Καταγγελίες χωρίς όρια από το ΚΚΕ για το Αιγαίο, με ιδεοληψίες που αγνοούν τους διακινητές και μετατρέπουν το μεταναστευτικόσε πολιτικό άλλοθι.
Το ΚΚΕ, πιστό στον ρόλο του αιώνιου καταγγέλλοντος, ξαναβγήκε στο ξέφωτο του Αιγαίου για να μας εξηγήσει –με απόλυτη βεβαιότητα– ποιος φταίει για τα πάντα: η κυβέρνηση, η Ευρώπη, το Λιμενικό, το «κεφάλαιο». Όλοι, εκτός από εκείνους που φορτώνουν ανθρώπους σε σαπιοκάραβα και τους σπρώχνουν στη θάλασσα. Αυτοί, ως διά μαγείας, εξαφανίζονται από το κάδρο του «ανθρωπισμού».
Η συνταγή είναι γνωστή και δοκιμασμένη. Κάθε τραγωδία μετατρέπεται σε πολιτικό κατηγορητήριο, κάθε διάσωση σε «καταστολή», κάθε προσπάθεια ελέγχου των συνόρων σε απανθρωπιά. Το ΚΚΕ δεν αναζητά απαντήσεις· αναζητά αφορμές. Και όταν οι ερωτήσεις οδηγούν στους διακινητές και στα κυκλώματα, τότε απλώς αλλάζει θέμα, γιατί εκεί η ιδεολογία αρχίζει να τρίζει.
Το άλλοθι
Το πιο βολικό, βέβαια, είναι να βαφτίζονται τα σύνορα «φυλακές» και οι πολιτικές αποτροπής «εγκληματικές», χωρίς ποτέ να εξηγείται πώς ακριβώς σώζονται ζωές με ανοιχτές πόρτες και μηδενικό έλεγχο. Για το ΚΚΕ, ο ανθρωπισμός δεν μετριέται σε αποτέλεσμα αλλά σε συνθήματα. Και όσο πιο απόλυτο το σύνθημα, τόσο λιγότερη η ευθύνη.
Έτσι, το κόμμα που «παίζει μόνο του μπάλα» καταλήγει να παίζει σε άδειο γήπεδο. Γιατί στον πραγματικό κόσμο, όπου κράτη οφείλουν να προστατεύουν σύνορα και ανθρώπινες ζωές ταυτόχρονα, οι ιδεοληψίες δεν αρκούν. Ο ανθρωπισμός χωρίς σύγκρουση με το δουλεμπόριο δεν είναι πολιτική· είναι απλώς άλλοθι.
