Η απειλή του ακροδεξιού και αριστερού λαϊκισμού, που αναπόφευκτα έχουν σημεία συνάντησης και ενίοτε ταύτισης, απειλεί και πάλι, ακολουθώντας την ίδια λάθος αλλά και επικίνδυνη μέθοδο.
Ένα πολιτικό σενάριο rebranding για το σημείο τομής των δύο άκρων ξεδιπλώνεται, σε παράλληλο χρόνο με το rebranding Τσίπρα, καθώς το πάλαι ποτέ καλό χαρτί της κυβερνώσας Αριστεράς δείχνει να έχει... ξεφτίσει και να μην μπορεί να πάρει ούτε μία παρτίδα στο κέντρο του πολιτικού συστήματος.
Στην κορύφωση της ελληνικής κρίσης, με την κοινωνία να εξεγείρεται, να κατεβαίνει οργισμένη στους δρόμους και να μοιράζεται σε Ακροαριστερά και Ακροδεξιά, στις «πάνω» και «κάτω» πλατείες διαμορφώθηκαν νέα πολιτικά δεδομένα. Κάπως έτσι ανδρώθηκε η κυβερνώσα Αριστερά και ο Τσίπρας καβαλίκεψε το κύμα των «Αγανακτισμένων» και δίνοντας το χέρι στους ακροδεξιάς απόχρωσης ΑΝΕΛ του Πάνου Καμένου έφθασε στο Μέγαρο Μαξίμου.
Η στρεβλή παλινόρθωση του σημείου συνάντησης της Ακροαριστεράς και της Ακροδεξιάς δείχνει άραγε και πάλι τα δόντια της;
Το κακό συναπάντημα
Το 2015, στις πλατείες μετρούσαν δυνάμεις και... στρατούς από τη μία μεριά οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής και από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ και τα κινήματα. Βασικό ζητούμενο τότε ήταν να αντέξουν οι δυνάμεις του Κέντρου. Το ίδιο ισχύει και σήμερα, όπου, ωστόσο, υπάρχει μία σημαντική δικλίδα ασφαλείας. Η δυναμική και η αξιοπιστία που εμφανίζει η κυβερνώσα ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η απειλή του ακροδεξιού και αριστερού λαϊκισμού, που αναπόφευκτα έχουν σημεία συνάντησης και ενίοτε ταύτισης, απειλεί και πάλι, ακολουθώντας την ίδια λάθος αλλά και επικίνδυνη μέθοδο.
Ακροδεξιοί και ακροαριστεροί εξισώνουν ανόμοια γεγονότα και καταστάσεις και καλύπτουν με τοξικό νέφος το γεγονός ότι στη μία μεριά έχουμε να κάνουμε με εκπροσώπους μιας αυταρχικής, βίαιης, αντιδημοκρατικής και ρατσιστικής ιδεολογίας, και στην άλλη με ανθρώπους που διεκδικούν καλύτερη δημοκρατία και δικαιοσύνη. Ενδεικτικό παράδειγμα η σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη και το κοινωνικό αίτημα για δικαίωση της μνήμης των 57 θυμάτων.
Όπως απέδειξε η ιστορία, μετά την καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή, την περίοδο της οικονομικής κρίσης από τη μία στήθηκαν συμμορίες και από την άλλη κοινωνικά κινήματα, που δυστυχώς «καπέλωσαν» κάποιοι επιτήδειοι πολιτικοί της συγκυρίας.
Το ανοιχτό ερώτημα του πώς θα μεταφραστούν αυτές οι διαμαρτυρίες και απαιτήσεις σε μια εναλλακτική πολιτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας απαντήθηκε το 2015, με τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και τις επικίνδυνες περιπέτειες που βίωσε η χώρα.
Τι γίνεται όμως με τις πιθανές απαντήσεις, σήμερα;
Στο υποθετικό σενάριο που ένα κόμμα της Άκρας Δεξιάς ή της Άκρας Αριστεράς έρθει στην εξουσία, μέσω μιας ετερόκλητης κυβερνητικής συμμαχίας, ίσως και να έρθουμε αντιμέτωποι με μία... καρικατούρα ενός «γιαλαντζί» δικτάτορα με διχαστικό λόγο. Το ζήσαμε με τον Μιχαλολιάκο και επί του παρόντος ευτυχώς δεν βρίσκει κάποιος έναν αντίστοιχο.
Ωστόσο, στην πολιτική σκηνή στην Ελλάδα μία κατακερματισμένη αντιπολίτευση καλλιεργεί πόλωση και τοξικότητα. Η διχαστική ρητορική τους δηλητηριάζει το ελληνικό Κοινοβούλιο. Ακραίοι τόσο εξ αριστερών όσο και εκ δεξιών, ωθώντας και το αποκαλούμενο Κέντρο στα άκρα, επιδίδονται σε μία... απελπισμένη αλίευση ψηφοφόρων.
Ενστερνίζονται ρητορικές μίσους και εθνομηδενισμού, οι οποίες είναι συνυφασμένες με θεωρίες συνωμοσίας. Διατυμπανίζουν με περίσσευμα ικανοποίησης πως η χώρα είναι δήθεν ουραγός σε κοινωνικούς και οικονομικούς δείκτες, σε ζητήματα διαφάνειας και δικαιοσύνης. Καταγγέλλουν, χωρίς κοστολογημένες και συγκεκριμένες προτάσεις, καταφεύγοντας στη σκύλευση του ανθρώπινου συναισθήματος και εργαλειοποιώντας εθνικές τραγωδίες, όπως αυτή των Τεμπών. Επιδίδονται σε κοκορομαχίες, υπενθυμίζουν ο ένας στον άλλον τα σκάνδαλα, τα λάθη και τις αστοχίες που βαραίνουν τις εκάστοτε αντίπαλες πολιτικές παρατάξεις.
Η πραγματικότητα της διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη τούς διαψεύδει. Δραστηριοποιούνται πολλές μικρές, αξιόλογες και κρίσιμης σημασίας βαριές βιομηχανίες, ενώ η Ελλάδα καθίσταται ενεργειακός κόμβος στην ευρύτερη περιοχή. Η Ελλάδα ανακτά διαρκώς την αξιοπιστία της και βελτιώνει τη θέση της στην περιφρούρηση του κράτους δικαίου.
Ακροαριστεροί και ακροδεξιοί συναντώνται και στην καταδικαστική στάση τους έναντι του Ισραήλ. Ο... ακροαριστερός ρομαντισμός απαιτεί την προστασία των Παλαιστινίων, των «καταπιεσμένων» μουσουλμάνων. Στην αντίπερα πολιτική όχθη, τα νεοναζί στοιχεία της Ακροδεξιάς καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα, από διαφορετικές αφετηρίες. Διακατέχονται από τις ιδεολογίες μίσους, οι οποίες χαρακτηρίζουν τη βασική τους ρητορική.
Τα δύο άκρα... αγαπούν και τιμούν άκριτα τη Ρωσία. Οι ακροδεξιοί πιστεύουν πως η ομόδοξη Ρωσία θα κάνει ξανά μεγάλη παγκόσμια υπερδύναμη την Ελλάδα.
Οι ακροαριστεροί δεν θέλουν να κατανοήσουν πως ο κουμμουνισμός ήταν αυτός ο οποίος κατέστρεψε την πολύφερνη νύφη του υπαρκτού σοσιαλισμού, την ΕΣΣΔ, και ξεχνούν πως η ζωή στην τότε ΕΣΣΔ έμοιαζε πολύ με αυτή των πολιτών και των διεφθαρμένων κυβερνώντων, της σημερινής Βόρειας Κορέας του Κιμ Γιονγκ Ουν, πολύτιμου συμμάχου της Ρωσίας του καθεστώτος του Πούτιν.
Ακροαριστεροί και οι ακροδεξιοί χαρακτηρίζουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους και τους εκπροσώπους της Δικαιοσύνης με απαξιωτικές εκφράσεις. Ενίοτε τους αποκαλούν προδότες και έχουν διαμορφώσει την πεποίθηση πως η δικαστική εξουσία χειραγωγείται από διεφθαρμένους πολιτικούς και ποικίλα επιχειρηματικά συμφέροντα.
Το εκλογικό αποτέλεσμα του Ιουνίου του 2023 έφερε στο Κοινοβούλιο του Σπαρτιάτες, τη Νίκη και την Ελληνική Λύση, με την Ελλάδα να γίνεται η πρώτη χώρα στην Ευρώπη με εκπροσώπηση τριών κομμάτων με ακροδεξιές αναφορές.
Και μπορεί οι νομοθετικές παρεμβάσεις της κυβέρνησης να οδήγησαν στην... απομάκρυνση των Σπαρτιατών, αλλά Νίκη και Ελληνική Λύση πολλές φορές συνέπραξαν σε κοινές αντιλήψεις συνωμοσιολογίας και σεναρίων του ξυλολίου και των χαμένων βαγονιών με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, των... ορφανών του Κασσελάκη, των... αποπαίδων του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ακόμη και του ΠΑΣΟΚ, διαμορφώνοντας μια τοξική και διχαστική αντιπολίτευση.
