Σαν φιγούρα βγαλμένη μέσα από το βιβλίο του Ρενέ Γκοσινί και του Ζαν-Ζακ Σεμπέ, ο «μικρός Νικόλας» της Χαριλάου Τρικούπη παίζει…
Ο Νίκος Ανδρουλάκης, «μικρός» ο ίδιος, έχει φέρει στα μέτρα του ένα κόμμα κάποτε μεγάλο, και το χειρότερο για το ΠΑΣΟΚ, το βάζει μπροστά μετατρέποντας τη συνταγματική αναθεώρηση σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κρατηθεί στην καρέκλα. Και προκειμένου να κρατήσει καρέκλα και ισορροπίες στο βαθιά διχασμένο ΠΑΣΟΚ, στήνει ένα γκροτέσκο θέαμα.
Στο άρθρο 16 και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, η στάση του αγγίζει τα όρια της παρωδίας: αρνείται τη μεταρρύθμιση τώρα, με την αστεία δικαιολογία πως θα την ψηφίσει... στην επόμενη Βουλή. Κοινώς, κλέβει την μπάλα, υπόσχεται να παίξει αργότερα και κρύβεται πίσω από νομικίστικα προσχήματα, απλά για να μη χρεωθεί τη σύμπλευση με τη Νέα Δημοκρατία, αλλά και για να μη σπάσει το κόμμα του στα δύο.
Αυτός ο φοβικός τακτικισμός δεν συνιστά θεσμική σοβαρότητα. Είναι ο κλασικός ελιγμός του μικρού παιδιού που φοβάται μη χάσει και προτιμά να χαλάσει το παιχνίδι. Δηλαδή, «κράτα με να σε κρατώ», όπου κρατώντας τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ να τις ανταλλάξει σε μελλοντικά, μικροκομματικά παζάρια. Ο μικρός Νικόλας παίζει με το σύνταγμα, μικραίνοντας ακόμα περισσότερο το ΠΑΣΟΚ.
