Στην Κούβα, σ’ ένα από τα τελευταία απομεινάρια του κομμουνισμού, φαίνεται να ξεκίνησε το κλείσιμο του κύκλου που άνοιξε το 1959.
Ωστόσο είναι δύσκολο να προβλεφθεί ο πραγματικός εκδημοκρατισμός της Κούβας, εφόσον επικρατήσει το μοντέλο της Βενεζουέλας, όπου οι ηγέτες της αντιπολίτευσης παραμένουν εξόριστοι και οι πολιτικοί κρατούμενοι υπογράφουν σύμφωνο σιωπής προκειμένου να αποφυλακιστούν.
Ο πρόεδρος της Κούβας, Μιγκέλ Ντίαζ-Κανέλ, αποκάλυψε ότι διαπραγματεύεται με τις ΗΠΑ για την επίλυση «διμερών προβλημάτων» στο πλαίσιο των αρχών της κυριαρχίας και του σεβασμού του διεθνούς δικαίου, προς έκπληξη και απογοήτευση των απανταχού κομμουνιστών και σοσιαλιστών.
Προφανώς τα νέα, ότι το καθεστώς της Κούβας διαπραγματεύεται με τις ΗΠΑ, χωρίς τις αντιιμπεριαλιστικές κορόνες του παρελθόντος, δεν έφθασαν εγκαίρως στον Περισσό. Αλλά, εδώ που τα λέμε, και να έφθαναν, η συγκέντρωση του ΚΚΕ στο Σύνταγμα δεν υπήρχε περίπτωση να ματαιωθεί γιατί οι ελευθερίες των Κουβανών είναι μικρή λεπτομέρεια για την αυτάρεσκη ελληνική Αριστερά.
Αυτό που απασχολεί τους συντρόφους του Κουτσούμπα, που φωνάζουν «Κάτω τα χέρια από την Κούβα», είναι να αφήσει ο Ντόναλντ Τραμπ την Κούβα στα ίδια «χέρια». Εκείνος θα έχει έναν αριστερό δικτάτορα (τύπου Ντέλσι Ροντρίγκεζ) του «χεριού» του, κι εκείνοι την «Επανάσταση» ως σημείο αναφοράς.
