Η αναμόχλευση των αρχείων του Κοινοβουλίου επιφέρει θλίψη και ντροπή για το πολιτικό παρόν.
Οι σκληρές πολιτικές αντιπαραθέσεις, ακόμη και σε ταραγμένες εποχές, διακρίνονταν από ευπρέπεια λόγου και συμπεριφοράς. Ζητούμενο δεν ήταν η πολιτική εξόντωση του αντιπάλου, αλλά η επικράτηση της… ικανότερης σκέψης. Ζητούμενο δεν ήταν η δολοφονία χαρακτήρων. Ήταν ο πολιτικός ανταγωνισμός για να κερδίσει η ιδέα, η άποψη, το σχέδιο.
Οι βουλευτές δεν επιδίδονταν σε… κοκορομαχίες για τα views στα social media, αλλά από το καφενείο μέχρι το βήμα της Βουλής αναζητούσαν το καλύτερο μονοπάτι για να περπατήσει η χώρα.
Παρότι οι πληγές του Εμφυλίου ήταν ακόμα νωπές, ο Χαρίλαος Φλωράκης και ο Λεωνίδας Κύρκος αντιμετωπίζονταν από τη δεξιά παράταξη ως θεσμικοί συνομιλητές και όχι ως «προδότες». Τότε οι βουλευτές δεν μιλούσαν για να κερδίσουν τις εντυπώσεις στις τηλεοπτικές κάμερες και στο Tik Tok, αλλά για να πείσουν τους πολίτες για την ορθότητα των προτάσεών τους και να εδραιώσουν τον σεβασμό των πολιτικών τους αντιπάλων.
Μέχρι που στα μέσα της δεκαετίας του 1980, η δυναμική εμφάνιση του αυριανισμού καθιστά δημοφιλή πολιτική τακτική τον προσωπικό διασυρμό και ρίχνει τους σπόρους για να δρέψουμε τη σημερινή τοξικότητα. Μία νοσηρή πραγματικότητα που καλλιέργησαν συστηματικά οι πολιτικοί απόγονοι του Φλωράκη και του Κύρκου, σε εναρμόνιση με την Κεντροαριστερά και σε πλήρη συνέργεια κάποιες φορές με την Ακροαριστερά.
Στα χειρότερά της…
Αν οι σημερινοί κοινοβουλευτικοί και εξωκοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου ξεφυλλίσουν την ιστορία με ενσυναίσθηση, κινδυνεύουν να καταλήξουν με βαριά κατάθλιψη.
Οι ρήσεις του Χαρίλαου Φλωράκη, «το ΚΚΕ δεν είναι ούτε για το εικονοστάσι ούτε για το ανάθεμα», και του Λεωνίδα Κύρκου, «προτιμώ να είμαι χρήσιμος παρά αρεστός», στο πλαίσιο της πολιτικής αντιπαράθεσης των δύο ιδεολογικών πόλων της Αριστεράς φαντάζουν… εξωκοσμικές.
Η πλέον εμβληματική στιγμή του «πολιτικού τους πολιτισμού» και της ενωμένης Αριστεράς, που σφράγισε τα δύσκολα χρόνια της μεταπολιτευτικής περιόδου, ήταν η χειραψία τους το 1989. Μόνο που εκείνη η χειραψία ήταν ιστορική γιατί ήταν ειλικρινής ως προς την αφετηρία και τον προορισμό της, τουλάχιστον για την πολιτική πρόθεση τη δεδομένη στιγμή.
Και ενώ το 1989 ο Κύρκος δήλωνε ότι «για να βγει η χώρα από το τέλμα, πρέπει να υπερβούμε τους εαυτούς μας», το 2011, λίγες ημέρες πριν από τον θάνατό του, αφήνει μία τελευταία διαπίστωση, προμήνυμα του… εκφυλισμού της Αριστεράς και.. των δεινών της χώρας: «Με τρομάζει η ευκολία με την οποία σηκώνεται το χέρι για να χτυπήσει, η ευκολία με την οποία εκστομίζεται η ύβρη»…
Η μετάλλαξη του θεσμικού DNA της Βουλής είναι ραγδαία με την είσοδο της Χρυσής Αυγής, τον Ιούνιο του 2012, τον απροκάλυπτα υβριστικό λόγο, τις απειλές για βιαιοπραγίες, τα στρατιωτικά ναζιστικά παραγγέλματα και τις χυδαίες εκφράσεις. Τα σκοτεινά χρόνια της οικονομικής κρίσης, η εμπρηστική ρητορική της «πάνω» και «κάτω» πλατείας ενώνει τη ριζοσπαστική Αριστερά και την Ακροδεξιά στο σύνθημα «να καεί η Βουλή», και οι πολιτικοί αντίπαλοι αποκαλούνται «γερμανοτσολιάδες» και «προδότες».
Η θεσμική πολιτική σύγκρουση με την αντιπαράθεση των επιχειρημάτων δείχνει… παλιομοδίτικη. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ως πρόεδρος της Βουλής το 2015, χρησιμοποιεί τον Κανονισμό ως «υπερόπλο» για να… αφοπλίσει και να ταπεινώσει τους πολιτικούς αντιπάλους της κυβερνώσας Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ και της σύμπραξής του με τους λαϊκιστές ΑΝΕΛ. Η εξέλιξη, λίγο πολύ αναμενόμενη.
Οι «σκυλοκαβγάδες» επικρατούν και η βαρύτητα και το κύρος του πολιτικού λόγου και των επιχειρημάτων αντικαθίστανται από τις κραυγές, τα ψέματα, τις εύκολες καταγγελίες και τις προσωπικές, ανοίκειες επιθέσεις. Κορυφαίες κοινοβουλευτικές διαδικασίες, όπως η συζήτηση της πρότασης δυσπιστίας τον Μάρτιο του 2024, καταλήγουν σε… σκυλομαχίες του Μεσαίωνα.
Ανίερες συμμαχίες
Τα ακροδεξιά απομεινάρια της Χρυσής Αυγής στο κόμμα των Σπαρτιατών, η Ελληνική Λύση και η τυφλή θρησκοληψία της Νίκης… συναγωνίζονται τις ύβρεις της Κωνσταντοπούλου και τις fake πολιτικές καταγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ.
Τον Ιούλιο του 2025 οι φωνασκούντες της Αριστεράς, της Κεντροαριστεράς και της Ακροδεξιάς διακόπτουν τη συνεδρίαση της Ολομέλειας, όπως και τον Ιανουάριο του 2026 κατά τη συζήτηση για τα αγροτικά θέματα. Συκοφάντες, προδότες, τοξικοί και εγκληματίες είναι μόνο μερικοί από τους επιθετικούς προσδιορισμούς που επιφύλασσαν στους εκπροσώπους της κυβέρνησης.
Αρκετά συχνά το προεδρείο της Βουλής ζητεί την τήρηση του Κανονισμού και την εγκατάλειψη των… συνηθειών του πεζοδρομίου. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου επιδίδεται σε σχεδόν καθημερινές παραστάσεις ενός ακραίου «κοινοβουλευτικού ακτιβισμού», με συνεχείς διακοπές, υψηλούς τόνους και ύβρεις προς το προεδρείο και τους συναδέλφους της.
Μετά το 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ ακολούθησε με… συνέπεια τη ρητορική της πόλωσης και του διχασμού. Με αυτή ήρθε στην εξουσία, με αυτή πορεύτηκε και πορεύεται, και στην αντιπολίτευση, τόσο μακριά από τον παραδοσιακό πολιτικό λόγο και το ύφος της Αριστεράς των ιστορικών ηγετών της.
Από την Κωνσταντοπούλου μέχρι και τον Φάμελλο, οι απόγονοι εμφανίζονται… υποταγμένοι στο πολιτικό show και στα viral των γελοίων καβγάδων στο Κοινοβούλιο με μοναδικό σκοπό να πλήξουν ηθικά τον πολιτικό τους αντίπαλο.
