Το ΚΚΕ επιτίθεται στην κυβέρνηση για τη στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας σε Κύπρο και Μέση Ανατολή, μιλώντας για «μακελειό» και απαιτώντας αποχώρηση δυνάμεων.
Οι εξελίξεις στην Κύπρο και στη Μέση Ανατολή γίνονται πεδίο νέας ιδεολογικής επίθεσης από το ΚΚΕ, που με ανακοίνωσή του καταγγέλλει την κυβέρνηση για «κλιμάκωση» της ελληνικής εμπλοκής και ζητά άμεση απεμπλοκή από όσα χαρακτηρίζει «πόλεμο των ιμπεριαλιστών». Με δραματικούς τόνους και βαριές εκφράσεις περί «μακελειού», ο Περισσός επιχειρεί να εμφανίσει την Ελλάδα ως άκριτο εκτελεστικό βραχίονα ξένων σχεδιασμών, αγνοώντας επιδεικτικά το γεωπολιτικό περιβάλλον και τις συμμαχικές υποχρεώσεις της χώρας.
Η ρητορική περί «προστασίας βρετανικών βάσεων» στην Κύπρο και «υποδομών του ΝΑΤΟ» επαναφέρει το γνώριμο αφήγημα απομόνωσης, σαν να βρίσκεται η χώρα εκτός διεθνούς πλαισίου. Το ΚΚΕ επιλέγει να βαφτίζει κάθε αμυντική συνεργασία ως συνενοχή και κάθε στρατηγική συμμαχία ως υποταγή, αποσιωπώντας ότι η αποτρεπτική ισχύς της Ελλάδας εδράζεται ακριβώς σε αυτές τις δομές. Η πραγματικότητα της Ανατολικής Μεσογείου δεν αλλάζει με συνθήματα.
Ιδεοληπτική... γεωπολιτική ερμηνεία
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η επίθεση κατά της «άμυνας της Κύπρου», την οποία χαρακτηρίζει «ψέμα», ισχυριζόμενο ότι οι ελληνικές δυνάμεις θα προστατεύουν βρετανικές και ΝΑΤΟϊκές εγκαταστάσεις. Με αυτόν τον τρόπο, το κόμμα ουσιαστικά ακυρώνει κάθε έννοια συλλογικής άμυνας και μετατρέπει τη συμμαχική παρουσία σε εχθρικό παράγοντα, υιοθετώντας πλήρως την αντιδυτική ρητορική που εξυπηρετεί αντικειμενικά τα συμφέροντα της Τεχεράνης και της ρωσικής γεωπολιτικής σχολής.
Παράλληλα, η προσπάθεια να παρουσιαστεί η ένταξη στην «πυρηνική ομπρέλα» της Γαλλία ως ομολογία ενοχής. Σε μια περίοδο αυξημένης αστάθειας, η εμβάθυνση της στρατηγικής σχέσης με το Παρίσι αποτελεί στοιχείο ενίσχυσης της αποτροπής και όχι «στήριξη ολέθριων σχεδιασμών», όπως υποστηρίζει το κόμμα. Η Ελλάδα δεν λειτουργεί σε κενό ισχύος· λειτουργεί σε ένα απαιτητικό περιβάλλον όπου η ασφάλεια είναι προϋπόθεση κυριαρχίας.
Το αποκορύφωμα έρχεται με το κάλεσμα για «λαϊκό ξεσηκωμό» και κλείσιμο βάσεων από τη Σούδα έως την Αλεξανδρούπολη, καθώς και με την απαίτηση επιστροφής των Patriot και των φρεγατών. Πρόκειται για μια γραμμή που, αν εφαρμοζόταν, θα μετέτρεπε τη χώρα σε θεατή των εξελίξεων, χωρίς συμμάχους και χωρίς αποτρεπτικά ερείσματα. Το ΚΚΕ παραμένει συνεπές στη δική του ιδεολογική καθαρότητα· το ερώτημα είναι αν αυτή η «καθαρότητα» αντέχει στη δοκιμασία της πραγματικότητας.
