ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά και Πλεύση Ελευθερίας είναι πρόθυμοι να διχάσουν.
Στο όνομα της… γραφικής αντιιμπεριαλιστικής αντίστασης, η Αριστερά… καμουφλάρει πίσω από τη δήθεν ουδετερότητα την αμηχανία της για την εχθρότητά της σε κάθε άποψη και δράση που προέρχεται από τη Δύση. Γιατί στα πρέπει της Αριστεράς είναι… αδιαπραγμάτευτος ο πόλεμος εναντίον της δυτικής κοσμοθεωρίας και αντίληψης.
Και σε αυτόν τον πόλεμο καλείται –και το έχει πράξει με μεγάλη επιτυχία– να… ασπαστεί και να υποστηρίξει αυταρχικά καθεστώτα όπου καταπατώνται απροκάλυπτα ελευθερίες και δικαιώματα. Να λειτουργήσει διπολικά, παραβιάζοντας δομικές αρχές, όπως η υπεράσπιση κοινωνικών και ατομικών ελευθεριών και η προστασία κάθε ανθρώπου που βρίσκεται σε αδύναμη θέση.
Η Αριστερά, λοιπόν, εμφανίζεται… αλληλέγγυα στην ισλαμιστική θεοκρατία του Ιράν, με τις γυναίκες καταδικασμένες στην αιχμαλωσία της μπούρκας και του χιτζάμπ, «ανέχεται» την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία και κλείνει τα μάτια στη δυστυχία και τη φτώχεια του λαού της Βενεζουέλας, γιατί ο Μαδούρο είναι… φίλος της.
Τεχνητές εντάσεις
Με πρόσχημα την ειρήνη, υπεραμύνεται της ουδετερότητας και ενδεχομένως της απομόνωσης της χώρας μας, σε έναν πόλεμο που εξελίσσεται στη γειτονιά μας και έχει ήδη απειλήσει την Κύπρο. Για την κομμουνιστική και ριζοσπαστική Αριστερά, το ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά, την Πλεύση Ελευθερίας, η Ελλάδα οφείλει να λειτουργήσει σαν ένα φοβικό… Γαλατικό Χωριό.
Προσπερνώντας κάθε λήμμα εθνοπατριωτισμού, που είχε προσθέσει στο πολιτικό της λεξιλόγιο, η Αριστερά είναι και πάλι πρόθυμη να υπονομεύσει, να διχάσει, να προκαλέσει τεχνητές εντάσεις, γιατί κυβερνούν οι… ταξικοί εχθροί της. Κι ας σηματοδοτεί αυτή η στάση της «προστασία» σε φρικώδεις ιδεολογίες και σε έναν πρωτόγονο, άγριο αντισημιτισμό.
Είναι αλήθεια ότι ο Τραμπ δεν πείθει ότι ενδιαφέρεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα ούτε στο Ιράν ούτε στη Βενεζουέλα ή οπουδήποτε υπάρχουν οικονομικά συμφέροντα, αλλά το ζητούμενο για τη θετική προσφορά στη χώρα σου, τη στιγμή της αβεβαιότητας και της ανασφάλειας, δεν είναι να καταγγείλεις –για πολλοστή φορά– τους κυβερνώντες, αλλά να αναζητήσεις όρους εθνικής ενότητας και όχι αφορμές… ταξικού διχασμού. Αντιδυτικοί, πουτινόφιλοι σταλινικοί και ισλαμολάγνοι γίνονται ένα και αφήνουν να φανεί η γύμνια του ανθρωπισμού τους.
Για την ελληνική Αριστερά φονιάδες και τύραννοι των λαών, υπερεθνικιστές και ακροδεξιοί είναι η Αμερική του Τραμπ και το Ισραήλ του Νετανιάχου, όχι όμως οι χαμασίτες και οι σαλαφιστές, που στο όνομα του Θεού τους φυλακίζουν κάθε ανθρώπινη ελευθερία. Η Αριστερά δεν αποδέχεται την ύπαρξη του ισλαμοφασισμού.
Υπενθυμίζει ότι τα «γεράκια» κατοικούν μόνιμα στην Ουάσιγκτον και στο Τελ Αβίβ, αλλά στην Τεχεράνη και στο Αλγέρι, σε κάθε τόπο της Ανατολής, βασιλεύει η… Σεχραζάτ, η κοινωνική γαλήνη και ευημερία. Εκεί στην Ανατολή, δεν υπάρχει βία εναντίον των γυναικών και των αντιφρονούντων. Δεν υπάρχει ισλαμιστική βαρβαρότητα.
Εξάλλου, όπως υποστηρίζουν δικαίως η Αριστερά και η Κεντροαριστερά, η αμερικανοϊσραηλινή επίθεση παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Πού ήταν όμως η ανάγνωση της παραβίασης του διεθνούς δικαίου στην περίπτωση της εισβολής του Πούτιν στη Ουκρανία, ή όταν τα σοβιετικά στρατεύματα εισέβαλαν στο Αφγανιστάν, ή όταν η Χαμάς δολοφονούσε με τρομοκρατικά χτυπήματα;
Με μικρές αποκλίσεις στην… απόχρωση η Αριστερά απέφυγε επιμελώς να πάρει κατηγορηματική θέση για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Σκληρός πυρήνας της στάσης της, η δυσπιστία απέναντι στο ΝΑΤΟ, στο Βιετνάμ, στο Ιράκ, στη Γιουγκοσλαβία.
Στο όνομα της όποιας γεωπολιτικής ισορροπίας, των «ιδιότυπων» σχέσεων με τη Ρωσία, της αντίστασης στον «δυτικό ιμπεριαλισμό», η Αριστερά… προσπέρασε την ex officio συμμαχία της με τον αδύναμο και τον αδικημένο, τον άνθρωπο που πλήττεται από τον πόλεμο και την καταπίεση. Σιωπά στη ρωσική επιθετικότητα και στον… φασισμό του Κρεμλίνου, υπό τον φόβο της «δυτικής εξάρτησης». Απενοχοποιεί άραγε τον μεγαλοϊδεατισμό και τις ευρασιατικές εθνικιστικές φαντασιώσεις του Πούτιν, συμψηφίζοντάς τες με το… δικό τους αντιμπεριαλιστικό ιδεώδες;
Ο Πούτιν είναι το αντίπαλο δέος απέναντι στο… δυτικό κακό. Τι κι αν κυβερνά τη Ρωσία με μαφιόζικες μεθόδους και ολιγάρχες; Τι κι αν δολοφονήθηκαν το 2006 η δημοσιογράφος Πολιτκόφσκαγια και πρόσφατα, μέσα στις φυλακές, ο Ναβάλνι; Τι κι αν θεωρεί την Ουκρανία ρωσικό έδαφος και ασπάζεται τη σιδηρά πολιτική του Στάλιν, αποκαθηλώνοντας τον Λένιν και την παραχώρηση σχετικής αυτονομίας στο Κίεβο;
Μόνιμος... «τσαβισμός»
Αφελώς ή σκοπίμως, προκειμένου να ενισχύσει το εμμονικό αντιδυτικό της αφήγημα, η Αριστερά «διάβασε» τον Τσάβες ως τον ηγέτη που έβγαλε τη Βενεζουέλα από τη φτώχεια.
Και είναι αλήθεια ότι τα πρόσκαιρα κέρδη του πετρελαίου, λόγω της μεγάλης αύξησης της τιμής του, ο Τσάβες τα μοίρασε στον λαό. Κάποτε όμως τα κέρδη εξαντλήθηκαν και οι οικονομικοί δείκτες της χώρας είναι αποκαρδιωτικοί.
Το 73% των νοικοκυριών και το 76% του πληθυσμού της χώρας βυθίστηκαν κάτω από το όριο της φτώχειας, αν και η ανεργία είναι 8%, δηλαδή σε αρκετά ανεκτό επίπεδο. Μισθοί πείνας στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού; Μία ακόμη ηχηρή ιστορική διάψευση για την Αριστερά.
Ο διάδοχος του Τσάβες, Νικολάς Μαδούρο, έκανε εκλογές που δεν είχε καμία σημασία το αποτέλεσμά τους. Τις «κέρδιζε» πάντα. Η αντιπολίτευση στη φυλακή όπως και χιλιάδες αντιφρονούντες, ενώ κάθε διαδήλωση πνίγονταν στο αίμα. Νεκροί και συλληφθέντες που χάνονταν στις φυλακές.
Εγκλωβισμένη στις ιδεοληψίες της, η Αριστερά απέμεινε να ζει, μόνη της ευτυχώς, τους μύθους της Ανατολής.
