Η ιστορία της ελληνικής κεντροαριστεράς επαναλαμβάνεται, μόνο που αυτή τη φορά δεν θυμίζει ούτε δράμα ούτε φάρσα, αλλά ένα κανονικό, «φεστιβαλικού τύπου» διαγωνισμό υποσχέσεων.
Η εμφάνιση του Νίκου Ανδρουλάκη στην 90ή ΔΕΘ απέδειξε ότι η παράδοση της πολιτικής τηλε-δημοπρασίας ζει και βασιλεύει. Με ένα «παροχολόγιο» που θα ζήλευε ακόμα και ο Αλέξης Τσίπρας στις δόξες του, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να τινάξει την μπάνκα στον αέρα, αδιαφορώντας αν η μπάνκα έχει... ευρώ μέσα.
«Τώρα είναι η ώρα των μεγάλων αποφάσεων», διακήρυξε με στόμφο ο Ανδρουλάκης από το βήμα του Βελλιδείου, και αμέσως μετά άνοιξε τον σάκο με τα δώρα: επαναφορά 13ου μισθού στους δημόσιους υπαλλήλους, σταδιακή επιστροφή της 13ης σύνταξης, νέο ΕΚΑΣ, μείωση 20% στην εισφορά αλληλεγγύης και, για κερασάκι στην τούρτα, πιλοτική εφαρμογή τετραήμερης εργασίας με πλήρεις αποδοχές! Μιλάμε για μια «βροχή δισεκατομμυρίων» τόσο πυκνή, που η ξαφνική νεροποντή έξω από το συνεδριακό κέντρο έμοιαζε με απλή υγρασία.
Το πραγματικά απολαυστικό, όμως, δεν είναι η ίδια η πλειοδοσία, αλλά η βαθιά, σχεδόν συγκινητική έλλειψη επίγνωσης για τον λόγο ύπαρξής τους. Τόσο ο Ανδρουλάκης όσο και ο Τσίπρας- ο οποίος πλέον παρακολουθεί τις εξελίξεις ως ο πατριάρχης της δικής του πολιτικής κίνησης- έχουν αποδεχθεί πλήρως τη σκληρή πραγματικότητα: ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει στο Μαξίμου, κι εκείνοι απλώς πλακώνονται στις λάσπες για το ποιος θα κάτσει στον πάγκο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Είναι ένας ιδιότυπος διαγωνισμός «κοινωνικής ευαισθησίας», όπου το έπαθλο δεν είναι η διακυβέρνηση της χώρας, αλλά η πολυπόθητη σφραγίδα του «αυθεντικού εκφραστή του σοσιαλιστικού οράματος». Ανδρουλάκης και Τσίπρας δεν κάνουν πολιτική για να κερδίσουν τον Μητσοτάκη· κάνουν κόντρες για το ποιος θα δώσει τα περισσότερα για να βγει... δεύτερος με διαφορά.
Για να κλέψει τις καρδιές των ψηφοφόρων, ο Ανδρουλάκης επιχείρησε ένα εντυπωσιακό προσπέρασμα από τα αριστερά. Εκεί που ο Τσίπρας υποσχόταν κάποτε «σεισάχθεια» και διαγραφές χρεών, έρχεται το ΠΑΣΟΚ και προτείνει 7 έτοιμα νομοσχέδια-εξπρές που υπόσχονται να λύσουν το στεγαστικό (με 40.000 κοινωνικές κατοικίες), να πατάξουν την ακρίβεια με προσωρινή μείωση του ΦΠΑ και να βάλουν φρένο στις τράπεζες. Η απάντηση στην εύλογη ερώτηση «πού θα βρεθούν τα λεφτά;» αντιμετωπίζεται με τη γνωστή, δοκιμασμένη μέθοδο: «έχουμε σχέδιο χωρίς εξαρτήσεις». Φαίνεται πως η κοστολόγηση των προγραμμάτων είναι μια πολύ «δεξιά» και πεζή συνήθεια για να απασχολήσει τους γνήσιους σοσιαλιστές ηγέτες.
Προφανώς ο σκοπός του Ανδρουλάκη εξαντλείται στο να αποδείξει στους εσωκομματικούς του αντιπάλους ότι είναι «πιο ΠΑΣΟΚ από το ΠΑΣΟΚ», και του Τσίπρα ότι είναι «άλλος» από τον Τσίπρα που γνωρίσαμε και τώρα συστήνεται ΕΛΑΣ. Όσο, όμως, οι δύο τους θα πλακώνονται για το ποιος δικαιούται να παίζει τον ύμνο του Λοΐζου για μια θέση… στον ήλιο, ο Μητσοτάκης θα συνεχίζει να απολαμβάνει τη μοναξιά της κορυφής, παρακολουθώντας το φεστιβάλ παροχών της κεντροαριστεράς με το χαμόγελο εκείνου που ξέρει ότι οι αντίπαλοί του παλεύουν, τελικά, για μια θέση στο πουλμανάκι της παρηγοριάς.
