Ο Δημήτρης Κουτσούμπας επιτίθεται για πόλεμο και ακρίβεια, αλλά το ΚΚΕ μένει σε συνθήματα χωρίς ρεαλιστική πρόταση πολιτικής.
Με φόντο τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, την ενεργειακή κρίση, την ακρίβεια, τον πληθωρισμό και το κόστος ζωής, ο Δημήτρης Κουτσούμπας επιλέγει υψηλούς τόνους, καταγγέλλοντας τη διεθνή εμπλοκή και τις συνέπειες στην οικονομία. Το ΚΚΕ επαναφέρει τη γνωστή γραμμή περί «καμίας συμμετοχής», συνδέοντας τις γεωπολιτικές εξελίξεις με την ακρίβεια, την ανεργία και τη φτωχοποίηση. Ωστόσο, πίσω από τη σκληρή ρητορική για ιμπεριαλιστικούς πολέμους, φρεγάτες, Patriot και διεθνείς συμμαχίες, αναδεικνύεται ένα γνώριμο μοτίβο: έντονα συνθήματα, απόλυτες θέσεις και απουσία συγκεκριμένου σχεδίου για το πώς μια χώρα μπορεί να σταθεί σε ένα σύνθετο και ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον.
Ο Κουτσούμπας ζητά «καμία εμπλοκή» και επιστροφή στρατιωτικών δυνάμεων, παρουσιάζοντας μια εικόνα πλήρους αποδέσμευσης από διεθνείς υποχρεώσεις. Η ειρωνεία είναι ότι σε έναν κόσμο γεωπολιτικών εντάσεων και συμμαχιών, η προσέγγιση αυτή μοιάζει περισσότερο με άσκηση θεωρίας παρά με εφαρμόσιμη πολιτική.
Δραματοποίηση και ιδεοληψία
Οι αναφορές σε «κουλτούρα φερέτρων» και γενικευμένη καταστροφή ανεβάζουν τους τόνους, αλλά ταυτόχρονα ενισχύουν την εικόνα μιας αντιπολίτευσης που επενδύει στη δραματοποίηση. Όταν η πολιτική επιχειρηματολογία βασίζεται αποκλειστικά στην ένταση, χάνει τη δυνατότητα να πείσει πέρα από τον ήδη πεπεισμένο ακροατή.
Στο πεδίο της οικονομίας, η σύνδεση της ακρίβειας αποκλειστικά με τις κυβερνητικές επιλογές αγνοεί τη διεθνή διάσταση της ενεργειακής κρίσης και των πληθωριστικών πιέσεων. Το αποτέλεσμα είναι μια απλοποιημένη αφήγηση, που δεν ανταποκρίνεται στην πολυπλοκότητα της πραγματικής οικονομίας.
Τελικά, η καταληκτική απαίτηση για «γενναία μέτρα» συνοψίζει την πάγια τακτική: γενικές διακηρύξεις χωρίς κοστολόγηση, χωρίς ιεράρχηση και χωρίς σαφή εφαρμογή. Και όσο το ΚΚΕ επιμένει σε αυτή τη γραμμή, τόσο οι παρεμβάσεις του θα θυμίζουν περισσότερο πολιτικό σύνθημα παρά ολοκληρωμένη πρόταση διακυβέρνησης.
