Εκτενέστατη συζήτηση γίνεται τις τελευταίες ημέρες μεταξύ των σοβαρών δημοσκόπων για την τάση που δείχνουν να ακολουθούν τα αναμενόμενα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού.
Στην ελληνική πολιτική ζωή, η προσδοκία συχνά προηγείται της πραγματικότητας. Πριν ακόμη συγκροτηθούν κόμματα, πριν παρουσιαστούν προγράμματα και πριν διατυπωθούν σαφείς πολιτικές θέσεις, δημιουργείται ένα έντονο περιβάλλον φημών, προβλέψεων και σεναρίων.
Και στις δύο περιπτώσεις, η εικόνα που διαμορφώνεται μοιάζει να επιβεβαιώνει τη γνωστή φράση «ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα», καθώς η αρχική δυναμική δεν φαίνεται να μετατρέπεται σε σταθερή και πειστική πολιτική προοπτική.
Μέχρι σήμερα, η δημόσια παρουσία του Αλέξη Τσίπρα δεν συνοδεύεται από ένα τέτοιο συγκροτημένο πολιτικό σχέδιο. Περισσότερο λειτουργεί ως συγγραφέας και σχολιαστής της επικαιρότητας και λιγότερο ως αρχηγός που οικοδομεί ένα νέο συλλογικό πολιτικό εγχείρημα. Σύμφωνα με εκτιμήσεις πολιτικών παρατηρητών, η αρχική προσδοκία γύρω από ένα ενδεχόμενο νέο κόμμα εμφανίζεται πλέον υποχωρητική, με τα δημοσκοπικά μεγέθη να μην επιβεβαιώνουν την εικόνα μιας δυναμικής επιστροφής.
Σε τελείως διαφορετική αφετηρία βρίσκεται η Μαρία Καρυστιανού. Η δημόσια παρουσία της δεν προέκυψε από κομματικούς μηχανισμούς, αλλά από ένα τραγικό γεγονός που συγκλόνισε την κοινωνία και ανέδειξε ζητήματα θεσμικής ευθύνης, διαφάνειας και λειτουργίας του κράτους. Μέσα σε ένα κλίμα δυσπιστίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα, στο πρόσωπό της προβλήθηκε η ανάγκη –από κάποιους κύκλους– για μια ακομμάτιστη και ηθικά φορτισμένη εκπροσώπηση.
Η μετάβαση, όμως, από την όποια κοινωνική αποδοχή στην πολιτική ηγεσία αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολη. Οι πρόσφατες συνεντεύξεις και δημόσιες παρεμβάσεις της ανέδειξαν τα όρια ανάμεσα στον συμβολισμό και στην πολιτική πρόταση. Το κοινό, όσο και αν ταυτίζεται με το αίτημα για δικαιοσύνη και λογοδοσία, αναζητά απαντήσεις για το πώς μπορεί να κυβερνηθεί η χώρα.
Σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές, μετά τις πρώτες εμφανίσεις της καταγράφεται ήδη υποχώρηση της αρχικής αποδοχής, καθώς γίνεται εμφανές ότι η συγκρότηση ενός πολιτικού φορέα θέλει ουσιαστική και όχι ευκαιριακή προετοιμασία.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκτιμούν ότι, αν συνεχιστεί η δημόσια έκθεση χωρίς να παρουσιαστεί ένα ολοκληρωμένο πολιτικό πλαίσιο, η απήχησή της ενδέχεται να περιοριστεί περισσότερο, φτάνοντας ακόμα και σε μονοψήφια ποσοστά.
Παρά τις διαφορετικές αφετηρίες τους, ο Αλέξης Τσίπρας και η Μαρία Καρυστιανού φαίνεται να συγκλίνουν σε ένα κοινό αδιέξοδο. Ο πρώην πρωθυπουργός καλείται να υπερβεί το βαρύ πολιτικό παρελθόν του και να αποδείξει ότι μπορεί να εκφράσει κάτι ουσιαστικά νέο, ενώ η Μαρία Καρυστιανού καλείται να μετατρέψει έναν αυθεντικό κοινωνικό λόγο σε συγκροτημένη πολιτική πρόταση χωρίς να απολέσει το ηθικό της κεφάλαιο. Και οι δύο, ωστόσο, έρχονται αντιμέτωποι με μια κοινωνία πιο δύσπιστη, πιο απαιτητική και λιγότερο διατεθειμένη να επενδύσει σε πρόσωπα χωρίς καθαρό σχέδιο εξουσίας.
Σαφείς και ηχηρές αποστάσεις από την πολιτική κίνηση που φέρεται να προετοιμάζει η Μαρία Καρυστιανού κράτησε η Όλγα Γεροβασίλη, τοποθετώντας ευθέως τον χώρο που επιχειρεί να εκφράσει εκτός του προοδευτικού τόξου.
Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπρόεδρος της Βουλής, μιλώντας για τη δημόσια ρητορική της κυρίας Καρυστιανού, προχώρησε σε ιδιαίτερα αιχμηρές συγκρίσεις, παραπέμποντας στην περίοδο ανόδου της Ακροδεξιάς στη χώρα.
«Το “όλοι ίδιοι είναι” της Μαρίας Καρυστιανού το έχουμε ακούσει από τη Χρυσή Αυγή», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι πρόκειται για διατυπώσεις που παραπέμπουν «στις πιο σκληρές εποχές του 2012».
Με τη συγκεκριμένη τοποθέτηση, η κυρία Γεροβασίλη κατέταξε ουσιαστικά τη Μαρία Καρυστιανού στην ίδια πολιτική κατηγορία με εκείνη που αξιοποίησαν ακραίοι πολιτικοί χώροι, επισημαίνοντας τον κίνδυνο γενικευμένης απαξίωσης του πολιτικού κόσμου.
Παράλληλα, σύμφωνα με την ίδια, οι δημόσιες θέσεις της κυρίας Καρυστιανού σε κρίσιμα πεδία πολιτικής, όπως το Μεταναστευτικό και τα εθνικά ζητήματα, συγκροτούν ένα προφίλ που, όπως είπε, κινείται από τον συντηρητικό έως και τον ακροδεξιό χώρο, γεγονός που –κατά την άποψή της– την τοποθετεί ξεκάθαρα εκτός του προοδευτικού μετώπου.
Την ίδια ώρα, η Όλγα Γεροβασίλη έσπευσε να αποσυνδέσει πλήρως το όνομα του Αλέξη Τσίπρα από τα σενάρια που συσχετίζουν τις πολιτικές του κινήσεις με την ενδεχόμενη κάθοδο της Μαρίας Καρυστιανού στον πολιτικό στίβο.
Όπως υπογράμμισε, οποιαδήποτε απόφαση του πρώην πρωθυπουργού για την ίδρυση νέου πολιτικού φορέα αποτελεί ένα εντελώς ανεξάρτητο ζήτημα και δεν επηρεάζεται από τις πρωτοβουλίες της κυρίας Καρυστιανού.
