Αλήθεια, ποιος δεν θέλει 13ο μισθό στο Δημόσιο και 13η σύνταξη;
Ποιος δεν θέλει να «χτιστούν» 50.000 σπίτια και να δοθούν σε δικαιούχους στο πλαίσιο της κοινωνικής κατοικίας; Ποιος δεν θέλει τη μερική «σεισάχθεια», αυξήσεις στις συντάξεις και στους μισθούς; Και ποιος δεν θέλει λιγότερη ακρίβεια, μείωση στα καύσιμα και στην ενέργεια ή μείωση και κατάργηση της προκαταβολής φόρων, μαζί με μείωση του ΦΠΑ και του ΕΦΚ, όλων αυτών που επιβαρύνουν τους πολίτες;
Είναι αυτά και πολύ περισσότερα που αποτυπώνονται ως αιτήματα και προβλήματα στις δημοσκοπήσεις και στις συζητήσεις και τελικά τα βλέπουμε να περιλαμβάνονται στα προγράμματα των κομμάτων, όπως αυτά παρουσιάστηκαν στη ΔΕΘ, με τελευταίο το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ που αποτυπώθηκε με την ομιλία του Νίκου Ανδρουλάκη το Σάββατο το βράδυ.
Οι υποσχέσεις της αντιπολίτευσης
Αν κάτσει να δει κάποιος τα προγράμματα των κομμάτων της αντιπολίτευσης, εμπεριέχουν όλα αυτά τα αιτήματα με υποσχέσεις για αντιμετώπιση όλων των προβλημάτων, αρχής γενομένης από την ακρίβεια, που με κάποιο μαγικό τρόπο θα λυθούν με ελέγχους, όπως λένε, με πλαφόν -στα ενοίκια- και με υποχρεωτικές, για παράδειγμα, λύσεις στο στεγαστικό με τις κλειστές κατοικίες.
Προγράμματα που κινούνται μεταξύ σοσιαλισμού και αριστερόστροφης λογικής προηγούμενων δεκαετιών, για να μην πούμε προηγούμενου αιώνα, όταν τα όμορφα λόγια και οι υποσχέσεις, καθώς και οι προσπάθειες να ικανοποιηθούν κάποιες κοινωνικές ομάδες, τίναζαν στον αέρα προϋπολογισμούς και διαμόρφωναν τον… οδικό χάρτη που οδήγησε στην υπερδεκαετή οικονομική κρίση, στα μνημόνια, στις κλειστές τράπεζες και στις ουρές στα ATM.
Για κάποιο περίεργο λόγο, όλοι προσπαθούν να πείσουν πως η σημερινή κυβέρνηση δεν θέλει να στηρίξει τους πολίτες. Την πλειοψηφία αυτών. Δηλαδή ότι δεν θέλει να στηρίξει αυτούς που ζητά και θα ζητήσει στις επόμενες εκλογές να την ψηφίσουν. Και ότι όλοι, ο καθένας για τον εαυτό του φυσικά, εκφράζουν τον λαό και τα θέλω του, διαθέτοντας τις λύσεις σε προβλήματα.
Γιατί; Μα γιατί αυτοί όλοι είναι με τον… άνθρωπο, ενώ η κυβερνώσα παράταξη είναι με τα… καρτέλ. Αυτά που δεν έχουν όνομα, τουλάχιστον έτσι προκύπτει από το γεγονός πως κανείς από αυτούς που τα επικαλείται δεν λέει ποιοι τα απαρτίζουν.
Αφήστε τα περί ενδοτικότητας στα Ελληνοτουρκικά που αποδίδουν στην κυβέρνηση και προσωπικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη, την ώρα που διαμορφώνει ένα αποτρεπτικό πλέγμα προστασίας της χώρας που όμοιό του δεν υπήρξε στο παρελθόν.
Το νέο «λεφτά υπάρχουν»
Αυτό το νέο «λεφτά υπάρχουν» που βλέπουμε αυτές τις ημέρες, στο πλαίσιο των ομιλιών και παρουσιών στη ΔΕΘ, και που βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και περίπου έναν χρόνο, με την επισήμανση ότι όλοι ξέρουν πού θα τα βρουν αλλά δεν μας λένε, θυμίζει άλλες εποχές.
Έρχεται σε σύγκρουση με την πραγματικότητα, δημιουργώντας τις συνθήκες που μετατρέπουν τις υποσχέσεις σε αυταπάτες. Μόνο που στο τέλος της ημέρας έχουν κόστος, όπως έχει αποδειχθεί στην πράξη.
Εχει η κυβέρνηση τη μοναδική… αλήθεια; Σίγουρα όχι. Τα κάνει τέλεια; Επίσης όχι. Δεν έχουν γίνει λάθη; Φυσικά και έχουν γίνει. Το θέμα είναι ότι δεν υπόσχεται ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς για να διεκδικήσει την ψήφο. Θα μπορούσε; Ναι. Μόνο που θα τίναζε τη χώρα στον αέρα. Και δεν είναι υπερβολή, δεδομένων των συνθηκών που διαμορφώνονται σε διεθνές επίπεδο μέσα από τις συνεχείς κρίσεις.
Θα τίναζε στον αέρα την αξιοπιστία της χώρας μαζί και τη δική της. Εκτός αν κάποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν πως μπορούμε να χτυπάμε τα νταούλια και να χορεύουν οι αγορές...
