Αυτή η μεγάλη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή με τις διαστάσεις που λαμβάνει βρίσκει την Ελλάδα θωρακισμένη αμυντικά και διπλωματικά.
Δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι και από τ’ αριστερά και από τα ακροδεξιά ακούστηκαν φωνές «διαμαρτυρίας» για την αποφασιστικότητα του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης ως προς την άμεση αμυντική στήριξη της Κύπρου έναντι των απειλών που δέχθηκε στο πλαίσιο της σύρραξης στη Μέση Ανατολή.
Πραγματικά προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι βρέθηκαν πολιτικοί αρχηγοί και κόμματα και από τις δύο πλευρές που τάχθηκαν κατά της στήριξης της Κύπρου και της αποστολής αμυντικής βοήθειας στο πλαίσιο της προστασίας της. Μια κίνηση που η αλήθεια είναι ότι ουσιαστικά ενεργοποίησε αντανακλαστικά και άλλων χωρών μελών της ΕΕ, όπως η Γαλλία και η Γερμανία, ενώ και οι Βρετανοί, η βάση των οποίων απειλήθηκε στην Κύπρο, αναγκάστηκαν να ανακοινώσουν πως στέλνουν φρεγάτα έστω και αν αφορά την προστασία της βάσης τους.
Η κίνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν από αυτές που χαρακτηρίζουν την αμεσότητα με την οποία αντιδρά σε περιόδους κρίσεων, λαμβάνοντας αποφάσεις κόντρα σε κραυγές και ψιθύρους. Κόντρα σε αυτές τις ηχηρές μειοψηφίες που πιστεύουν ότι παράγοντας θόρυβο δημιουργούν και τις συνθήκες που επιθυμούν.
Δεν είναι η πρώτη φορά που το πράττει. Το έχει κάνει και στο παρελθόν δείχνοντας ότι στη διαχείριση κρίσεων είναι ο πολιτικός που λαμβάνει άμεσα απόφαση, αναδεικνύοντας με τον τρόπο αυτόν πόσο σημαντικό είναι να μπορεί ένας πρωθυπουργός να προχωρεί σε καίριες παρεμβάσεις χωρίς να απαιτείται η διαβούλευση με εταίρους κυβερνητικούς.
Παράλληλα, όμως, ανέδειξε και την ουσία που αφορά σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας. Διότι η πραγματικότητα είναι πως οι αποφάσεις αναφορικά με τα θέματα αυτά λαμβάνονται με γνώμονα το εθνικό συμφέρον.
Με εθνικά κριτήρια όπως ο ίδιος είπε στη Βουλή την Τετάρτη, σημειώνοντας: «Και ας τα σκεφτούν όλα αυτά και οι επαγγελματίες ανησυχούντες πότε για την υπεύθυνη θέση της χώρας, πότε και για το διεθνές δίκαιο και ας αντιληφθούν επιτέλους ότι η εξωτερική και η αμυντική πολιτική δεν ασκούνται με ιδεολογικά αλλά με εθνικά κριτήρια».
Και ένα τελευταίο. Αποτελεί μια πραγματικότητα ότι αυτή η κρίση, αυτή η μεγάλη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή με τις διαστάσεις που λαμβάνει βρίσκει την Ελλάδα θωρακισμένη αμυντικά και διπλωματικά. Και αυτό πιστώνεται στον πρωθυπουργό που έκλεισε τα αυτιά στις Σειρήνες του λαϊκισμού και διαμόρφωσε ένα πρόγραμμα εξοπλιστικό το οποίο συμβάλλει στην αποτρεπτική ισχύ της χώρας καθιστώντας την παράγοντα ασφάλειας.
Το ίδιο έπραξε και διπλωματικά. Όλα όμως συνδέονται με το γεγονός ότι κατάφερε να ανατάξει την οικονομία και αναγορεύοντας τη χώρα σε παράδειγμα προς μίμηση από τη μια πλευρά και από την άλλη δημιουργώντας συνθήκες αντοχής σε κρίσεις όπως αυτή.
