Απόρροια αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών, ποδοσφαιρικών συγκρούσεων και ενός απομονωτισμού που τελικά κόστισε ακριβά.
Η Αργεντινή θεωρείται σήμερα μία από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές δυνάμεις του πλανήτη. Ωστόσο, για σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα έμεινε ουσιαστικά απούσα από τα Παγκόσμια Κύπελλα. Η απουσία της από το Μουντιάλ της Ελβετίας το 1954 δεν ήταν μεμονωμένο γεγονός, αλλά η κορύφωση μιας πολιτικής και ποδοσφαιρικής απομόνωσης που είχε ξεκινήσει ήδη από τη δεκαετία του 1930.
Η αρχή έγινε το 1938. Η αργεντίνικη ομοσπονδία θεωρούσε ότι είχε προτεραιότητα για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, καθώς υπήρχε η πεποίθηση ότι η FIFA θα εναλλασσόταν μεταξύ Ευρώπης και Νότιας Αμερικής. Όταν όμως επελέγη η Γαλλία, η αντίδραση ήταν έντονη. Η Αργεντινή απέσυρε τη συμμετοχή της, παρά το γεγονός ότι αργότερα προσπάθησε ανεπιτυχώς να ανατρέψει την απόφαση. Έτσι χάθηκε η ευκαιρία να παρουσιαστεί διεθνώς μια από τις ισχυρότερες ομάδες της εποχής, με ποδοσφαιριστές όπως ο Αντόνιο Σάστρε, ο Χοσέ Μαρία Μινέγια και ο Κάρλος Πεουτσέλε.
Το 1950, στο πρώτο μεταπολεμικό Μουντιάλ, η απουσία είχε διαφορετικά αίτια. Οι σχέσεις με τη Βραζιλία ήταν τεταμένες, ενώ ο πρόεδρος της χώρας, Χουάν Ντομίνγκο Περόν, δεν επιθυμούσε το ενδεχόμενο μιας αποτυχίας που θα μπορούσε να μετατραπεί σε πολιτικό κόστος για το καθεστώς του. Η εθνική ομάδα παρέμεινε ξανά στο σπίτι της.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, η κατάσταση δεν είχε βελτιωθεί. Η απεργία των ποδοσφαιριστών του 1948 είχε προκαλέσει μαζική φυγή αστέρων προς την Κολομβία, ενώ οι σχέσεις της AFA με άλλες νοτιοαμερικανικές ομοσπονδίες παρέμεναν προβληματικές. Ποδοσφαιριστές όπως ο Αδόλφο Πεντέρνερα, ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο και ο Νέστορ Ρόσι βρίσκονταν εκτός του άμεσου ελέγχου της ομοσπονδίας, γεγονός που επιδείνωνε την απομόνωση του αργεντίνικου ποδοσφαίρου.
Μετά το τέλος του Μουντιάλ της Ελβετίας, ο ομοσπονδιακός τεχνικός Γκιγιέρμο Στάμπιλε, πρώτος σκόρερ του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1930, κατέθεσε την άποψή του χωρίς περιστροφές: η αποχή ήταν λάθος και η Αργεντινή θα μπορούσε να είχε πρωταγωνιστήσει.
Η επιστροφή στο Μουντιάλ το 1958 δεν δικαίωσε όσους είχαν επιλέξει την απομόνωση. Η βαριά ήττα με 6-1 από την Τσεχοσλοβακία αποκάλυψε πόσο πίσω είχε μείνει η χώρα σε σχέση με τις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Ύστερα από τρεις δεκαετίες εσωστρέφειας, η Αργεντινή αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι οι πολιτικές αποφάσεις και οι ποδοσφαιρικοί εγωισμοί είχαν κοστίσει ακριβά σε μια από τις πιο ταλαντούχες σχολές του κόσμου.
Περισσότερες ιστορίες σαν κι αυτή, σε μια έρευνα 640 σελίδων σε μεγάλο μέγεθος,
μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο «Μουντιάλ εμπιστευτικό» που κυκλοφορεί από τηHistorical Quest
