Την εβδομάδα που μας πέρασε στη Θεσσαλονίκη έβρεξε δισεκατομμύρια με τα κόμματα της αντιπολίτευσης να υπόσχονται τα πάντα στους πάντες.
Μπορεί ο Νίκος Ανδρουλάκης να απέφυγε την… μπανανόφλουδα που πάτησε ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνοντας –ο ίδιος στην ομιλία του στις 2 Σεπτεμβρίου– ότι θα μοιράσει «αρχικά» κάτι 500ευρα και 300ευρα και κάτι άλλα στον κόσμο, εν τούτοις και το «σταδιακά» που τόνιζε δεν αλλάζει τα δεδομένα.
Είτε σε βάθος τετραετίας είτε σε ετήσια βάση τα κόμματα της αντιπολίτευσης που δηλώνουν διεκδικητές της εξουσίας και της διακυβέρνησης της χώρας έταξαν ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς και δεν άφησαν κανέναν εκτός, τινάζοντας την μπάνκα στον αέρα, σε μια προσπάθεια να προσελκύσουν ψηφοφόρους.
Το κόστος των υποσχέσεων Τσίπρα είναι… ακοστολόγητο. Μπορεί να ξεκινά από 30 δισ. σε βάθος τετραετίας και να φτάνει ουδείς ξέρει πού. Δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι στην ΕΛ.Α.Σ. και φαίνεται από τις δηλώσεις στελεχών της. Οι ίδιοι που μιλούν για 7,5 δισ. ευρώ σε μια τετραετία, οι ίδιοι μιλούν για 7,5 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση.
Το άλλο με το 1% φόρο στο 1% των πολιτών που είναι πλούσιοι έχει καταντήσει ανέκδοτο από τα ίδια τα στελέχη της ΕΛ.Α.Σ. αφού εκτός από το «ριφιφί» στις θυρίδες και το «σαφάρι» για λογαριασμούς και χρήματα κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει και κανείς δεν έχει καταλάβει τι εννοεί ο πρόεδρος Τσίπρας και το οικονομικό επιτελείο του. Πολύ περισσότερο όταν και ο ίδιος δεν κατάφερε να προσδιορίσει τι και πώς θα προκύψει από αυτό, αλλά το εντάσσει στα μελλοντικά… έσοδα.
Ο Αλέξης Τσίπρας σε βασικές ανακοινώσεις δήλωσε πως θα υλοποιηθούν «αρχικά». Αρχικά θα δοθούν δηλαδή τα 500ευρα στους εργαζόμενους στην Υγεία, αρχικά τα 300ευρα στους εκπαιδευτικούς και αρχικά τα 500ευρα στους φοιτητές.
Από την άλλη πλευρά, οι υποσχέσεις Ανδρουλάκη παρουσιάστηκαν ως κάτι μετρημένο και ως ένα πρόγραμμα που μάλιστα θα είναι κάτω από τα δημοσιονομικά περιθώρια. Μίλησε για σταδιακή εφαρμογή, όμως το σύνολο των μέτρων αποκτά δυσθεώρητο ύψος και σε ετήσια και σε τετραετή βάση.
Το πρόβλημα μεγεθύνεται από το γεγονός πως υποσχέθηκε και άμεσες καταργήσεις μέτρων που αυτήν τη στιγμή συνεισφέρουν στα ετήσια έσοδα του κράτους. Από ΦΠΑ και ΕΦΚ μέχρι σειρά άλλων μέτρων που ακούγονται ωραία, αλλά τινάζουν στον αέρα και τον προϋπολογισμό.
