Οι πολιτικές δυνάμεις που αποθέωναν το 1979 την ιρανική επανάσταση σήμερα στηρίζουν ένα κράτος-τρομοκράτη επικαλούμενες το διεθνές δίκαιο.
Με τον ιδρυτή της Ισλαμικής Δημοκρατίας, Χομεϊνί, και τον διάδοχό του, Χαμενεΐ, ο πλούτος της χώρας επενδύθηκε στην εξόντωση του Ισραήλ και της Δύσης, και στη δημιουργία αστυνομικού κράτους με σκοπό την εξόντωση των αντιπάλων του καθεστώτος.
Συνεπώς η επίκληση του διεθνούς δικαίου από τους «ειρηνιστές» του ΚΚΕ και της Νέας Αριστεράς, και τους «αντισυστημικούς» τύπου Βελόπουλου και Κωνσταντοπούλου συνιστά πολιτική και ηθική υποκρισία.
Η εχθροπάθεια κατά του Ισραήλ και των ΗΠΑ, ως αντίσταση κατά του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, μετατρέπουν στα μάτια της κοινής γνώμης το θεοκρατικό τυραννικό καθεστώς του Ιράν από σύμβολο τρομοκρατίας σε σύμβολο αντίστασης.
Όλοι αυτοί που υποτίθεται οφείλουν να πρωτοστατούν στην πτώση ενός επί της ουσίας φασιστικού καθεστώτος, εξαντλούν τον αντιφασισμό τους στους φασισμούς του παρελθόντος. Αυτή είναι η επιτομή της πολιτικής και ηθικής υποκρισίας.
Προφανώς όσοι προβάλλουν το διεθνές δίκαιο ως επιχείρημα για να καταγγείλουν τη στρατιωτική επιχείρηση στο Ιράν, παραβλέπουν ποιος προκάλεσε τον πόλεμο, ενώ εμμέσως συμβιβάζονται με το status quo που εξοντώνει αντιφρονούντες και συγχρόνως αποτελεί απειλή για την ασφάλεια του ελεύθερου κόσμου.
