Το ΚΚΕ επιτίθεται στην κυβέρνηση για την ακρίβεια, ζητώντας κατάργηση φόρων, πλαφόν στις τιμές και σύνδεση του προβλήματος με την «πολεμική εμπλοκή» της χώρας.
Για ακόμη μία φορά το ΚΚΕ αντιμετωπίζει ένα σύνθετο οικονομικό φαινόμενο – την ακρίβεια και τον πληθωρισμό– όχι ως αποτέλεσμα διεθνών αναταράξεων στην ενέργεια και στις αγορές, αλλά ως ευκαιρία για την αναπαραγωγή του γνωστού ιδεολογικού του αφηγήματος. Στο στόχαστρο μπαίνουν συλλήβδην η κυβέρνηση, οι επιχειρήσεις και η «δυτική εμπλοκή», σε ένα πολιτικό κατηγορητήριο που περισσότερο θυμίζει κομματική προκήρυξη παρά σοβαρή οικονομική ανάλυση.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι πιο σύνθετη από το απλοϊκό σχήμα που προβάλλει ο Περισσός. Η ακρίβεια στα καύσιμα και σε βασικά αγαθά δεν είναι ελληνική ιδιαιτερότητα αλλά διεθνές φαινόμενο, που συνδέεται με την ενεργειακή αγορά, τις γεωπολιτικές εντάσεις και τις διακυμάνσεις στις πρώτες ύλες. Το να παρουσιάζεται, λοιπόν, ως αποτέλεσμα «σκόπιμης επιλογής» της κυβέρνησης ή ως προϊόν μιας γενικευμένης συνωμοσίας των επιχειρήσεων, απλώς αγνοεί τη λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας.
Το ιδεολοληπτικό εργαλείο
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η «λύση» που προτείνει το ΚΚΕ: κατάργηση φόρων, γενικευμένα πλαφόν στις τιμές και πλήρης ανατροπή του οικονομικού πλαισίου. Πρόκειται για συνταγές που ακούγονται εύκολες στα συνθήματα, αλλά αποφεύγουν επιμελώς να απαντήσουν στο βασικό ερώτημα: πώς θα χρηματοδοτηθεί το κράτος και πώς θα λειτουργήσει η αγορά σε ένα τέτοιο περιβάλλον.
Στην πράξη, το ΚΚΕ δεν ενδιαφέρεται να δώσει ρεαλιστικές απαντήσεις στην ακρίβεια. Ενδιαφέρεται να μετατρέψει την οικονομική πίεση των πολιτών σε πολιτικό εργαλείο, επαναφέροντας την παλιά, γνώριμη αφήγηση περί «κερδοσκόπων» και «ιμπεριαλιστικών πολέμων». Μόνο που η οικονομία δεν λειτουργεί με συνθήματα – και η πραγματικότητα είναι πολύ πιο απαιτητική από τις εύκολες καταγγελίες.
