Η εκκίνηση της νέας πολιτικής «σεζόν» και οι δημοσκοπήσεις βρίσκουν την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» μπροστά σε μια απότομη προσγείωση.

Το 9,2% του Ιουνίου –που είχε τοποθετήσει το νεοσύστατο εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού σε τροχιά διεκδίκησης της τέταρτης θέσης, σε απόσταση αναπνοής από το ΠΑΣΟΚ– έδωσε γρήγορα τη θέση του στο 6,1% του Ιουλίου και, πλέον, σε μια επίδοση γύρω στο 3%. Πίσω από τους ψυχρούς αριθμούς των μετρήσεων, ωστόσο, εξελίσσεται ένα σύνθετο πολιτικό και οργανωτικό παρασκήνιο.

Η δοκιμασία της κομματικής συγκρότησης

Η αρχική δυναμική τροφοδοτήθηκε από την υψηλή προσωπική δημοφιλία της κ. Καρυστιανού, όμως, η μετάβαση από το συμβολικό επίπεδο στην καθημερινή κομματική πρακτική αποδείχθηκε δύσκολη.

Οι εσωτερικές αναταράξεις, οι αποχωρήσεις στελεχών και η έλλειψη μιας συμπαγούς οργανωτικής δομής δεν επέτρεψαν τη γεφύρωση των αποκλινουσών απόψεων, προκαλώντας φυγόκεντρες τάσεις πριν καν προλάβει να εδραιωθεί ο μηχανισμός.

Το ιδεολογικό θόλωμα και οι αποστάσεις

Η στρατηγική επιλογή να παραμείνει το κόμμα έξω από το δίπολο Αριστεράς - Δεξιάς λειτούργησε ως «ομπρέλα» τις πρώτες εβδομάδες, όμως στην πορεία η πολιτική του κατεύθυνση άρχισε να προσλαμβάνεται ως δεξιόστροφη.

Αυτή η εξέλιξη σταδιακά αποθάρρυνε ένα σημαντικό ακροατήριο κεντροαριστερής προέλευσης, το οποίο είχε αρχικά προσεγγίσει το εγχείρημα με επίκεντρο τα ζητήματα διαφάνειας και κράτους δικαίου.

Το προφίλ της βάσης

Τα ποιοτικά στοιχεία των ερευνών αποτυπώνουν μια εκλογική βάση συγκεντρωμένη κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα, με αστικά και μεσαία εισοδηματικά χαρακτηριστικά, αλλά και σαφείς ιδιαιτερότητες:

  • Το 42,4% των ψηφοφόρων του κόμματος εκφράζει διαφωνία με τη συνέχιση της στήριξης του ΝΑΤΟ προς την Ουκρανία.
  • Το 17,4% αντιλαμβάνεται τη Ρωσία ως σύμμαχο χώρα προς την Ελλάδα.

Αυτές οι τοποθετήσεις περιόρισαν το άνοιγμα προς πιο μετριοπαθή, κεντρώα κοινά, την ώρα που η έλλειψη πολιτικής εμπειρίας της ηγεσίας άρχισε να ζυγίζεται πιο αυστηρά από το εκλογικό σώμα.

Για την «Ελπίδα», το στοίχημα του φθινοπώρου δεν είναι απλώς η ανακοπή της πτώσης, αλλά το αν μπορεί να αποκτήσει σαφές πολιτικό στίγμα πριν παγιωθεί η αποσυσπείρωση.