Λίγες ημέρες πριν από την αναχώρηση της Γαλλίας για την Αργεντινή το 1978, ο Μισέλ Ινταλγκό γλίτωσε από απόπειρα απαγωγής που συνδέθηκε με τις διεθνείς αντιδράσεις κατά της δικτατορίας του Χόρχε Βιντέλα.
Η 16η Νοεμβρίου 1977 αποτέλεσε σημείο καμπής για το γαλλικό ποδόσφαιρο. Με τη νίκη 3-1 επί της Βουλγαρίας στο Παρίσι, χάρη στα γκολ των Ρουσετό, Πλατινί και Νταλζέ, η Γαλλία εξασφάλισε την πρώτη συμμετοχή της σε Παγκόσμιο Κύπελλο μετά το 1966. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός Μισέλ Ινταλγκό, που είχε αναλάβει την εθνική το 1976, θεωρήθηκε ο άνθρωπος που έβαζε τέλος σε μια δεκαετία αποτυχιών.
Λίγες ημέρες πριν από την αναχώρηση της αποστολής για την Αργεντινή, στα τέλη Μαΐου του 1978, ο Ινταλγκό επέστρεφε με τη σύζυγό του από το εξοχικό τους στο Μπορντό με προορισμό τον σιδηροδρομικό σταθμό, όπου θα συναντούσε την αποστολή. Η διαδρομή διακόπηκε απότομα όταν μια λευκή Mercedes τού έκλεισε τον δρόμο. Τέσσερις άνδρες βγήκαν από το αυτοκίνητο, ένας εκ των οποίων κρατούσε περίστροφο. Ο Ινταλγκό αναγκάστηκε να τους ακολουθήσει προς ένα δάσος, ενώ η σύζυγός του παρέμεινε εγκλωβισμένη στο αυτοκίνητο. Σε μια στιγμή αιφνιδιασμού κατάφερε να αρπάξει το όπλο, να αφοπλίσει τον δράστη και να τον ρίξει στο έδαφος. Οι υπόλοιποι επιβιβάστηκαν αμέσως στη Mercedes και εξαφανίστηκαν.
Στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα διαπιστώθηκε ότι το περίστροφο ήταν άδειο. Οι γαλλικές αρχές εξέτασαν δύο ενδεχόμενα: μια αποτυχημένη ληστεία ή μια πολιτικά υποκινούμενη απαγωγή.
Λίγες ώρες αργότερα, άγνωστος τηλεφώνησε στο γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων και ανέλαβε την ευθύνη. Δήλωσε ότι στόχος ήταν να αναδειχθεί η στρατιωτική συνεργασία της Γαλλίας με τη δικτατορία του Χόρχε Βιντέλα και οι παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Αργεντινή.
Οι υποψίες στράφηκαν στην COBA, την Επιτροπή για το Μποϊκοτάζ του Μουντιάλ της Αργεντινής, η οποία είχε οργανώσει σειρά κινητοποιήσεων στη Γαλλία. Σύμφωνα με την ίδια τηλεφωνική επικοινωνία, αρχικός στόχος ήταν ο Μισέλ Πλατινί, όμως τελικά επιλέχθηκε ο Ινταλγκό λόγω της συμμετοχής του σε ανθρωπιστικές πρωτοβουλίες.
Οι δράστες ισχυρίστηκαν ότι, αν η απαγωγή πετύχαινε, θα απαιτούσαν την απελευθέρωση 100 πολιτικών κρατουμένων για κάθε μέλος της γαλλικής αποστολής, δηλαδή περίπου 2.200 ανθρώπων, καθώς και τη δημοσιοποίηση των εγκλημάτων της χούντας από διεθνή Μέσα ενημέρωσης και τη μετάδοση σχετικού ντοκιμαντέρ από γαλλικό τηλεοπτικό δίκτυο.
Η Γαλλία αποκλείστηκε τελικά από τη φάση των ομίλων του Μουντιάλ 1978, όμως ο Ινταλγκό παρέμεινε στον πάγκο. Τέσσερα χρόνια αργότερα οδήγησε τους «τρικολόρ» στον ημιτελικό του Μουντιάλ 1982 και το 1984 κατέκτησε το πρώτο μεγάλο τρόπαιο της ιστορίας τους, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Λίγο έλειψε, όμως, όλα αυτά να μην είχαν συμβεί ποτέ.
Περισσότερες ιστορίες σαν κι αυτή, σε μια έρευνα 640 σελίδων σε μεγάλο μέγεθος, μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο «Μουντιάλ εμπιστευτικό» που κυκλοφορεί από τη Historical Quest.
