Όπως όλα δείχνουν, η «Ιθάκη» δεν αποδείχτηκε αρκετή για το rebranding Τσίπρα.
Ίσως γι’ αυτό και ο δήθεν… άχαστος, το πάλαι ποτέ «μουμπούκι» της Αριστεράς, να αναζητεί νέες σκέψεις σε άλλα συγγράμματα. Και –γιατί όχι;– στην ποίηση… «Άσωτο φτάνω εγώ παιδί πάλι σε σας, να λυγιστώ στην αύρα σα λουλούδι…», γράφει ο Κώστας Καρυωτάκης, ενώ ο Γιώργος Σεφέρης διερωτάται στον «Γυρισμό του ξενιτεμένου»: «Παλιέ μου φίλε, τι γυρεύεις; Γυρεύω τον παλιό μου κήπο…».
Το πολιτικό θερμοκήπιο του Τσίπρα, όμως, δεν δείχνει έτοιμο να εγγυηθεί ανθοφορία, πολυχρωμία και αρώματα. Τα ζιζάνια και τα αγκάθια θεριεύουν, ενώ επίμονος και ανθεκτικός είναι ο… βάκιλος του ανυπόληπτου πολιτικού της κυβίστησης, του διχασμού και της επικίνδυνης και χωρίς αντίκρισμα υποσχεσιολογίας.
«Βραδυφλεγή» υλικά
Στην επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή, ο πρώην πρωθυπουργός ξεκίνησε αποφεύγοντας να τραβήξει ζωηρές διαχωριστικές ιδεολογικές γραμμές και πλασάροντας στον πολιτικό του λόγο έναν «κεντρώο χυλό». Εύπλαστο σε κάθε συγκυρία και προς διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις, με σημείο εκκίνησης το κέντρο, αφού έχει και την αγκούσα της... πολύφερνης νύφης, Μαρίας Καρυστιανού.
Όλα τα δεδομένα και οι οιωνοί δείχνουν ότι ο Τσίπρας δεν εμπνέει ως εγγυητής της πολιτικής ανανέωσης του όποιου φορέα της όποιας Κεντροαριστεράς. Ίσως και να μην εμπνέει συνολικά για την όποια πολιτική δράση. Εξάλλου, τα πεπραγμένα του δεν είναι σύμμαχοί του. Το 2015, έχοντας πάρει φόρα για τη διακυβέρνηση της χώρας, υποσχόταν να σκίσει τα μνημόνια. Υπέγραψε και εκτέλεσε όμως ένα σκληρό μνημόνιο.
Τώρα αρκείται να αυτοπροσδιοριστεί απέναντι στο «καθεστώς», όπως αποκαλεί την κυβέρνηση, και διανθίζει τις ομιλίες του με σκληρά λόγια και τσιτάτα για να δείξει ότι είναι έτοιμος για σύγκρουση. Μα αυτό το «καθεστώς» τον συνέθλιψε πολιτικά και τον έστειλε στο λαγούμι του, όπως θα έλεγε και η Ζωή. Τον ανάγκασε να πιει όχι μόνο το πικρό ποτήρι της ήττας, αλλά και να παραδώσει το κόμμα του (ΣΥΡΙΖΑ) σε διαδόχους του. Και πώς στην παρούσα συγκυρία θα μπορέσει να συγκρουστεί;
Ένας πρώην πολιτικός της κεντρικής σκηνής, χωρίς πολιτική εστία, που επιχειρεί να διαμορφώσει μία νέα πολιτική στέγη για να… βάλει το κεφάλι του μέσα σε έναν... πολιτικό καταυλισμό μιας κατακερματισμένης δήθεν «αντισυστημικής» αντιπολίτευσης, όπου εμφανίζονται και νέοι επίδοξοι διεκδικητές μιας σπιθαμής γης, όπως η «Μαρία των Τεμπών».
Ίσως γι’ αυτές τις συνθήκες ο πρώην πρωθυπουργός διατείνεται ότι η επιβεβλημένη προοδευτική σύμπραξη για τη συγκρότηση εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης θα γίνει μεθοδικά και όχι με βιασύνη. Με φειδώ τόσο το πρόγραμμα όσο και τα ονόματα που θα πλαισιώσουν το νέο κόμμα.
Η αοριστία γίνεται φερετζές για την έλλειψη δυναμικής, την έλλειψη εμπιστοσύνης και την αδυναμία προοπτικής του εγχειρήματος. Έτσι, εξάλλου, το νέο κόμμα θα μπορεί να χωρέσει παντού και να απλωθεί παντού. Ακόμη και προς τα δεξιά, στα... όρια του κινήματος-κόμματος Καρυστιανού. Πόσο πιθανό είναι άραγε το ενδεχόμενο ενός πολιτικού συνεταιρισμού του Τσίπρα με τη «Μαρία των Τεμπών», αν το απαιτήσουν οι... ανάγκες και οι καιροί για να... φύγει ο Μητσοτάκης; Όλα για αυτήν τη ζωή είναι και δη για την πολιτική.
Εξάλλου, δεν είναι λίγοι αυτοί που «ευλόγησαν» το 2015 την πολιτική σύμπραξη Τσίπρα-Καμμένου στο όνομα της εντιμότητας και της Δικαιοσύνης και σήμερα ενθαρρύνουν το εγχείρημα Καρυστιανού. Αν χρειαστεί, ακόμη και οι θέσεις της Καρυστιανού για τις αμβλώσεις… καμουφλάρονται.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει να πει κάτι διαφορετικό. Με μία διαφορά. Αυτά που έκανε –και όχι αυτά που έλεγε– εδραίωσαν ένα έλλειμμα εμπιστοσύνης της κοινωνίας. Ποιος να τον πιστέψει όταν δηλώνει ότι θα πολεμήσει τα καθεστώτα; Ποιος; Αυτός που δεν είπε όχι στον έλεγχο της Δικαιοσύνης και του Τύπου, όταν κυβερνούσε, προσπαθώντας να ελέγξει τους αρμούς της εξουσίας. Αυτός που υπερασπίστηκε τους ψευδομάρτυρες της Νοvartis, ως προστατευόμενους. Αυτός που κατηγορεί την κυβέρνηση ως τραμπική, ενώ έλεγε στον Τραμπ ότι είναι διαβολικός, αλλά ό,τι κάνει είναι για καλό.
Επιτίθεται στην Καρυστιανού για το Μεταναστευτικό και τις «εισβολές», όταν ως πρωθυπουργός έκανε ότι δεν έβλεπε την Ειδομένη και τη Μόρια με χιλιάδες παράτυπους μετανάστες που έφθασαν στη χώρα μας, εγκλωβισμένοι σε άθλιες συνθήκες. Ήταν τότε που υπουργός της κυβέρνησής του έβλεπε ότι ήταν θεμιτό να... λιάζονται οι μετανάστες στις πλατείες των Αθηνών.
Μάλλον, λοιπόν, ο Τσίπρας δεν κάνει γκελ στον λεγόμενο... προοδευτικό χώρο, πέραν ενδεχομένως κάποιων μεμονωμένων φανατικών οπαδών του ή συντρόφων σε απόγνωση στον ΣΥΡΙΖΑ ή και στη Νέα Αριστερά.
Ποιος αντισυστημισμός;
Αλλά και ο αντισυστημικός χώρος δεν φαίνεται να έχει καμία προσδοκία από τον Τσίπρα... Τον έχει μάλλον προσπεράσει. Τώρα φλερτάρει με την Πλεύση της Ζωής και το κίνημα της Καρυστιανού. Τουλάχιστον αυτό καταγράφουν οι δημοσκοπικές τάσεις.
Εξάλλου, και ο ίδιος ο πρώην… άχαστος έχει άλλον κύκλο πλέον… Μεγαλοπιάστηκε... Συναγελάζεται με παράγοντες του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ, λόγω και των διαλέξεων στο Χάρβαρντ και με τους Ιταλούς Λέτα και Ντράγκι. Και μοιάζει με... αναγεννημένο νεοκαπιταλιστή, που υπόσχεται να μας σώσει από τον αντισυστημικό λαϊκισμό. Γιατί ούτε σοσιαλιστή τον λες ούτε δραχμιστή...
Με ποίηση ξεκινήσαμε, με ποίηση να κλείσουμε... «Μου φάνηκε περίεργο σαν είδα τη ρυτίδα δίπλα στο στόμα της Ηλέκτρας. Τη ρώτησα. Πέρασε λοιπόν από τον φόνο τόσος καιρός; “Έχω έτοιμα τα νομίσματα”, μου λέει, “μόνο μη μου το πεις. Τώρα έτσι θυμούνται ή ξεχνούν”», γράφει η Ελένη Βακαλό στον «Γυρισμό της Ιφιγένειας». Καλή Αποκριά!
