Η δίκη για τη δολοφονία του Γιώργου Λυγγερίδη εξελίσσεται εδώ και μήνες. Στο εδώλιο κάθονται δεκάδες κατηγορούμενοι για μια υπόθεση που δεν αφορά μόνο τη δολοφονία ενός νέου ανθρώπου.
Αφορά τη δράση μιας οργανωμένης ομάδας βίας, την υποκίνηση εγκληματικών ενεργειών και την προσπάθεια αποκάλυψης όσων βρίσκονταν πίσω από αυτές. Κι όμως, η δημόσια συζήτηση γύρω από τη διαδικασία είναι σχεδόν ανύπαρκτη.
Οι γονείς του Γιώργου Λυγγερίδη καταγγέλλουν ότι η δίκη περνά στα ψιλά της επικαιρότητας. Και δύσκολα μπορεί κανείς να τους διαψεύσει. Οι καθημερινές καταθέσεις δεν γίνονται πρωτοσέλιδα. Οι εξελίξεις δεν ανοίγουν δελτία ειδήσεων. Οι μαρτυρίες δεν αναλύονται σε τηλεοπτικά πάνελ. Σαν να μην πρόκειται για τη δολοφονία ενός 31χρονου αστυνομικού που πήγε στη δουλειά του και δεν επέστρεψε ποτέ στο σπίτι του.
Η σύγκριση με τη δίκη για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, επίσης από μια εγκληματική οργάνωση, είναι αναπόφευκτη. Τότε υπήρχε συνεχής ενημέρωση. Κάθε συνεδρίαση αποκτούσε δημόσιο αποτύπωμα. Δημοσιογράφοι, ιστοσελίδες, οργανώσεις και συλλογικότητες παρακολουθούσαν κάθε λεπτομέρεια. Η υπόθεση βρισκόταν καθημερινά στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος.
Στην περίπτωση Λυγγερίδη συμβαίνει το αντίθετο. Οι ίδιες πολιτικές και δημοσιογραφικές δυνάμεις που επί χρόνια διακηρύσσουν ότι βρίσκονται απέναντι σε οικονομικά και εκδοτικά κέντρα ισχύος μοιάζουν να έχουν χάσει ξαφνικά τη φωνή τους. Ειδικά ένα μεγάλο κομμάτι του αριστερού Τύπου επιλέγει μια εκκωφαντική σιωπή. Και αυτό προκαλεί εύλογα ερωτήματα.
Διότι εδώ δεν έχουμε μια απλή υπόθεση οπαδικής βίας. Στη δικογραφία περιλαμβάνονται πρόσωπα που συνδέονται με έναν από τους ισχυρότερους επιχειρηματικούς και εκδοτικούς μηχανισμούς της χώρας. Αν πράγματι η αποστολή της δημοσιογραφίας είναι να ελέγχει την εξουσία και τα ισχυρά συμφέροντα, τότε αυτή η δίκη θα έπρεπε να βρίσκεται καθημερινά στο μικροσκόπιο. Αντί γι’ αυτό, αντιμετωπίζεται σαν μια ενοχλητική υποσημείωση.
Εξίσου ηχηρή είναι και η απουσία των επαγγελματιών της αλληλεγγύης. Εκείνων που κινητοποιούνται δικαίως όταν ένα θύμα μπορεί να ενταχθεί σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό αφήγημα. Όταν όμως το θύμα είναι ένας αστυνομικός, η ευαισθησία φαίνεται να εξαντλείται.
Τελικά, η πιο σκληρή εικόνα δεν βρίσκεται μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου αλλά έξω από αυτήν. Η μητέρα του Παύλου Φύσσα αναδείχθηκε σε σύμβολο αγώνα, τιμήθηκε δημόσια και προτάθηκε ακόμη και για το ύπατο πολιτειακό αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας από τον Γιάνη Βαρουφάκη. Η μητέρα του Γιώργου Λυγγερίδη δίνει τον ίδιο πόνο, τον ίδιο αγώνα για δικαίωση και σχεδόν κανείς δεν τη βλέπει. Και αυτή η διαφορά λέει πολλά περισσότερα από όσα παραδέχονται όσοι σήμερα σιωπούν.
