Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις αποκαλύπτουν μια βαθιά, σχεδόν υπαρξιακή, ρωγμή στη βάση του ΠΑΣΟΚ.
Oι μισοί ψηφοφόροι του επιθυμούν κυβερνητική συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία, ενώ οι άλλοι μισοί στρέφονται προς την ΕΛΑΣ.
Από τη μία πλευρά, το μισό ακροατήριο αναζητά τη σταθερότητα και τη θεσμική συνέχεια, βλέποντας τη Νέα Δημοκρατία ως έναν φυσικό εταίρο.
Από την άλλη, το υπόλοιπο μισό εκφράζει μια έντονη αντισυστημική διαμαρτυρία, που στις περισσότερες εκφάνσεις της ρέπει προς τον λαϊκισμό, επιλέγοντας τη συμπόρευση με το νεοπαγές κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.
Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ καλείται τώρα, μια και η κλεψύδρα του χρόνου αδειάζει, να ισορροπήσει σ’ ένα τεντωμένο σκοινί. Κάθε στρατηγική επιλογή προς τη μία κατεύθυνση κινδυνεύει να αποξενώσει ακαριαία το άλλο μισό της εκλογικής του βάσης.
Το διακύβευμα δεν είναι πλέον τα ποσοστά που παραμένουν χαμηλά, πόσο μάλλον το αφήγημα της πρώτης θέσης με μία ψήφο, αλλά η συνοχή που εκ των πραγμάτων φαίνεται ότι κινδυνεύει. Μπορεί ένα κόμμα να αντέξει μια μακρά προεκλογική περίοδο όταν οι ψηφοφόροι του κοιτάζουν προς τόσο διαφορετικές κατευθύνσεις;
Η απάντηση θα κρίνει το μέλλον του ΠΑΣΟΚ, αλλά και τη θέση του Νίκου Ανδρουλάκη, που θα κληθεί να αναλάβει την ευθύνη των επιλογών του.
