Το ΚΚΕ καταγγέλλει τη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν ως ιμπεριαλιστική «διευθέτηση», επιβεβαιώνοντας τη μόνιμη άρνησή του σε κάθε διπλωματική πρωτοβουλία.
Για το ΚΚΕ, κάθε συνάντηση δύο ηγετών είναι είτε προδοσία είτε προετοιμασία συνεκμετάλλευσης. Η συνάντηση Κυριάκου Μητσοτάκη με Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Ο Περισσός επιστράτευσε όλο το γνώριμο λεξιλόγιο: «μπίζνες», «ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί», «ΝΑ Πτέρυγα του ΝΑΤΟ», «σφραγίδα ΗΠΑ και ΕΕ». Αν υπήρχε και μια αναφορά σε πολυεθνικές πετρελαίου του 1975, θα είχαμε πλήρες πακέτο.
Η «θετική ατζέντα» μετατρέπεται σε ύποπτη συναλλαγή, η αποκλιμάκωση σε εφησυχασμό και η διπλωματία σε συνωμοσία. Το ΚΚΕ δεν συζητά αν η χώρα πρέπει να κρατά ανοιχτούς διαύλους με την Τουρκία· θεωρεί σχεδόν αυτονόητο ότι κάθε τέτοια προσπάθεια κρύβει σκοτεινή διευθέτηση εις βάρος των λαών. Με αυτή τη λογική, η Ελλάδα θα έπρεπε να ασκεί εξωτερική πολιτική με ανακοινώσεις καταγγελίας και όχι με διακρατικές επαφές.
Ένα ενιαίο αφήγημα
Η αναφορά σε «συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο» παρουσιάζεται ως βεβαιότητα, χωρίς κανένα στοιχείο πέρα από ιδεολογική καχυποψία. Το ίδιο και η επίκληση της Συρίας, του μεταναστευτικού και των διεθνών ανταγωνισμών. Όλα εντάσσονται σε ένα ενιαίο αφήγημα όπου η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται περίπου ως διαχειριστής ξένων σχεδίων. Βολικό σχήμα: δεν χρειάζεται ανάλυση, μόνο ιδεολογική επανάληψη.
Η πραγματικότητα, βέβαια, είναι λιγότερο θεατρική. Η κυβέρνηση επιδιώκει σταθερότητα, σαφείς κόκκινες γραμμές και ρεαλιστική διαχείριση σε ένα σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον. Το ΚΚΕ, αντίθετα, επιμένει σε μια μόνιμη καταγγελία που αρνείται κάθε έννοια διαλόγου εκτός της δικής του θεωρητικής καθαρότητας. Μόνο που η χώρα δεν μπορεί να πορεύεται με ιδεολογικά μανιφέστα. Χρειάζεται στρατηγική, ψυχραιμία και υπευθυνότητα – όχι επαναστατική φαντασία σε κάθε χειραψία.
