Θεωρητικά τουλάχιστον, έχουν μεγάλες διαφορές. Από την Ακροαριστερά, μάλιστα, έως την Ακροδεξιά θα έπρεπε να τους χωρίζει άβυσσος.
Γράφει η Έρση Παπαδάκη
Έχουν όμως όλοι τους ένα κοινό: τη συμπαράταξη απέναντι στην κυβέρνηση. Η οποία ως έναν βαθμό είναι κατανοητή εξαιτίας της ανάγκης να κάνουν αντιπολίτευση, αλλά όταν φτάνουν στο σημείο να ασπάζονται θέσεις ή να υπερασπίζονται καθεστώτα που είναι εκ διαμέτρου αντίθετα με αυτά που υποτίθεται ότι πρεσβεύουν, τότε πάει πολύ.
Και ακόμα πιο πολύ όταν δεν διστάζουν να πάνε κόντρα στα εθνικά μας συμφέροντα και στην ίδια μας τη χώρα...
Θλιβερή πραγματικότητα
Δυστυχώς, όμως, αυτή είναι μια θλιβερή πραγματικότητα που αφορά το εγχώριο πολιτικό σκηνικό.
Πρωτίστως η Αριστερά, αλλά και όλο το αντιπολιτευτικό φάσμα, από την Ακροαριστερά έως την Ακροδεξιά, συντάσσονται άλλοτε με τους μουλάδες του Ιράν, άλλοτε με τους τρομοκράτες της Χαμάς και άλλοτε με τους εισβολείς της Μόσχας ή το καθεστώς του Μαδούρο στη Λατινική Αμερική με έναν και μόνο στόχο: να αποδείξουν τάχα ότι η κυβέρνηση και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που έσπευσαν να πάρουν εξαρχής σε όλες τις αντίστοιχες κρίσεις καθαρή θέση, δεν βρίσκονται «στη σωστή πλευρά της ιστορίας», όπως τονίζει κατ’ επανάληψη και με ιδιαίτερη σημασία εκείνος.
Είναι δηλαδή τέτοιο το αντικυβερνητικό –ούτε καν αντιπολιτευτικό– μένος τους που δεν διστάζουν να θυσιάσουν τα εθνικά συμφέροντα προκειμένου να κάνουν στείρα κριτική και να μην πουν μια καλή κουβέντα για την κυβέρνηση της χώρας...
Αν επέλεγαν δε τη σιωπή, τότε αυτή θα ήταν ασφαλώς μια πιο τίμια στάση. Αλλά αυτό που συμβαίνει και τις τελευταίες ώρες, με αφορμή την επέμβαση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, είναι πραγματικά εξωφρενικό. Δικαιολογίες του τύπου «δεν υποστηρίζουμε τα αυταρχικά καθεστώτα, αλλά καταδικάζουμε τους παραβάτες του διεθνούς δικαίου» δεν είναι απλώς φθηνές, αλλά επικίνδυνες.
Θυμίζουν τη γνωστή λαϊκή ρήση «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ». Αλλά ακόμα κι αυτό δεν μπορεί να συσκοτίσει την πραγματικότητα που είναι πως από κοινού αγκαλιασμένοι όλοι αυτοί συγκροτούν ένα μέτωπο για να ασκήσουν κριτική στην κυβέρνηση.
Η δε περίπτωση της Κύπρου ανέδειξε ένα ακόμη οξύμωρο και αν μη τι άλλο φέρνει σε δύσκολη θέση τους συγκεκριμένους κύκλους. Διότι εδώ και καιρό έκριναν με αρνητικό τρόπο και πύρινους λόγους την κυβέρνηση για τη στρατηγική της επιλογή να επενδύσει μεταξύ άλλων στην άμυνα της χώρας και τώρα είναι οι ίδιοι που θυμούνται πως η θωράκιση της Κύπρου εξαρτάται από την Ελλάδα και απ’ αυτές ακριβώς τις επενδύσεις!
Υπάρχουν βεβαίως και αυτοί που, ενδεχομένως, πιστεύουν ότι η απόφαση για αποστολή δυνάμεων στην Κύπρο είναι υπερβολική ή αχρείαστη. Αλλά και αυτή η θέση μήπως δεν έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις αξίες και αρχές που υποτίθεται ότι πρεσβεύουν όλοι αυτοί οι όψιμοι πατριώτες – δεξιοί τε και αριστεροί;
Υπεράνω κομμάτων
Τα εθνικά θέματα και τα συμφέροντα της χώρας είναι μια υπόθεση υπεράνω κομμάτων και ιδεολογιών – ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι. Ακόμη και η πολιτική επικοινωνία και η ψυχολογία της μάζας ορίζει πως σε περιόδους κρίσεων όλοι συσπειρώνονται γύρω από την ηγέτη.
Στην περίπτωσή μας, όμως, δεν είναι καν αυτό – δεν έχουμε φτάσει σ’ αυτό το σημείο, ευτυχώς. Αλλά είναι κοινή λογική και όχι απλώς οι όροι του πολιτικού fair play που επιβάλλουν ν’ ακουστεί η καλή κουβέντα όταν θα πρέπει ν’ ακουστεί για την κυβέρνηση, για τον πρωθυπουργό ή για τους υπουργούς της.
Η αντιπολιτευτική τακτική που έχει αυτά τα χαρακτηριστικά είναι πραγματικά φθηνή και μακροπρόθεσμα δεν θα έχει οφέλη για όποιον την ακολουθεί, παρά μόνο το τσουβάλιασμα στη... λάθος πλευρά της ιστορίας. Ενδεχομένως δε και στον πολιτικό Καιάδα όταν έρθει η ώρα της κάλπης για κάποιους εξ αυτών.
