Οι πρώτες αναταράξεις στο νέο πολιτικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού ήταν μάλλον αναμενόμενες.
Αυτό που ίσως δεν ήταν αναμενόμενο ήταν η ταχύτητα με την οποία ορισμένοι άνθρωποι, που μόλις πριν από λίγες ημέρες εμφανίζονταν να πιστεύουν στη νέα προσπάθεια, επέλεξαν να πάρουν αποστάσεις και τελικά τον δρόμο της αποχώρησης.
Και κάπου εδώ γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα: τι ακριβώς άλλαξε μέσα σε τόσο λίγες ημέρες; Γιατί όταν κάποιος δηλώνει ότι πιστεύει σε ένα νέο πολιτικό εγχείρημα, όταν εμφανίζεται έτοιμος να συμμετάσχει στην προσπάθεια και όταν δημόσια καλλιεργείται η εικόνα μιας κοινής πορείας, δύσκολα μπορεί λίγο αργότερα να παρουσιάζει την αποχώρησή του ως κάτι απολύτως φυσιολογικό. Η πολιτική απαιτεί πάνω απ’ όλα σταθερότητα. Και οι απότομες μεταστροφές δημιουργούν αναπόφευκτα ερωτήματα.
Με τους παρόντες
Η Μαρία Καρυστιανού, από την πλευρά της, δείχνει ότι δεν σκοπεύει να παρακολουθήσει αμήχανα τις εξελίξεις. Περνά στην αντεπίθεση και επιχειρεί να καταστήσει σαφές ότι ένα νέο πολιτικό εγχείρημα δεν μπορεί να οικοδομηθεί με ανθρώπους που σήμερα δηλώνουν «παρών» και αύριο ανακαλύπτουν λόγους για να δηλώσουν «απών».
Ισως, μάλιστα, οι συγκεκριμένες αποχωρήσεις να λειτουργήσουν τελικά περισσότερο ως ξεκαθάρισμα παρά ως πραγματικό πλήγμα. Γιατί κάθε νέα πολιτική προσπάθεια περνά αναγκαστικά από μια περίοδο δοκιμασίας. Εκεί φαίνεται ποιοι πιστεύουν πραγματικά σε αυτήν και ποιοι ενθουσιάστηκαν πρόσκαιρα.
Ποιοι είναι διατεθειμένοι να αντιμετωπίσουν τις πρώτες δυσκολίες και ποιοι θεωρούσαν ότι όλα θα εξελιχθούν χωρίς διαφωνίες, προβλήματα και πολιτικό κόστος. Η Καρυστιανού έχει μπροστά της μια δύσκολη διαδρομή και ασφαλώς θα κριθεί αυστηρά για τις επιλογές της.
Το γεγονός όμως ότι κάποιοι εγκαταλείπουν το εγχείρημα σχεδόν πριν αυτό προλάβει να δοκιμαστεί δεν αποτελεί αυτομάτως απόδειξη αδυναμίας της ίδιας. Μπορεί να αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο. Οτι δηλαδή γίνεται από νωρίς ένα απαραίτητο ξεκαθάρισμα.
Η πολιτική δοκιμασία
Η πολιτική δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους «μπαίνω, βλέπω και αν δεν μου αρέσει φεύγω». Οποιος αποφασίζει να συμμετάσχει σε μια νέα συλλογική προσπάθεια γνωρίζει ότι θα υπάρξουν διαφορετικές απόψεις, δύσκολες αποφάσεις και πιθανότατα συγκρούσεις.
Αν στην πρώτη αναταραχή επιλέγει την έξοδο, τότε το ερώτημα δεν αφορά μόνο εκείνον που παραμένει. Αφορά και εκείνον που φεύγει. Πόσο πραγματικά είχε πιστέψει στην προσπάθεια; Και κυρίως πόσο συμβαδίζει η σημερινή στάση του με όσα υποστήριζε μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα; Αυτό είναι το πολιτικό πρόβλημα που καλούνται να εξηγήσουν οι αποχωρήσαντες.
Η Καρυστιανού, αντίθετα, δείχνει αποφασισμένη να συνεχίσει. Και αυτήν τη στιγμή ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο μήνυμα που μπορεί να εκπέμψει: ότι το εγχείρημα δεν εξαρτάται από την παρουσία ενός ή δύο προσώπων και ότι δεν πρόκειται να μετατραπεί σε άθροισμα προσωπικών στρατηγικών.
Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι η ίδια βρίσκεται στο απυρόβλητο. Εχει την ευθύνη να παρουσιάσει συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις, να επιλέξει ανθρώπους που μπορούν να αντέξουν το βάρος μιας σοβαρής προσπάθειας και κυρίως να αποδείξει ότι υπάρχει σχέδιο πέρα από την κοινωνική δυναμική που έχει αποκτήσει το όνομά της.
Οχι κατ’ ανάγκη κακό
Ομως η απάντηση στις πρώτες αποχωρήσεις δεν μπορεί να είναι η υποχώρηση, αλλά η συνέχιση της προσπάθειας. Οσοι πίστεψαν πραγματικά στην προσπάθεια, θα παραμείνουν και θα τη δοκιμάσουν στην πράξη. Οσοι αντιμετώπισαν τη συμμετοχή τους ως μια προσωρινή πολιτική στάση, πιθανότατα θα αποχωρήσουν. Και αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό. Μπορεί να είναι ακόμη και χρήσιμο.
Η Μ. Καρυστιανού καλείται τώρα να αποδείξει ότι μπορεί να μετατρέψει αυτήν την πρώτη κρίση σε ευκαιρία. Να συνεχίσει χωρίς εκπτώσεις, χωρίς πανικό και χωρίς να εξαρτά την πορεία της από όσους άλλα έλεγαν χθες και άλλα πράττουν σήμερα.
Στην πολιτική, άλλωστε, η αξιοπιστία δεν αποδεικνύεται στις δηλώσεις. Αποδεικνύεται στη διάρκεια. Και όσοι εγκαταλείπουν πριν ακόμη αρχίσει πραγματικά η διαδρομή, ίσως τελικά λένε περισσότερα για τη δική τους σταθερότητα παρά για εκείνους που επιλέγουν να συνεχίσουν.
