Ανδρουλάκης και Τσίπρας με τις ομιλίες και τις συνεντεύξεις τους στο πλαίσιο της ΔΕΘ κατάφεραν να αναδείξουν την αξιοπιστία Μητσοτάκη.
Τάζοντας τα πάντα στους πάντες και μοιράζοντας… αυταπάτες ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρος τους ΣΥΡΙΖΑ 2, που φέρει το όνομα ΕΛΑΣ, κατάφεραν να αναδείξουν τις διαφορές με τον πρωθυπουργό και πρόεδρο της ΝΔ. Διαφορές που στο τέλος της ημέρας καταγράφονται στις δημοσκοπήσεις και στο ερώτημα περί καταλληλότητας.
Με προγράμματα… Θεσσαλονίκης ως σίκουελ αυτού που είχε παρουσιαστεί από τον Αλέξη Τσίπρα το 2014 από τη μία πλευρά και με ύμνους στον… τρίτο δρόμο του σοσιαλισμού οι επικεφαλής των δύο κομμάτων, που δηλώνουν κόμματα εξουσίας και διεκδικούν την πρωτιά στις επόμενες εκλογές, ουσιαστικά επιβεβαίωσαν την αγωνία τους για τη δεύτερη θέση και τον αγώνα που προτίθενται να δώσουν αδιαφορώντας για τη χώρα και την πορεία της εν μέσω γεωπολιτικών και οικονομικών αναταράξεων.
Μοίρασαν και τα… κλαδιά από τα λεφτόδεντρα για να τάξουν δεκάδες δισεκατομμυρίων ευρώ σε μια περίοδο που η σταθερότητα και η ασφάλεια αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για την ανάπτυξη και κυρίως για τη χάραξη μιας νέας πορείας. Και οι δύο πολιτικοί αρχηγοί υποσχέθηκαν ότι μέσα σε τέσσερα χρόνια θα λύσουν όλα τα προβλήματα, ενώ με το που θα εκλεγούν –αν και όποτε– θα πατάξουν την ακρίβεια με το μαγικό ραβδί τους.
Όποιος παρακολούθησε τις ομιλίες και τις πολύωρες συνεντεύξεις διαπίστωσε ότι από τη μια πλευρά υπάρχει ένας πολιτικός αρχηγός και πρωθυπουργός που με την πολιτική του βρίσκει τα χρήματα που πρέπει να επιστρέψει –όσο το επιτρέπουν οι ανάγκες της χώρας– στους πολίτες, τονίζοντας πως πρόκειται για δικά τους χρήματα, και από την άλλη δύο αρχηγοί –μαζί και οι υπόλοιποι της αντιπολίτευσης– δηλώνουν πως έχουν τις μαγικές λύσεις για όλα.
Κυρίως όμως ότι μπορούν να βρουν δεκάδες δισεκατομμύρια και να τα μοιράσουν σε όλους χωρίς φειδώ και χωρίς φυσικά επιπτώσεις αφού και οι δύο θα αλλάξουν την Ευρώπη, όπως το έκανε ο ένας εξ αυτών το 2015.
Με τη στάση τους δημιουργούν ένα ερώτημα: Αν υπάρχουν λεφτά γιατί δεν τα δίνει και ο Μητσοτάκης; Και απαντούν οι ίδιοι ότι τα δίνει στα… καρτέλ. Πόσο πιστευτό μπορεί να γίνει αυτό που οι πολίτες ακούν εδώ και περίπου 40 χρόνια; Και κυρίως πόσο πιστευτό μπορεί να γίνει αυτό το ηθικό πλεονέκτημα που έχει η Αριστερά και είχε –επιχειρεί να ανακτήσει– ο σοσιαλισμός.
Αυτό όμως που προκαλεί εντύπωση και αναδεικνύει τον εμπαιγμό που επιχειρείται αλλά και την υποκρισία των κομμάτων της αντιπολίτευσης είναι το γεγονός πως και οι δύο αρχηγοί καταστροφολογούν και εμφανίζουν τη χώρα στα όρια της χρεοκοπίας, δηλώνουν πως χάθηκαν πόροι και οι πολίτες πεινούν, αλλά την ίδια ώρα τάζουν λαγούς με πετραχήλια.
Το πρόβλημα είναι ότι οι πολίτες τα έχουν ξαναζήσει. Είδαν τις αυταπάτες είδαν και τις «πολιτικές απάτες». Είδαν όμως και την αξιοπιστία και τις υποσχέσεις να γίνονται πράξεις. Και το αποτέλεσμα είναι συγκεκριμένο. Το αναδεικνύουν και οι Ανδρουλάκης-Τσίπρας με τις δηλώσεις και τις υποσχέσεις τους.
