Τα συνθήματα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και «Έξω οι βάσεις του θανάτου» ήρθαν και παρήλθαν σε άλλες, μακρινές εποχές.
Οι ίδιοι που τα είπαν, οι ίδιοι ήταν και που τα... μάζεψαν, αποδεχόμενοι τα «καλά» της τότε ΕΟΚ και μετέπειτα ΕΕ αλλά και την ομπρέλα προστασίας του ΝΑΤΟ.
Σκεφτείτε, για παράδειγμα, να μην ήταν η χώρα στο ΝΑΤΟ, όπως φώναζαν τότε οι ψηφοφόροι του Ανδρέα Παπανδρέου και όχι μόνο, αλλά να ήταν η Τουρκία, ή τι θα είχε γίνει αν βρισκόμασταν εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης με όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια. Σκεφτείτε επίσης να είχαν φύγει οι βάσεις, αν και τελικά αυτοί που τις κράτησαν είναι αυτοί που τις έδιωχναν.
Σκεφτείτε τώρα τι θα γινόταν όλα αυτά τα τελευταία χρόνια αν τα ηνία της χώρας μας κρατούσαν οι κατά δήλωσή τους προοδευτικές δυνάμεις μέσα από τα συνεργατικά σχήματα που κάποιοι στην Αριστερά ονειρεύονται. Αν σήμερα είχαμε μια πολυσυλλεκτική κυβέρνηση με τη συμμετοχή των κομμάτων που ζητούν να μη σταλούν στην Κύπρο φρεγάτες και πολεμικά αεροσκάφη μετά την επίθεση κατά της βρετανικής βάσης που εδρεύει στα εδάφη της.
Διότι στο τέλος της ημέρας και αυτό που θα κριθεί στις επόμενες εκλογές είναι ακριβώς το ποιος θα ηγηθεί της χώρας, ποιος θα οδηγήσει στην αλλαγή σελίδας με βλέμμα στο 2030 και ποιος θα διαχειριστεί τις κρίσεις σε ένα περιβάλλον το οποίο διαρκώς μεταβάλλεται και γεωπολιτικά και οικονομικά.
Χθες, ας πούμε, είδαμε έναν πολιτικό αρχηγό να ζητεί ενημέρωση άμεσα, έναν άλλο να ζητεί σύγκληση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών –γιατί άραγε;–, έναν τρίτο να φτάνει στο σημείο να σταματήσει το κοινοβουλευτικό έργο και να μη συζητηθεί και ψηφιστεί το νομοσχέδιο για την επιστολική ψήφο και σχεδόν όλους μαζί να αφήνουν υπονοούμενα για τη στάση της κυβέρνησης με αναφορές σε δήθεν υποτελείς των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Τέντωσαν πάλι το δάχτυλο και άρχισαν να δείχνουν δήθεν εχθρούς της ειρήνης και των πολιτών αυτής της χώρας οι ίδιοι που είναι α λα καρτ με τον άνθρωπο και μόνο στις περιπτώσεις που τα περί διεθνούς δικαίου θέματα αφορούν χώρες που δεν κινούνται στη σφαίρα της ιδεοληπτικής λογικής με την οποία ζουν και δραστηριοποιούνται.
Είδαμε πορείες υπέρ του Ιράν και κατά ΗΠΑ και Ισραήλ με την αιτιολογία ότι χτύπησαν ένα ξένο κράτος, αλλά δεν είδαμε να γίνεται λόγος για το ποιος χτυπήθηκε και τι ακριβώς εκπροσωπούσε. Διότι καλά τα περί λαών που πρέπει να διεκδικήσουν την ελευθερία τους, αλλά θα θέλαμε να δούμε πώς μπορεί να το κάνει αυτό κανείς σε περιπτώσεις όπως αυτή των μουλάδων, που μετέτρεψαν μια χώρα σε θρησκευτικό τέμενος διάδοσης και επιβολής μιας συγκεκριμένης θρησκείας.
Δεν είδαμε, όπως και στην περίπτωση της Χαμάς, να καταγγέλλονται όλοι όσοι αποτελούν τη βασική αιτία μιας απάνθρωπης λογικής και τακτικής που εφαρμόζεται απέναντι σε λαούς. Θα ρωτήσει κανείς «γι’ αυτό γίνεται ό,τι γίνεται στο Ιράν;». Η απάντηση είναι όχι.
Είναι πολυπαραγοντικές οι αιτίες, η ουσία όμως είναι ότι ένα καθεστώς που έχει καταστατική αρχή του την εξαφάνιση ενός άλλου, δηλαδή του Ισραήλ, που αναζητεί τρόπους ανάπτυξης πυρηνικών όπλων και στοχεύει στην εξάπλωση του ακραίου ισλαμισμού διά της βίας, στηρίζοντας τρομοκρατικές οργανώσεις, εφόσον εξαρθρωθεί, μόνο κακό δεν θα κάνει...
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
