Πώς η πολιτική αφήγηση του ΚΚΕ μέσα από τον Μεσοπόλεμο, δημιουργεί ιδεολογικούς περιορισμούς για την Αριστερά στην σύγχρονη πολιτική ανάλυση στην Ελλάδα.
Η ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα στη Θεσσαλονίκη επαναφέρει στο προσκήνιο τη σταθερή επιλογή του ΚΚΕ να ερμηνεύει τις σύγχρονες πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις μέσα από ένα έντονα ιστορικοκεντρικό και ιδεολογικά φορτισμένο αφήγημα, με εκτενείς αναφορές στον Μάη του 1936 και στις ταξικές συγκρούσεις του Μεσοπολέμου, επιχειρώντας μια ευθεία αναγωγή του παρελθόντος στο σήμερα· σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική ρητορική του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ παρουσιάζει μια συνεχή προσπάθεια ταύτισης της τρέχουσας πραγματικότητας με σχήματα απόλυτης σύγκρουσης μεταξύ «λαού» και «συστήματος», την ώρα που η δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα κυριαρχείται από ζητήματα οικονομίας, γεωπολιτικών εξελίξεων, ενεργειακής κρίσης και θεσμικών μεταρρυθμίσεων, αναδεικνύοντας έτσι την αντίθεση ανάμεσα στην ιστορική αφήγηση του κόμματος και στις σύνθετες απαιτήσεις της σύγχρονης πολιτικής ατζέντας.
Η πολιτική τοποθέτηση του Δημήτρη Κουτσούμπα επανέφερε με ένταση ένα σταθερό μοτίβο λόγου, όπου η σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα προσεγγίζεται κυρίως μέσα από ιστορικές αναφορές και επαναλαμβανόμενα σχήματα του Μεσοπολέμου. Η επιλογή να δομείται η ανάλυση γύρω από γεγονότα όπως ο Μάης του 1936 λειτουργεί ως κεντρικός άξονας ερμηνείας, περιορίζοντας όμως την επαφή με τα πιο σύνθετα και πολυπαραγοντικά δεδομένα του σήμερα.
Αίσθηση ιδεολογικής εμμονής
Η συνεχής προσφυγή σε εικόνες ταξικών συγκρούσεων προηγούμενων δεκαετιών δημιουργεί μια αίσθηση ιδεολογικής εμμονής, όπου το παρόν δεν αναλύεται αυτόνομα αλλά ερμηνεύεται σχεδόν αποκλειστικά ως συνέχεια ενός παγιωμένου ιστορικού αφηγήματος. Έτσι, η πολιτική γλώσσα παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα πλαίσιο που δείχνει να επαναλαμβάνεται, χωρίς ουσιαστική ανανέωση εννοιών ή εργαλείων ανάλυσης.
Αυτό το σταθερό μοτίβο ενισχύει μεν τη συνοχή του ιδεολογικού λόγου, αλλά ταυτόχρονα απομακρύνει την ανάλυση από τις σύγχρονες προκλήσεις, όπως η οικονομική αστάθεια, οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις και οι θεσμικές μεταβολές. Η απουσία διαφοροποιημένων προσεγγίσεων οδηγεί σε μια εικόνα πολιτικής αφήγησης που λειτουργεί περισσότερο ως αναπαραγωγή ιστορικών σχημάτων παρά ως ερμηνεία του παρόντος.
Τελικά, η παρέμβαση αποτυπώνει μια σταθερή εμμονή σε ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό πλαίσιο, το οποίο, αν και συνεκτικό, δείχνει να δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στη σημερινή πολυπλοκότητα. Η απόσταση ανάμεσα στην ιστορική αναφορά και στη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα γίνεται το κυρίαρχο στοιχείο, αναδεικνύοντας μια ρητορική που παραμένει προσανατολισμένη περισσότερο στο παρελθόν παρά στο παρόν.
