Ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, όχι πλέον ως αρχηγός που μοιράζει «σεισάχθεια» και αυταπάτες, αλλά ως ένας αμετανόητος, «φεστιβαλικός» performer της πολιτικής.
Τι γυρεύει, λοιπόν, ανάμεσα στα περίπτερα και στις κάμερες;
Η απάντηση κρύβεται στη βαθιά, σχεδόν εθιστική του ανάγκη για το χειροκρότημα της εξέδρας. Για τον πρώην πρωθυπουργό, η ΔΕΘ δεν ήταν ποτέ ένας θεσμός οικονομικής στρατηγικής, αλλά ένα απέραντο πολιτικό παζάρι. Εκεί όπου κάποτε έσκιζε μνημόνια με ένα άρθρο, τώρα αναζητά το χαμένο του ακροατήριο, περιφερόμενος σαν ροκ σταρ περασμένων δεκαετιών που αρνείται να κατέβει από τη σκηνή.
Η παρουσία του θυμίζει νοσταλγική περιοδεία. Εμφανίζεται με το γνωστό, ειρωνικό μειδίαμα, έτοιμος να σχολιάσει τους πάντες και τα πάντα, χωρίς όμως το βάρος της ευθύνης. Είναι ο πολιτικός που λατρεύει τη βαβούρα της έκθεσης, τις selfies με τους περαστικούς και την ψευδαίσθηση ότι τα κοινωνικά δίκτυα ασχολούνται ακόμα μαζί του.
Στη φετινή ΔΕΘ, ο Αλέξης Τσίπρας δεν κομίζει προτάσεις. Κομίζει απλώς τον εαυτό του. Εναν εαυτό που αρνείται να αποδεχθεί ότι το φεστιβάλ τελείωσε, τα φώτα έσβησαν και οι πολίτες πλήρωσαν ήδη πολύ ακριβά το εισιτήριο των δικών του υποσχέσεων. Σπεύδει, μάλιστα, να… προλάβει τον πρωθυπουργό, όχι γιατί έχει κάποιο επείγον σχέδιο σωτηρίας, αλλά από φόβο μήπως η επικαιρότητα τον προσπεράσει και η δική του παράσταση μείνει χωρίς θεατές.
