Η εξέλιξη του πολέμου στο Ιράν έχει και… παράπλευρες συνέπειες στο εσωτερικό.
Είναι γνωστό τοις πάσι ότι η εγχώρια Αριστερά λοξοκοιτάζει και κλείνει το μάτι διαχρονικά σε αυταρχικά καθεστώτα όπως αυτό των μουλάδων της Τεχεράνης και πως η αντίθεσή τους στον πόλεμο δεν προκύπτει μόνο από τον αντιαμερικανισμό τους και τη γνωστή… καραμέλα του αντιιμπεριαλισμού.
Οι μνήμες, άλλωστε, από τις στενές σχέσεις συγκεκριμένων υπουργών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με το καθεστώς του Ιράν και οι επισκέψεις και συναντήσεις με τους εκπροσώπους του είναι ακόμη νωπές.
Γράφει η Έρση Παπαδάκη
Υπό αυτό το πρίσμα, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι δεν καταγράφηκαν και δεν καταγράφονται πορείες στο Σύνταγμα ή άλλες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά της δικτατορίας των μουλάδων ή, για παράδειγμα, υπέρ των γυναικών του Ιράν και των δικαιωμάτων τους.
Ακόμη και κατά τη διάρκεια των πρόσφατων λαϊκών κινητοποιήσεων στο Ιράν και πριν αυτές πνιγούν στο αίμα από την καταστολή του καθεστώτος, δεν υπήρξαν αντίστοιχες εκδηλώσεις υποστήριξης των διαδηλωτών. Ούτε όταν αρκετοί απ’ αυτούς συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα ευαισθητοποιήθηκαν οι εγχώριοι «δικαιωματιστές» για να υπερασπιστούν όσους στενάζουν υπό το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης…
Αντιθέτως, και τότε και τώρα, υπάρχουν –μεμονωμένες έστω– εκδηλώσεις διαμαρτυρίας ή τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλημμυρίζουν με το μήνυμα «με το Ιράν». Τι σημαίνει, όμως, αυτό για τους εγχώριους αριστερούς ακτιβιστές;
Πώς ακριβώς εννοούν ότι πρέπει να είμαστε «με το Ιράν»; Μόνο και μόνο δηλαδή για να πάμε κόντρα στις ΗΠΑ και να κάνουμε αντίπραξη στον Ντόναλντ Τραμπ θα πρέπει να ταχθούμε άκριτα στο πλευρό των μουλάδων και να υποστηρίξουμε ένα τυραννικό καθεστώς που αποδεδειγμένα καταπατά τα δικαιώματα των γυναικών, των εργαζομένων και των απλών, καθημερινών πολιτών; Αυτών δηλαδή που διατείνεται ότι υπερασπίζεται διαχρονικά το κίνημα της Αριστεράς στην Ελλάδα και αλλού…
Αξιοσημείωτο είναι πως την ίδια ώρα που το ΚΚΕ χαρακτήρισε «ιμπεριαλιστική επίθεση» τα αμερικανικά πλήγματα κατά του Ιράν, το εκεί Κομμουνιστικό Κόμμα Τουντέχ –το οποίο ασφαλώς έχει απαγορευθεί από το καθεστώς της Τεχεράνης– ζητούσε την απελευθέρωση του λαού από την τυραννία των μουλάδων και ένα σοσιαλιστικό μέλλον.
Αν κάποιος εντρυφήσει μάλιστα στη σύγχρονη ιστορία του Ιράν, θα διαπιστώσει ότι η επανάσταση του 1979 εναντίον του σάχη ξεκίνησε από την εργατική τάξη και το Τουντέχ, αλλά, όπως λένε και τα στελέχη του, οι ισλαμιστές ήταν αυτοί που «έκλεψαν» και οικειοποιήθηκαν τα αποτελέσματά της.
Η εικόνα μίλησε
Η φωτογραφία λοιπόν του Παναγιώτη Λαφαζάνη να κουβαλά πλακάτ με τη μορφή του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ ως εικόνισμα προφανώς και δεν ήταν προϊόν… τεχνητής νοημοσύνης.
Αντιθέτως, είναι –όπως λέει και η γνωστή κινεζική παροιμία– μια εικόνα που αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Μια εικόνα που αποκαλύπτει τη σύγχυση στην οποία βρίσκεται η ελληνική Αριστερά, αλλά και την εκλεκτή «συγγένειά» της με αυταρχικά καθεστώτα – ακόμη κι αν αυτά έχουν βάλει στο στόχαστρο τους συντρόφους τους!
