Η πολιτική γενναιότητα κρίνεται στις μεγάλες θεσμικές αλλαγές, εκεί όπου το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη επέλεξε συνειδητά τον δρόμο της οπισθοχώρησης και του στείρου τακτικισμού.
Η καταψήφιση της αναθεώρησης του Άρθρου 16 για την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων δεν ήταν απλώς μια χαμένη ευκαιρία· ήταν μια πράξη θεσμικού σαμποτάζ με ξεκάθαρη προσωπική υπογραφή.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης, εγκλωβισμένος σε φοβικά σύνδρομα του παρελθόντος και σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να ισορροπήσει ανάμεσα στον κυβερνητισμό και την αντιπολιτευτική γυμναστική, μετέτρεψε ένα κόμμα που ιστορικά ευαγγελιζόταν τον εκσυγχρονισμό σε ουραγό των εξελίξεων. Η στάση του στέρησε από τη χώρα τη δυνατότητα να ευθυγραμμιστεί με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, κρατώντας την εγκλωβισμένη σε ένα αναχρονιστικό κρατικό μονοπώλιο.
Η επίκληση προσχημάτων για το «σκανδιναβικό μοντέλο» δεν έπεισε κανέναν. Αντιθέτως, αποκάλυψε την έλλειψη καθαρού ιδεολογικού στίγματος και την προτίμηση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ να θυσιάζει τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις στον βωμό της μικροκομματικής περιχαράκωσης. Όταν η ιστορία καλούσε για προοδευτικές τομές, η Χαριλάου Τρικούπη επέλεξε την αποχή από το μέλλον, υπονομεύοντας την ίδια την αξιοπιστία της ως εναλλακτική πρόταση εξουσίας.
Η ευθύνη ανήκει ακέραια στον αρχηγό του.
