Θολή και συγκεχυμένη είναι η εικόνα που εμφανίζουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης για τη γενικευμένη πλέον σύρραξη στη Μέση Ανατολή.
Καθώς φαίνεται, η κίνηση Τραμπ, με τη συνδρομή Νετανιάχου, να αφοπλίσει το Ιράν και η επίδραση που είχε στη διεθνή κοινότητα δεν ενέπνευσε – ειδικά τους δεδηλωμένους κεντροαριστερούς αυτού του κόσμου! Τον είδαν κάτι σαν καουμπόη που μιλά για σταθερότητα, αποτροπή, διεθνή τάξη και σε κάθε αφορμή τις επιβάλει με προληπτικά χτυπήματα δίχως να δίνει λογαριασμό σε κανέναν.
Στον αντίποδα, ωστόσο, οι μουλάδες επικαλούνται τον Θεό, την αποστολή και την ιστορική ταπείνωση που... απαιτεί αποκατάσταση. Δεν τους αφορά η ατομική και συλλογική ελευθερία –βασική αξία στο πολιτικό λεξιλόγιο της Αριστεράς– και δεν δίνουν... τομάν για την επίτευξή της. Υπόσχονται μόνο δικαίωση. Σαν κι αυτή που πριν από μερικούς μήνες σκότωσαν 10.000 πολίτες τους για χάρη της.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης στη χώρα μας καταδικάζουν την «αλαζονεία της ισχύος» (βλέπε Τραμπ) και ψελλίζουν, αν όχι σιωπούν, για τον τυφλό, αντιδημοκρατικό φανατισμό της πίστης. Η νεφελώδης ουδετερότητα, όμως, χτυπάει σε τοίχους, κάνει γκελ και... επιστρέφει.
Η σύρραξη στη Μέση Ανατολή επηρεάζει τις ενεργειακές τιμές, τις αγορές, τις μεταναστευτικές ροές και εντείνει τη γενικευμένη ανασφάλεια. Η ουδετερότητα μεταφράζεται σε αμηχανία και αδυναμία. Κανείς ίσως δεν θέλει να σηκώσει λάβαρα. Θέλει όμως όρια, δίκαιο και ανθρώπινα δικαιώματα.
Όταν το Ιράν χτυπάει βρετανικές βάσεις σε κυπριακό έδαφος, το ερώτημα δεν είναι «με τον παράφρονα καουμπόη Τραμπ ή με τους μουλάδες;», το οποίο είναι και ψευδεπίγραφο. Το ερώτημα είναι σαφές: Με την Κύπρο ή με τους μουλάδες... Και απαιτεί και σαφείς θέσεις.
Ουδέτεροι ή... οπαδοί;
Στη χώρα μας υπήρξαν και φωνές στις διαδηλώσεις που υπερθεμάτιζαν υπέρ της... δοξασμένης δημοκρατίας των μουλάδων. «Δοξασμένη η δημοκρατία του Ιράν. Θάνατος στην Αμερική», έγραφε ένα από τα πλακάτ. Το ΚΚΕ κάλεσε τους Έλληνες να δυναμώσουν την αλληλεγγύη τους προς τον ιρανικό λαό, ο οποίος είναι «θύμα της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας».
Η Νέα Αριστερά διακήρυξε ότι η «αλλαγή καθεστώτος είναι ζήτημα του ιρανικού λαού και όχι “σωτήρων”, που παραβιάζουν συστηματικά το διεθνές δίκαιο». Από κοντά και η Έλενα Ακρίτα, από τον ΣΥΡΙΖΑ. Εξάλλου, στην αριστερή σημειολογική ανάλυση το Ιράν αντιμετωπίζεται «ως η τελευταία υπολογίσιμη δύναμη που αντιστέκεται στον ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό!
«Να ηττηθούν ΗΠΑ-Ισραήλ, οι τρομοκράτες των λαών. Νίκη στα όπλα του αμυνόμενου Ιράν», γράφει η ανακοίνωση της Παρέμβασης, οργάνωση της Κομουνιστικής Αριστεράς. Κουβέντα όμως για τις τιμωρίες και τους ξυλοδαρμούς του θεοκρατικού καθεστώτος στις γυναίκες. Αν δεν είναι ιμπεριαλιστικό το μαστίγιο...
Πώς να τα βάλεις, εξάλλου, με την τιμημένη... δημοκρατία του Ιράν, που συγκεντρώνει τις δεσμίδες των δολαρίων από τα πετρέλαια στα χέρια των λίγων και εκλεκτών του καθεστώτος και στην τροφοδοσία των τρομοκρατικών δικτύων με αποστολή να αφανίσουν το κράτος του Ισραήλ. «Κάτω τα χέρια από την Τεχεράνη» φώναζαν οι σύντροφοι, στρατηγικοί και διαχρονικοί πολέμιοι της Δύσης.
Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, ο νυν Φάμελλος ζήτησε τη σύγκληση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών και ο πρώην Τσίπρας δήλωσε ότι «το συμφέρον της χώρας είναι η ειρήνη και η σταθερότητα που θα επέλθει αν η ελληνική κυβέρνηση υποστηρίξει πρωτοβουλίες για την ειρήνη και διπλωματική λύση στο ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν». Έχοντας προφανώς και την... ευαισθησία του συγγραφέα, εμφανίζεται πιο... ανθρωπιστής και υποστηρίζει πως «η δημοκρατία για την οποία αγωνίζεται ο ιρανικός λαός δεν μπορεί να επιτευχθεί με στρατιωτικές επεμβάσεις ξένων χωρών».
Τι γίνεται, όμως, όταν ο ιρανικός λαός παίρνει στα χέρια του τον εκδημοκρατισμό του; Έρχεται αντιμέτωπος με σφαίρες, βασανιστήρια, μαζικές συλλήψεις και εξαφανίσεις αντιφρονούντων. Ό,τι έγινε τον περασμένο Δεκέμβριο, με την ακραία καταστολή των διαδηλώσεων που οδήγησε σε χιλιάδες νεκρούς και χιλιάδες συλλήψεις.
Κάθε αυτόνομη δράση, επομένως, των Ιρανών είναι μάλλον καταδικασμένη και αποδεικνύει πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η αυταπάτη του δήθεν προοδευτικού αντιδυτικισμού. Γιατί ζητούμενο καθώς φαίνεται των... ευαίσθητων δημοκρατών είναι η ήττα της Δύσης, ακόμη και αν αυτό σημαίνει νίκη των μουλάδων.
Βαριά εκτεθειμένοι
Το σύνολο της αντιπολίτευσης παριστάνει ότι ανησυχεί και αντιδρά γιατί η Ελλάδα κινδυνεύει να «εμπλακεί» και άρα πρέπει να αποστασιοποιηθεί. Αυτή η δήθεν ουδετερότητα, όμως, πώς μπορεί να σταθεί στα πόδια της, όταν εμμέσως αλλά και ευθέως με βάση δηλώσεις Ιρανού αξιωματούχου απειλείται η Κύπρος;
Το ερώτημα ίσως και να μην απαντηθεί ποτέ, μέσα στη συνολικότερη θολούρα της αντιπολίτευσης, η όποια δράση της οποίας εξαντλείται στο... θεσμικό πλαίσιο διαχείρισης κρίσεων. Ο Ανδρουλάκης ζήτησε και έλαβε ενημέρωση, ο Φάμελλος και τα... λοιπά της Αριστεράς και της Δεξιάς επιθυμούν σύγκληση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών, ο Κουτσούμπας θέλει ενημέρωση της Βουλής.
Δεδομένη είναι, πάντως, η δυσκολία των αριστερόστροφων να πάρουν σαφή θέση. Δεν λένε «ζήτω», αλλά δεν λένε και «κάτω οι μουλάδες». Και δεν φαίνεται να επηρεάζονται από το γεγονός ότι οι Ιρανοί κομμουνιστές είναι υπέρ των εξεγερμένων, κατά του καθεστώτος στην Τεχεράνη.
Τι κι αν θανατώνονται οι γυναίκες επειδή αρνούνται να φορούν μαντίλα. Τι κι αν ο λαός βρίσκεται σε κατάσταση έσχατης οικονομικής εξαθλίωσης. Στο δικό τους χρηματιστήριο αξιών του ανθρωπισμού και της δημοκρατίας βαραίνει ότι οι μουλάδες είναι εχθροί των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Όπως το είχε πει ο Ρούζβελτ για τον δικτάτορα της Νικαράγουα, Γκαρσία: «Μπορεί να είναι κάθαρμα, αλλά είναι δικό μας κάθαρμα».
Όπως εκτέθηκαν με το Νεπάλ... Αριστεροί που... καμάρωναν την εξέγερση των νεαρών αστών, η οποία οδήγησε στην παραίτηση του πρωθυπουργού της χώρας. Πανηγύριζαν επειδή ο λαός ξεσηκώθηκε εναντίον μιας αριστερής κυβέρνησης, και μάλιστα μιας σκληρής κομμουνιστικής κυβέρνησης, ορθόδοξων κομμουνιστών και μαοϊκών – πρώην ανταρτών.
