Υπάρχουν στιγμές που η γεωπολιτική μοιάζει με κακόγουστο αστείο για όσους είχαν επενδύσει ιδεολογικά σε κάθε «αντι-Δυτικό» ηγέτη του πλανήτη.
Η σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο και η εκτέλεση του Αλί Χαμενεΐ δεν είναι απλώς διεθνείς εξελίξεις· είναι υπαρξιακό σοκ για μια ολόκληρη σχολή σκέψης που μετρά τη δημοκρατία με γεωπολιτικό χάρακα.
Ο Μαδούρο παρουσιάστηκε επί χρόνια από την αριστερά ως ο «εκλεγμένος ηγέτης που αντιστέκεται στον ιμπεριαλισμό». Μόνο που αυτή η «αντίσταση» συνοδεύτηκε από οικονομική κατάρρευση, υπερπληθωρισμό και μαζική φυγή πολιτών. Οι πολιτικοί αντίπαλοι δεν αντιμετωπίζονταν ως θεσμικοί συνομιλητές αλλά ως εσωτερικοί εχθροί. Κι όμως, για ένα τμήμα της εγχώριας Αριστεράς, όλα αυτά έμπαιναν σε παρένθεση μπροστά στο υπέρτατο κριτήριο: ήταν απέναντι στις ΗΠΑ.
Στο Ιράν, τα πράγματα ήταν ακόμη πιο ωμά. Το καθεστώς υπό τον Χαμενεΐ δεν έκρυψε ποτέ τον χαρακτήρα του. Θεοκρατική εξουσία, ασφυκτικός έλεγχος της κοινωνίας, εκτελέσεις αντιφρονούντων, βίαιη καταστολή διαδηλώσεων. Οι γυναίκες που βγήκαν στους δρόμους για τα στοιχειώδη δικαιώματα βρέθηκαν αντιμέτωπες με σφαίρες και φυλακές. ΛΟΑΤΚΙ πολίτες αντιμετωπίστηκαν όχι ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας αλλά ως εγκληματίες. Κι όμως, και εδώ η συζήτηση σε ορισμένους κύκλους περιστρεφόταν σχεδόν αποκλειστικά γύρω από την «αντίσταση στη Δύση».
Η κοινή συνισταμένη είναι η αντιδυτική μανία ως ιδεολογικό φίλτρο. Αν ένα καθεστώς συγκρούεται με την Ουάσιγκτον ή τις Βρυξέλλες, αυτομάτως αποκτά συγχωροχάρτι. Οι φωτογραφίες με τα ενωμένα χέρια των Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και Βλαντίμιρ Πούτιν δίπλα στον Χαμενεΐ δεν λειτουργούσαν ως προειδοποίηση αυταρχισμού, αλλά ως σύμβολο ενός «πολυπολικού κόσμου». Λες και ο αυταρχισμός εξαγνίζεται όταν αλλάζει γεωγραφικό πρόσημο.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, η δημόσια τοποθέτηση της Έλενα Ακρίτα –«Με το Ιράν»– αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Όχι ως απλή ανάρτηση, αλλά ως πολιτικό μήνυμα από μια αναπληρώτρια Τομεάρχη Δικαιοσύνης αρμόδια για την Ισότητα και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Η ειρωνεία είναι σχεδόν εκκωφαντική: στήριξη σε ένα καθεστώς που καταπατά συστηματικά ακριβώς αυτά τα δικαιώματα.
Τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν οι διεθνείς εξελίξεις είναι δραματικές. Είναι πόσο αντέχει μια ιδεολογική αφήγηση όταν συγκρούεται με την πραγματικότητα. Όταν ο «αντιιμπεριαλιστής» αποδεικνύεται αυταρχικός ηγέτης και ο «προμαχώνας της ανεξαρτησίας» εκτελεί τους ίδιους του τους πολίτες. Κάπου εκεί, η αντιδυτική ταυτότητα παύει να είναι πολιτική θέση και γίνεται απλώς άρνηση να δεις το προφανές.
