Η Μαρία Καρυστιανού φαίνεται πως έχει αποφασίσει να μιλά για τα πάντα. Από τις αμβλώσεις και το κράτος δικαίου μέχρι την εξωτερική πολιτική. Και σχεδόν κάθε φορά καταφέρνει να προσθέτει και ένα νέο «μαργαριτάρι» στη δημόσια συζήτηση.
Στην πρόσφατη συνέντευξή της επέλεξε να παραδώσει μαθήματα διπλωματίας, εξηγώντας ότι όποιος κάθεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με την Τουρκία πρέπει όχι μόνο να γνωρίζει την ατζέντα του, αλλά να έχει κάνει και… «ψυχανάλυση» στους συνομιλητές του.
Πρόκειται για μια προσέγγιση που ίσως θα είχε ενδιαφέρον σε κάποιο σεμινάριο αυτοβελτίωσης. Δύσκολα όμως μπορεί να θεωρηθεί σοβαρή τοποθέτηση για τη διαχείριση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται με πρόχειρες ψυχολογικές ερμηνείες ούτε με θεωρίες περί προσωπικοτήτων. Ασκείται με γνώση του διεθνούς δικαίου, των συσχετισμών ισχύος, της γεωπολιτικής πραγματικότητας και των εθνικών συμφερόντων.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο η «ψυχανάλυση». Είναι και η ευκολία με την οποία η κυρία Καρυστιανού αποδίδει στον πρωθυπουργό δηλώσεις που ουδέποτε έκανε. «Λέει ότι έχουν δικαίωμα οι Τούρκοι στο Αιγαίο επειδή έχουν μεγάλες παραλίες», υποστήριξε.
Πότε το είπε αυτό ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Πού καταγράφηκε; Σε ποια συνέντευξη; Σε ποια ομιλία;
Η απάντηση είναι απλή: πουθενά.
Δεν μπορείς να διεκδικείς ρόλο πολιτικού αρχηγού και ταυτόχρονα να χτίζεις επιχειρήματα πάνω σε φράσεις που δεν έχουν ειπωθεί ποτέ. Δεν μπορείς να εγκαλείς τους άλλους για έλλειψη σοβαρότητας και την ίδια στιγμή να κατασκευάζεις έναν αντίπαλο από λόγια που βρίσκονται μόνο στη φαντασία σου την πλανεύτρα.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η βεβαιότητα με την οποία παρουσίασε τη δική της συνταγή επιτυχίας στις διαπραγματεύσεις: φεύγεις επιτυχημένος όταν έχεις πετύχει το 80% της ατζέντας σου.
Ένα αυθαίρετο ποσοστό. Χωρίς εξήγηση. Χωρίς τεκμηρίωση. Χωρίς καν να διευκρινίζεται πώς μετριέται αυτό το 80%.
Η διεθνής πολιτική δεν είναι σχολική άσκηση ούτε εταιρικός στόχος πωλήσεων. Δεν βαθμολογούνται οι διαπραγματεύσεις με ποσοστά. Υπάρχουν συμφωνίες, συσχετισμοί, κόκκινες γραμμές και εθνικές επιδιώξεις. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλοϊκές γενικεύσεις που ακούγονται ωραία σε μια συνέντευξη, αλλά καταρρέουν με την πρώτη επαφή με την πραγματικότητα.
Η περίπτωση της κυρίας Καρυστιανού δείχνει ότι όταν η πολιτική φιλοδοξία συναντά την υπερβολική αυτοπεποίθηση, το αποτέλεσμα είναι συχνά δηλώσεις που προκαλούν περισσότερο αμηχανία παρά προβληματισμό. Χθες ήταν η δημόσια διαβούλευση για τις αμβλώσεις Σήμερα είναι η «ψυχανάλυση» των Τούρκων. Αύριο μπορεί να είναι κάτι άλλο.
Κάποια στιγμή όμως χρειάζεται σοβαρότητα. Ιδίως όταν μιλάς για ζητήματα εθνικής σημασίας.
Γιατί η εξωτερική πολιτική δεν είναι χώρος για αυθαίρετες θεωρίες, προσωπικές εικασίες και φανταστικούς διαλόγους. Και επειδή, όπως εύστοχα είπε ο Νίκος Πλακιάς, «το ξυλόλιο γέννησε πολιτικούς». Στο τέλος το ξυλόλιο θα εξατμιστεί. Η πραγματικότητα όμως θα μείνει εκεί. Και μαζί της θα μείνουν και όλα όσα ειπώθηκαν.
