Η πολιτική σκηνή στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης ήταν ανέκαθεν ο αγαπημένος στίβος του Αλέξη Τσίπρα για επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και τακτικισμούς.
Καθώς πλησιάζουμε στις ημέρες της ΔΕΘ, το σκηνικό ξαναστήνεται σαν κακόγουστη θεατρική παράσταση, με τον πρώην πρωθυπουργό να ετοιμάζεται για ακόμα μία θεατρική «επαναφορά».
Από το βήμα της Θεσσαλονίκης, στις 2 Σεπτεμβρίου, εμφανίζεται έτοιμος να πλασάρει το νέο του αφήγημα περί «οριστικής ρήξης με την κατάσταση πραγμάτων», υποσχόμενος ένα… ολιστικό σχέδιο σύγκλισης με την Ευρώπη, δίκαιη ανάπτυξη και παραγωγική ανασυγκρότηση.
Πρόκειται για την ίδια παλιά, δοκιμασμένη συνταγή ενός πολιτικού που, αφού απέδειξε στην πράξη την πλήρη ανικανότητά του να κυβερνήσει, επιστρέφει ανενδοίαστα στον αγαπημένο του ρόλο, αυτόν, δηλαδή, του επαγγελματία «υποσχεσιολόγου» που τάζει στους πάντες τα πάντα.
Αυτήν τη φορά, οι εγκέφαλοι και οι φωστήρες του επιτελείου του ετοιμάζονται να τινάξουν την μπάνκα στον αέρα, σερβίροντας ένα πακέτο μέτρων που θα ζήλευαν και οι πλέον κυνικοί δημαγωγοί.
Επικαλούμενος τα στοιχεία της Eurostat για την αγοραστική δύναμη και το κόστος στέγης, ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται ξανά ως ο αυτόκλητος προστάτης της μεσαίας τάξης, την οποία όμως ο ίδιος τσάκισε φορολογικά όσο κανείς άλλος κατά τη διάρκεια της θητείας του.
Το σχέδιο που ετοιμάζεται να ανακοινώσει περιλαμβάνει άγριο φορολογικό κυνήγι στους «έχοντες», όπως λέει, τάξιμο για 13ο και 14ο μισθό, επαναφορά της 13ης σύνταξης και έναν καταιγισμό παροχών χωρίς κανένα απολύτως δημοσιονομικό έρεισμα.
Επιβεβαιώνει έτσι, για πολλοστή φορά, πως ο ίδιος και η ομάδα του παραμένουν αδιόρθωτοι «κιμπάρηδες», ασκώντας πολιτική με τα λεφτά των άλλων και υποθηκεύοντας το μέλλον της οικονομίας στον βωμό της προσωπικής του επιβίωσης.
Η τακτική αυτή δεν εκπλήσσει κανέναν, καθώς η πολιτική διαδρομή του Αλέξη Τσίπρα είναι γεμάτη από αερολογίες, ψεύδη και ανέξοδες υποσχέσεις. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τη διαβόητη πρώτη του εμφάνιση στη ΔΕΘ το 2014, όταν παρουσίασε το περιβόητο Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Τότε, υποσχόταν δωρεάν ρεύμα, επιδοτήσεις ενοικίων, κατάργηση του ΕΝΦΙΑ με έναν νόμο και ένα άρθρο, κατώτατο μισθό στα 751 ευρώ και ανάκτηση του ελέγχου στρατηγικών επιχειρήσεων.
Το αποτέλεσμα εκείνης της ανεύθυνης παροχολογίας ήταν να παρασυρθεί η χώρα στον επικίνδυνο κατήφορο του 2015.
Τα υποτιθέμενα «λεφτόδεντρα» μαράθηκαν αμέσως μόλις πάτησε το πόδι του στο Μέγαρο Μαξίμου, ενώ η περίφημη «περήφανη διαπραγμάτευση» έφερε τη χώρα στο χείλος του Grexit, κλείνοντας τις τράπεζες και επιβάλλοντας capital controls.
Το πρώτο εκείνο εξάμηνο κόστισε πάνω από 100 δισεκατομμύρια ευρώ στην ελληνική οικονομία, καταλήγοντας στο τρίτο και σκληρότερο μνημόνιο.
Κι όμως, ο ίδιος ο κ. Τσίπρας ξεπέρασε αυτή την τεράστια καταστροφή βαφτίζοντάς την απλώς «αυταπάτες», επιδεικνύοντας μια επικίνδυνη ελαφρότητα που χαρακτήρισε ολόκληρη την κυβερνητική του θητεία.
Ακόμα και κατά τα επόμενα χρόνια της διακυβέρνησής του (2017-2018), αλλά και αργότερα από τη θέση της αντιπολίτευσης στις ΔΕΘ του 2022 και του 2023, ο Αλέξης Τσίπρας αρνήθηκε να διδαχθεί από τα λάθη του. Συνέχισε να ανακυκλώνει τις ίδιες τεχνικές λαϊκισμού, τάζοντας αφορολόγητα όρια 10.000 ευρώ, επανακρατικοποιήσεις, πλαφόν στα τιμολόγια και αύξηση κατώτατων μισθών, με το συνολικό κόστος των εξαγγελιών του να αγγίζει τα 23 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως.
Όταν καλούνταν να εξηγήσει πού θα βρει τα κονδύλια, κατέφευγε στο γνώριμο παραμύθι της «πάταξης της φοροδιαφυγής» και της πρόσθετης φορολόγησης των μεγάλων επιχειρήσεων -μια αόριστη ρητορική που στην πράξη μεταφράζεται πάντα σε εξοντωτικούς φόρους για τους συνεπείς φορολογούμενους.
Σήμερα, εν όψει της παρουσίας του στη Θεσσαλονίκη, ο κ. Τσίπρας επιχειρεί ένα ολικό φρεσκάρισμα της πολιτικής του βιτρίνας.
Μιλάει για «νέα παραγωγική βάση», για «προστασία των δημόσιων αγαθών» όπως το νερό και η ενέργεια, καθώς και για μέτρα στήριξης των νέων και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Ωστόσο, πίσω από τους βερμπαλισμούς και τις καλοδουλεμένες λέξεις-κλειδιά, όπως «έντιμη διακυβέρνηση» και «ανθεκτικότητα», κρύβεται ο ίδιος άνθρωπος που δεν δίστασε να τάξει τα πάντα για να καταλάβει την εξουσία.
Η πρόθεσή του να μετατρέψει τη φετινή ΔΕΘ σε πεδίο προσωπικής του επανεκκίνησης αποδεικνύει ότι η πολιτική του νοοτροπία παραμένει αμετάβλητη. Επενδύει εκ νέου στη λήθη των πολιτών, θεωρώντας πως η κοινωνία ξέχασε τις ημέρες του 2015, τους εξοντωτικούς συντελεστές, τις κομμένες συντάξεις και την οικονομική ασφυξία που επέβαλε η κυβέρνησή του.
Υπόσχεται μια «Ελλάδα που δεν θα αποκλίνει από την Ευρώπη», όταν ο ίδιος υπήρξε ο βασικός αρχιτέκτονας της απομόνωσης της χώρας από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Ο Αλέξης Τσίπρας συνεχίζει να αντιμετωπίζει την οικονομία ως ένα παιδικό παιχνιδάκι εντυπώσεων και τη διακυβέρνηση ως εργαλείο εξουσίας. Όσες φορές κι αν αλλάξει προσωπείο, όσες διακηρύξεις κι αν υπογράψει, οι πολίτες γνωρίζουν πια πολύ καλά το τίμημα των επιλογών του.
Ο λαϊκισμός και η ανέξοδη παροχολογία μπορεί να χαρίζουν πρόσκαιρα χειροκροτήματα στις κομματικές συγκεντρώσεις, αλλά η πραγματική οικονομία απαιτεί σοβαρότητα, υπευθυνότητα και ρεαλισμό. Το πέρασμα του Αλέξη Τσίπρα από την εξουσία απέδειξε ότι το «φαντασιακό μεγαλείο» που υπόσχεται καταλήγει πάντα σε συντρίμμια, και η επανεμφάνισή του στη ΔΕΘ υπενθυμίζει απλώς πως ορισμένοι πολιτικοί δεν αλλάζουν ποτέ.
