει από την καταγγελία στην πρόταση. Η επιμονή σε ένα ιδεολογικό αφήγημα σύγκρουσης με τα πάντα και τους πάντες δεν φαίνεται να απαντά στα πραγματικά ζητήματα της οικονομίας, της ανάπτυξης και της σταθερότητας, αλλά μάλλον να εγκλωβίζει το ίδιο το κόμμα σε έναν φαύλο κύκλο πολιτικής αυτάρκειας.
Το ΚΚΕ ανακάλυψε ξανά τη «μίζερη πολιτική» της κυβέρνησης. Μόνο που, όπως συμβαίνει συνήθως, η καταγγελία λέει περισσότερα για τον καταγγέλλοντα παρά για τον στόχο της.
H μόνιμη επίκληση της «ανατροπής»
Με εκφράσεις όπως «ματωμένα πλεονάσματα» και «φορολεηλασία», το κόμμα επιχειρεί να περιγράψει μια εικόνα καθολικής καταστροφής, αγνοώντας επιδεικτικά ότι η οικονομία λειτουργεί σε ένα συγκεκριμένο ευρωπαϊκό και διεθνές πλαίσιο, με κανόνες, ισορροπίες και υποχρεώσεις. Η εύκολη ρητορική της σύγκρουσης μπορεί να εξυπηρετεί την ιδεολογική καθαρότητα, αλλά δεν παράγει πολιτική.
Ακόμη πιο προβληματική είναι η μόνιμη επίκληση της «ανατροπής». Ανατροπή σε τι, με ποιους όρους και με ποιο σχέδιο; Σε αυτά τα ερωτήματα το ΚΚΕ σιωπά επιδεικτικά. Γιατί είναι άλλο πράγμα να καλείς σε αγώνα και άλλο να παρουσιάζεις μια εφαρμόσιμη πρόταση διακυβέρνησης σε μια σύνθετη οικονομία.
Η εμμονή σε ένα αφήγημα όπου για όλα ευθύνονται «οι επιχειρηματικοί όμιλοι», «οι εξοπλισμοί» και συνολικά το σύστημα, οδηγεί τελικά σε μια πολιτική μονοφωνία που δεν πείθει πέρα από το στενό ακροατήριο. Και όσο το ΚΚΕ παραμένει εγκλωβισμένο σε αυτή τη λογική, τόσο θα επιβεβαιώνει τον χαρακτηρισμό που το ίδιο αποδίδει: όχι της κυβέρνησης, αλλά της δικής του πολιτικής παρουσίας.
Διότι η πραγματική μιζέρια στην πολιτική δεν είναι η άσκηση δύσκολων πολιτικών σε ένα απαιτητικό περιβάλλον. Είναι η άρνηση να προτείνεις οτιδήποτε ρεαλιστικό και να περιορίζεσαι σε συνθήματα που επαναλαμβάνονται δεκαετίες τώρα, χωρίς αντίκρισμα.
