Η βρετανική βάση στην Κύπρο είναι έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου.
Για να χτυπηθεί όμως με drone ή άλλο οπλικό σύστημα πρέπει να παραβιαστεί ο εθνικός εναέριος χώρος της Κύπρου, που σημειωτέον είναι και ευρωπαϊκός χώρος. Να παραβιαστούν δηλαδή κυριαρχικά δικαιώματα μιας χώρας-μέλους της ΕΕ και ενός ανεξάρτητου κράτους που, όπως τόνισε ο Κ. Μητσοτάκης, είναι ελληνικός βραχίονας.
Γιατί το λέμε αυτό; Διότι μετά την αποφασιστική κίνηση του πρωθυπουργού να σταλούν δύο φρεγάτες και τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη έχουν ακουστεί τα πάντα απ’ όλες τις πλευρές. Από αντιρρήσεις για τη στήριξη των Κύπριων αδελφών μας μέχρι αφηγήματα για δήθεν συνδρομή προς τη βρετανική βάση.
Αφηγήματα που στήθηκαν ταυτόχρονα με τα διθυραμβικά σχόλια για τον Ισπανό πρωθυπουργό, αλλά και την προπαγάνδα αναφορικά με τη βάση στη Σούδα, με εμφανή πλέον στόχο τη δημιουργία εντυπώσεων σε ένα ιδεοληπτικό κοινό που κινείται στον χώρο της κινηματικής Αριστεράς και όχι μόνο.
Το γεγονός πως χώρες της ΕΕ συντάσσονται με την απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν πτόησε τους θιασώτες των αφηγημάτων. Ούτε και η απόφαση της Ισπανίας να το κάνει όπως η... Ελλάδα και να στείλει δυνάμεις.
Όπως και σε άλλες περιπτώσεις τα τελευταία χρόνια κι ενώ η χώρα μας βρίσκεται στη σωστή πλευρά της ιστορίας, έτσι και τώρα επιχειρείται να δημιουργηθεί ένα αρνητικό κλίμα. Και αφού το αφήγημα για ενδοτικότητα και υποχωρητικότητα έναντι της Τουρκίας πήγε –με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο– κουβά, φτιάχνεται αυτό του δήθεν πρόθυμου συμμάχου.
Ο Πέδρο Σάντσεθ μετατράπηκε ξαφνικά σε... ήρωα για τους μόνιμους επικριτές της κυβέρνησης, που δείχνουν να μη βάζουν μυαλό. Το ότι η Ισπανία έχει τους δικούς της λόγους για τις αποφάσεις που λαμβάνει, δεν φαίνεται να προκαλεί προβληματισμό. Το ότι η ελληνική κυβέρνηση κινείται σύμφωνα με το δικό μας εθνικό καθήκον επίσης δεν δείχνει να αποτελεί έστω τροφή για σκέψη.
Ούτε το γεγονός πως η Ισπανία, εκτός του ότι «κείται μακράν» του πεδίου της σύρραξης, δεν συνορεύει με έναν γείτονα που εξακολουθεί να απειλεί με casus belli την Ελλάδα και να κατέχει παράνομα το 37% της Κύπρου, τον οποίο μάλιστα η κυβέρνηση Σάντσεθ εφοδιάζει με οπλικά συστήματα.
Το θέμα για όλους αυτούς είναι ότι πιστεύουν μάλλον πως αμυντική στήριξη σημαίνει ότι πρέπει πρώτα να δούμε τι θα χτυπηθεί και μετά να υπάρξει η ανάλογη αντίδραση. Μόνο που αυτό δεν αποτελεί αμυντική στήριξη, αλλά ανέκδοτο.
Τα πράγματα είναι σοβαρά και ευτυχώς υπάρχει μια κυβέρνηση και ένας πρωθυπουργός που στις κρίσεις αντιδρούν με τη δέουσα προσοχή δείχνοντας ετοιμότητα και αντανακλαστικά.
