Η νέα μεγάλου βεληνεκούς γεωπολιτική κρίση στη Μέση Ανατολή βρίσκει την Ελλάδα σε μια θέση κεντρικού παίκτη.
Η αποστολή των φρεγατών και των μαχητικών αεροσκαφών στην Κύπρο και η αμυντική στήριξή της από την Ελλάδα αποτελούν την καλύτερη απάντηση σε όλους όσοι επιδιώκουν να δημιουργήσουν ένα αρνητικό κλίμα μεταξύ των δύο πλευρών στο πλαίσιο ενός αφηγήματος που συνδέεται με τα περί δήθεν ενδοτικότητας και υποχωρητικότητας που επιχείρησαν να αποδώσουν στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Από την άλλη πλευρά, οι χειρισμοί της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού αναδεικνύουν τον ρόλο που διαδραματίζει η χώρα στην ευρύτερη περιοχή έχοντας καθιερωθεί ως πυλώνας σταθερότητας μέσα από την αμυντική αλλά και διπλωματική θωράκιση που έχει επιτευχθεί.
Ο πρωθυπουργός βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με τους αρχηγούς των κρατών που βιώνουν άμεσα και έμμεσα τις συνέπειες των εξελίξεων στο Ιράν προτάσσοντας πάντα την ανάγκη να αποφευχθεί περαιτέρω κλιμάκωση, ενώ παράλληλα η ελληνική πλευρά δίνει προτεραιότητα στην επιστροφή των Ελλήνων που επιθυμούν να αναχωρήσουν από τις περιοχές στις οποίες η κατάσταση είναι έκρυθμη.
Η πραγματικότητα είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η κυβέρνηση έχουν δώσει από την πρώτη στιγμή βάρος στη θωράκιση της χώρας και τη διπλωματική εξωστρέφεια με διμερείς συμμαχίες αλλά και με μια διαρκώς αναπτυσσόμενη διπλωματική δράση εντός των οργανισμών και των σχηματισμών που μετέχει.
Η νέα αυτή μεγάλου βεληνεκούς γεωπολιτική κρίση βρίσκει την Ελλάδα σε μια θέση κεντρικού παίκτη, αφού πέραν των βάσεων που έχουν τεθεί στην οικονομία για την αντιμετώπιση των νέων προκλήσεων που καταγράφονται ήδη, διαθέτει ένα ισχυρό έρεισμα μέσα από τους εξοπλισμούς που υλοποιήθηκαν και υλοποιούνται με συγκεκριμένο σχεδιασμό.
Και όλα αυτά έχοντας απέναντι μια αντιπολίτευση που σε κάθε κρίση και με κάθε ευκαιρία ασκεί κριτική μέσα από έναν καταγγελτικό και καταστροφολογικό λόγο συνδεδεμένο με την τοξικότητα που αφορά την εσωτερική πολιτική σκηνή στο πλαίσιο μιας μικροκομματικής λογικής που αναδεικνύει έναν πολιτικό καιροσκοπισμό.
Από την πρώτη στιγμή της νέας αυτής κρίσης ο πρωθυπουργός έχει διαρκή επικοινωνία με όλους τους βασικούς παίκτες στη σκακιέρα της Μέσης Ανατολής. Έχει συνομιλήσει με τις πλευρές των εμπλεκομένων και με τον Νετανιάχου, έχοντας αποσαφηνίσει τη μη εμπλοκή της χώρας στην πολεμική σύρραξη που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Παράλληλα, έχει διαμηνύσει –και το δείχνει και με την αποστολή των φρεγατών και των μαχητικών αεροσκαφών στην Κύπρο– ότι δεν προτίθεται να ανεχθεί την όποια απειλή, στηρίζοντας παράλληλα και την Κυπριακή Δημοκρατία, που βρέθηκε στο στόχαστρο του Ιράν και μέσω ανοιχτών απειλών πέραν της επίθεσης στη βρετανική βάση.
Οι μέχρι τώρα χειρισμοί έρχονται να επιβεβαιώσουν την ανάγκη που υπάρχει για αυτοδύναμες κυβερνήσεις που να μπορούν να λαμβάνουν αποφάσεις ακόμη και απέναντι στη δημιουργία αρνητικού κλίματος με ταχύτητα και στόχευση.
Γιατί το λέμε αυτό; Ας εξετάσουμε, ως υπόθεση εργασίας, το ενδεχόμενο να υπήρχε η λεγόμενη... προοδευτική συγκυβέρνηση με τη συμμετοχή κομμάτων όπως αυτό της Νέας Αριστεράς που τάχθηκε κατά της αποστολής των φρεγατών και των μαχητικών αεροσκαφών στην Κύπρο. Τι ακριβώς θα γινόταν σήμερα; Πώς θα λάμβανε μια απόφαση η (συγ)κυβέρνηση για την αποστολή αμυντικής βοήθειας στην Κυπριακή Δημοκρατία;
Ακόμη περισσότερο, σε ποια πλευρά της ιστορίας θα βρισκόταν και αυτή τη φορά η χώρα; Διότι άλλο η μη εμπλοκή, έχοντας παράλληλα ανοιχτούς όλους τους διαύλους επικοινωνίας και δεδομένη τη θωράκιση της χώρας, και άλλο η τακτική της... ισπανικής υποχώρησης. Και ο νοών νοείτω και ουαί τω ανοήτω...
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
