Ας προχωρήσουμε σε μια υπόθεση εργασίας.
Ας πούμε ότι είχαν γίνει οι εκλογές και οι πολίτες είχαν δώσει την πρώτη θέση –έστω και με μια ψήφο διαφορά– στο ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, το οποίο είχε καταφέρει με κάποιον μαγικό τρόπο να σχηματίσει κυβέρνηση αυτοδυναμίας ή μειοψηφίας με τα αυτοαποκαλούμενα «προοδευτικά» κόμματα. Δηλαδή, με τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά, την Πλεύση Ελευθερίας και το ΜέΡΑ25. Ας συνυπολογίσουμε και ένα κόμμα Τσίπρα, είτε ως αντικαταστάτη του ΣΥΡΙΖΑ είτε ως επιπλέον δύναμη. Είπαμε ότι πρόκειται για υπόθεση εργασίας.
Ας προσθέσουμε τώρα ένα πραγματικό γεγονός: το χτύπημα ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν και όλα όσα έχουν γίνει τις πρώτες δέκα ημέρες της σύρραξης στη Μέση Ανατολή, μαζί και το χτύπημα στη μία εκ των δύο βρετανικών βάσεων στην Κύπρο.
Το ερώτημα είναι τώρα το εξής: τι θα γινόταν αν είχαμε το παραπάνω κυβερνητικό σχήμα, με όποια διαφοροποίηση θα μπορούσε να έχει μέσα από τις εκλογές που θα είχαν προηγηθεί; Τι ακριβώς θα έκανε η Ελλάδα; Ποια στάση θα τηρούσε και πώς θα αντιδρούσε;
Θα είχε υπάρξει αυτή η άμεση αντίδραση με την αποστολή δυνάμεων για την αμυντική στήριξη της Λευκωσίας; Θα μπορούσε ο επικεφαλής του υποτιθέμενου κυβερνητικού σχήματος να λάβει άμεση απόφαση και να στείλει στην Κύπρο τη νέα φρεγάτα του στόλου και μία ακόμη, καθώς και δύο ζεύγη μαχητικών αεροσκαφών F-16 Viper, αναβαθμισμένων μέσα από το πρόγραμμα αμυντικής θωράκισης της χώρας που προώθησε η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη τα προηγούμενα χρόνια;
Θα ήταν εφικτό να σταλούν οι Patriot στην Κάρπαθο ή να ανταποκριθεί άμεσα η χώρα στο αίτημα της Βουλγαρίας και να στείλει στη Βόρεια Ελλάδα τους αντιβαλλιστικούς πυραύλους για την αμυντική στήριξη όχι μόνο της χώρας αλλά και της γειτονικής;
Πιστεύει άραγε κανείς ότι Νίκος Ανδρουλάκης, Σωκράτης Φάμελλος, Αλέξης Χαρίτσης, Ζωή Κωνσταντοπούλου, Γιάνης Βαρουφάκης και Αλέξης Τσίπρας θα συμφωνούσαν σε τέτοιες ενέργειες; Και κάτι ακόμη: Πότε θα κατάφερναν να συνεννοηθούν και να ομονοήσουν; Ή πόσο θα μπορούσε να κρατήσει αυτό το… συμμαχικό σχήμα;
Πολλά τα ερωτήματα, είναι η αλήθεια. Όμως η απάντηση δεν είναι δύσκολη, και είναι κοινή για όλα αφού μάλλον αρνητική θα ήταν. Διότι το θέμα δεν είναι αν θα ελάμβαναν τη σωστή απόφαση, αλλά γενικά κατά πόσο θα έπαιρναν μία απόφαση.
Δεν είναι το μόνο θέμα φυσικά που θα προκαλούσε συζητήσεις επί συζητήσεων. Το μόνο θέμα άλλωστε που θα μπορούσαν αυτά τα κόμματα να ομονοήσουν αφορά την ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής. Για όλα τα υπόλοιπα θα ζούσαμε απίστευτες σκηνές που θα είχαν όμως άμεσες επιπτώσεις στις ζωές όλων.
Η αλήθεια είναι, όπως επιβεβαιώνεται και απ’ όσα γίνονται και από τις απίστευτες γεωπολιτικές αναταράξεις και ανακατατάξεις που ζούμε, ότι η χώρα χρειάζεται σταθερότητα. Πολιτική και οικονομική. Χρειάζεται ένα σταθερό χέρι να κρατά το τιμόνι, όπως τόνισε στο κυριακάτικο μήνυμά του και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Τα προβλήματα είναι μεγάλα. Οι κρίσεις συνεχείς και διαρκώς μεγαλύτερες σε διάρκεια και μέγεθος. Οι περιπέτειες και οι πειραματισμοί δεν αποτελούν λύση, πολύ περισσότερο όταν τα τελευταία πειράματα έδειξαν ότι ο… αντισυστημισμός και οι κραυγές δεν δίνουν λύσεις.
