Η πρόσφατη απόφαση της Χαριλάου Τρικούπη να υπερψηφίσει την Έλενα Ακρίτα για τη θέση της Ε' Αντιπροέδρου της Βουλής προκαλεί σοβαρά ερωτήματα για την πολιτική που ακολουθεί ο Νίκος Ανδρουλάκης.
Όπως εύστοχα σχολίασε ο πρώην υπουργός Ανδρέας Λοβέρδος, προκαλεί αλγεινή εντύπωση το γεγονός ότι εκείνοι που κάποτε επέλεξαν το «παρών» στην κρίσιμη ψηφοφορία για τον Γιάννη Στουρνάρα ως Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, σπεύδουν τώρα να δώσουν θετική ψήφο σε ένα πρόσωπο που ταυτίστηκε με την πιο σκληρή ρητορική.
Η στάση αυτή του ΠΑΣΟΚ που έχει την αποδοχή των κορυφαίων στελεχών του αναδεικνύει μια βαθύτερη στρατηγική σύγχυση. Αντί το κόμμα να λειτουργεί ως ένας αυτόνομος, θεσμικός πυλώνας της κεντροαριστεράς με σοβαρότητα και μετριοπάθεια, μετατρέπεται σταδιακά σε «παρακολούθημα» μιας άκριτης και ενίοτε τοξικής Αριστεράς.
Η στήριξη επιλογών που εκπροσωπούν την πόλωση και τον διχαστικό λόγο πλήττει την αξιοπιστία του και απομακρύνει τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους.
Όταν η ανάγκη του Νίκου Ανδρουλάκη να βρει συμμάχους στο ΣΥΡΙΖΑ ξεπερνά τα όρια των ιδεολογικών αρχών και των ιστορικών παρακαταθηκών της παράταξης, το αποτέλεσμα είναι η πολιτική διολίσθηση.
Στο ΠΑΣΟΚ οφείλουν να αντιληφθούν ότι ο ρόλος μιας υπεύθυνης δύναμης δεν είναι να γίνεται ουραγός του λαϊκισμού, αλλά να προσφέρει μια καθαρή, ορθολογική και αυτόνομη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Χωρίς ετεροπροσδιορισμούς και χωρίς εκπτώσεις στις αξίες της.
