Με συνθήματα περί «ανατροπής» και πλήρως κρατικού συστήματος, το ΚΚΕ επενδύει σε δογματικές λύσεις, αγνοώντας τις πραγματικές δυνατότητες της οικονομίας.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Υγείας, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας επαναφέρει τη γνώριμη ρητορική περί πλήρως κρατικού συστήματος Υγείας, επιλέγοντας να συγκρουστεί συνολικά με την πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση για τη στήριξη και τον εκσυγχρονισμό του ΕΣΥ. Σε μια περίοδο που έχουν δρομολογηθεί παρεμβάσεις ενίσχυσης των νοσοκομείων, προσλήψεων προσωπικού και βελτίωσης των υπηρεσιών υγείας μέσα σε ένα απαιτητικό διεθνές οικονομικό περιβάλλον, το ΚΚΕ προτάσσει ένα απόλυτο μοντέλο κατάργησης κάθε μορφής συνεργασίας με τον ιδιωτικό τομέα. Μια προσέγγιση που, παρά τη ρητορική της ένταση, παραγνωρίζει τις πραγματικές συνθήκες λειτουργίας των σύγχρονων συστημάτων υγείας και μεταφέρει τη συζήτηση από τις εφαρμόσιμες λύσεις σε μια ιδεολογική αντιπαράθεση χωρίς άμεσο αντίκρισμα για τους πολίτες.
Το κάλεσμα για «ανατροπή» και σύγκρουση με την «εμπορευματοποίηση» συνοδεύεται από μια απόλυτη αφήγηση, όπου κάθε μορφή συνεργασίας δημόσιου και ιδιωτικού τομέα παρουσιάζεται ως αρνητική. Πρόκειται για μια δογματική προσέγγιση που αγνοεί τη σύνθετη πραγματικότητα των σύγχρονων συστημάτων υγείας, τα οποία βασίζονται σε μεικτά μοντέλα για να ανταποκριθούν στις ανάγκες των πολιτών.
Συνθήματα περί «λαϊκών αναγκών»
Οι προτάσεις για πλήρως δωρεάν υπηρεσίες, κατάργηση κάθε συμμετοχής και μαζικές προσλήψεις προσωπικού παρουσιάζονται ως εύκολες λύσεις, χωρίς καμία αναφορά στο δημοσιονομικό κόστος. Η λογική «όλα δωρεάν για όλους» μπορεί να ακούγεται ελκυστική, αλλά παραμένει αποκομμένη από τις πραγματικές αντοχές της οικονομίας.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η σύνδεση της Υγείας με τη συνολική ανατροπή του οικονομικού συστήματος. Το ΚΚΕ δεν περιορίζεται σε προτάσεις βελτίωσης, αλλά θέτει ως προϋπόθεση την κατάργηση της αγοράς συνολικά, μεταφέροντας τη συζήτηση από τις πρακτικές λύσεις σε μια ιδεολογική αντιπαράθεση άλλης εποχής.
Τελικά, πίσω από τα συνθήματα περί «λαϊκών αναγκών» και «κοινωνικού αγαθού», διαμορφώνεται μια πρόταση που παραμένει θεωρητική και ανεφάρμοστη στις σημερινές συνθήκες. Μια προσέγγιση που επενδύει στην καταγγελία και στην ιδεολογία, χωρίς να δίνει απαντήσεις στα άμεσα και πρακτικά προβλήματα του συστήματος Υγείας.
