Η φράση «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» για την Αριστερά έχει βάση μόνο όταν αφορά την ίδια ή καθεστώτα με τα οποία ταυτίζεται.
Παράδειγμα η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία σε αντιδιαστολή με τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου του 2023 και την απάντηση του Ισραήλ, ή η σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο και η περίπτωση του ακραίου ισλαμικού καθεστώτος του Ιράν και οι επιχειρήσεις από ΗΠΑ και Ισραήλ.
Ουδείς συμφωνεί με τους βομβαρδισμούς ή με τον τρόπο που εφαρμόζεται το Διεθνές Δίκαιο, με τα χτυπήματα που έχουν θύματα αμάχους. Όμως τι γίνεται στις περιπτώσεις που τα καθεστώτα έχουν διεισδύσει σε τέτοιο βαθμό μέσα στις κοινωνίες με τον τρόμο και τον φόβο να καλύπτει τα πάντα; Πώς αντιμετωπίζονται αυτά και πώς οι λαοί τους οποίους επικαλούνται τα κόμματα της Αριστεράς και οι διάφορες συλλογικότητες που εμφανίζονται ως κόμματα μπορούν να αντιδράσουν.
Για παράδειγμα η τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς. Χωρίς εκλογές επί σειρά ετών, με όπλα και με βία κατέστειλαν κάθε αντιπολιτευτική εσωτερική δράση και αξιοποίησαν στο έπακρο θρησκευτικές και άλλου τύπου λογικές για να δημιουργήσουν ένα καθεστώς φόβου από τη μια και ένα θεοκρατικό περιβάλλον από την άλλη.
Αντιθέτως, ο Νικολάς Μαδούρο έκανε εκλογές που «κέρδιζε» ακόμη και όταν… έχανε. Η αντιπολίτευση στη φυλακή όπως και χιλιάδες αντιφρονούντες. Κάθε διαδήλωση είχε το ίδιο αποτέλεσμα. Νεκροί και συλληφθέντες που χάνονταν στις… φυλακές στην ίδια λογική των παλιών «και καλών» γκουλάγκ της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης. Εκεί σήμερα δεν χρειάζονται αφού οι αντιφρονούντες συνηθίζουν να «αυτοκτονούν» ή να χάνουν τη ζωή τους ενδεχομένως από… βαρεμάρα.
Για να έρθουμε στο Ιράν. Ένα θεοκρατικό καθεστώς. Ακραίο και επικίνδυνο ως προς τη λογική του εξισλαμισμού του υπόλοιπου κόσμου με όποιον τρόπο και οποιοδήποτε μέσο. Με τη γυναίκα να βρίσκεται σε κατάσταση καλύτερη από αυτήν του Αφγανιστάν των Ταλιμπάν –όπου προσφάτως μάθαμε ότι πέρασε νόμος που επιτρέπει να τις δέρνουν οι άνδρες αρκεί να μη σπάνε… οστά– αλλά να αντιμετωπίζεται ως διαφορετικό «είδος» με τις μπούρκες και όλα τα ακραία θρησκευτικά χαρακτηριστικά που διέπουν το καθεστώς.
Στο Ιράν γίνονται εκλογές για την επιλογή προέδρου. Μόνο που είναι κάτι «σαν εκλογές» αφού οι υποψήφιοι εξετάζονται ως προς την «καταλληλότητά τους» από το εποπτικό όργανο του Συμβουλίου των Φρουρών της Επανάστασης. Με απλά λόγια, η επιλογή των ψηφοφόρων είναι μεταξύ αυτών που το καθεστώς επιτρέπει να είναι υποψήφιοι.
Έτσι κι αλλιώς, ο εκάστοτε πρόεδρος δεν είναι ο αρχηγός του κράτους. Εξουσία ασκεί μόνο ο θρησκευτικός ηγέτης που μέχρι το Σάββατο ήταν ο Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Αναμένεται η επιλογή του επόμενου, που και πάλι όμως θα γίνει με διαδικασίες συγκεκριμένες, μακριά από τον λαό και αποκλειστικά από το θρησκευτικό κατεστημένο της χώρας.
Στην Ελλάδα η Αριστερά έχει ταχθεί υπέρ όλων των παραπάνω. Με τη Ρωσία και την εισβολή στην Ουκρανία που μπορεί να επικρίνει αλλά δικαιολογεί ως προς τον φόβο του… ΝΑΤΟ και της πρόθεσης της δεύτερης να ενταχθεί σε αυτό, διανθισμένη με αναφορές περί απογόνων των… ναζί για τους Ουκρανούς.
Με τη Χαμάς και μάλιστα επισήμως σε κάθε διαδήλωση παρότι είναι χαρακτηρισμένη τρομοκρατική οργάνωση που έχει φτάσει να χρησιμοποιεί ως ασπίδα προστασίας αμάχους ακόμη και νοσοκομεία και είναι η αιτία της απάντησης των Ισραηλινών μετά τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου του 2023. Και με μια εμμονική αντισημιτική λογική που έφτασε να επιχειρείται ακόμη αποκλεισμός τουριστών από το Ισραήλ.
Με τον Μαδούρο και το καθεστώς του το οποίο εκθείαζε στο παρελθόν φτάνοντας να αναζητεί επί Πρώτης Φοράς Αριστερά βοήθεια για την κρίση με όλα όσα έγιναν πριν και αφού ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα που στιγματίστηκε από την επιχείρηση συγκάλυψης όσων έπραξε κατά γυναικών εργαζόμενων στην εδώ πρεσβεία ο τότε πρέσβης της Βενεζουέλας.
Και τώρα με το Ιράν. Επίσημα και μέσω επώνυμων τοποθετήσεων. Με πορείες διαμαρτυρίας που εύκολα στήνονται όταν πρόκειται για τέτοιες χώρες, αλλά δύσκολα συζητούνται όταν πρόκειται για παράδειγμα για την Ουκρανία και τους εκεί αμάχους που δολοφονούνται.
Δηλαδή πρέπει να αποδεχόμαστε τέτοιες παρεμβάσεις σε κράτη. Δεν λέμε ανεξάρτητα, διότι δυστυχώς δεν είναι. Το ερώτημα έχει απάντηση. Η χώρα μας και η κυβέρνηση τάσσονται πάντα υπέρ των διπλωματικών λύσεων και κατά των παραβιάσεων του Διεθνούς Δικαίου. Αλλά και υπέρ της προστασίας των δικαιωμάτων των πολιτών, σίγουρα κατά των διαφόρων καθεστώτων όπου και αν βρίσκονται και ό,τι και αν πρεσβεύουν, εφόσον καταλύονται ελευθερίες.
Άλλο αυτό και άλλο ν’ ακούμε τα περί «με τη Χαμάς», «Με τον Μαδούρο», «με τον Πούτιν» και με τους μουλάδες του Ιράν από τη μία και από την άλλη να εγκαλείται η κυβέρνηση της χώρας γιατί δεν απαιτεί να σταματήσουν οι επιθέσεις, με την αντιπολίτευση να κουνά το δάχτυλο προκαλώντας και προβληματισμό για τη στάση της.
