Οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης για τον «κουμπαρά» καταγράφουν ουσιαστικά τη διαφορά μεταξύ των προτάσεων για διακυβέρνηση.
Οι πάλαι ποτέ ΔΕΚΟ, οι μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις, μεταξύ όσων παρείχαν στους εργαζόμενους ήταν, αν δεν κάνουμε λάθος, και η δημιουργία ενός λογαριασμού για τα παιδιά τους, που στα 18 τους έβρισκαν ένα ποσό που σε πολλές περιπτώσεις χρησιμοποιήθηκαν για σπουδές. Το έκαναν και κάποιες επιχειρήσεις, ενώ οι τράπεζες έχουν λογαριασμούς για παιδιά όπου οι γονείς καταθέτουν χρήματα και μπορούν να ανοιχτούν είτε στα 15 είτε στα 18 με ανάλογα επιτόκια.
Τώρα έρχεται το κράτος διά του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, που προσφέρει κάτι διαφορετικό με διττή σημασία. Εναν λογαριασμό στον οποίο ο γονιός μπορεί να καταθέτει ένα ποσό και το κράτος να βάζει το ισόποσο -μέχρι 1.200 ευρώ- προκειμένου να δημιουργηθεί ένας κουμπαράς που θα ανοίξει με τη συμπλήρωση των 18 ετών -και νωρίτερα, αν υπάρχουν ειδικές συνθήκες.
Μπορεί να ξεπεράσει το ποσό που θα συγκεντρωθεί τις 60.000 ευρώ. Μπορεί και όχι. Μπορεί να είναι 30.000 ή 40.000.
Είναι όμως ένα ποσό που από τη μια δίνει μια ανάσα και στην ίδια την οικογένεια, από την άλλη επαναφέρει στο προσκήνιο την αποταμίευση ως λογική. Το δεύτερο μπορεί να μην έχει τόση σημασία, το πρώτο όμως είναι ιδιαιτέρως σημαντικό και για τα παιδιά και για τους γονείς.
Και όμως, αυτή η εξαγγελία του πρωθυπουργού δέχθηκε τη μεγαλύτερη πολεμική. Αναλύσεις επί αναλύσεων, κριτική για το κατά πόσο θα κινδυνεύουν τα χρήματα που θα μαζεύονται αφού θα πρέπει να επενδύονται. Από το Σάββατο το βράδυ που έγιναν οι ανακοινώσεις από τον πρωθυπουργό και τι δεν έχει ειπωθεί στη λογική ενός «όχι σε όλα» που αφορά οτιδήποτε και αν γίνεται.
Η προσπάθεια αποδόμησης των μέτρων έχει φτάσει σε νέα επίπεδα. Συνδυάζεται με τον πλειοδοτικό διαγωνισμό που βρίσκεται σε εξέλιξη στον δρόμο για τις εκλογές.
Παρακάμπτονται, όμως, βασικοί παράγοντες ως προς τα μέτρα που ανακοινώθηκαν. Ο πρώτος είναι πως τα μέτρα είναι μόνιμα. Δεν είναι εφάπαξ επιδόματα ούτε… δωράκια. Θα εφαρμόζονται κάθε χρόνο. Και εδώ έρχεται ο δεύτερος παράγοντας. Τα μέτρα αυτά έρχονται να προστεθούν σε σειρά άλλων μέτρων που ήδη εφαρμόζονται. Λειτουργούν προσθετικά δηλαδή.
Δεν είναι ξεκομμένα, για παράδειγμα, από τις αυξήσεις που δίνονται και κυρίως από τη μεγάλη φορολογική μεταρρύθμιση που τέθηκε σε εφαρμογή στις αρχές του 2026. Δημιουργούν ένα πλέγμα που στοχεύει στην ενίσχυση του εισοδήματος. Ουδείς –και πρώτος ο πρωθυπουργός– υποστηρίζει ότι λύνονται αυτομάτως τα προβλήματα ή αντιμετωπίζονται αυτά που έχει προκαλέσει και στην Ελλάδα η συνεχιζόμενη ακρίβεια.
Γι’ αυτό και μιλούν στην κυβέρνηση για «ενίσχυση» του εισοδήματος. Ουδείς, επίσης, υποστηρίζει ότι δεν υπάρχουν κοινωνικές ομάδες με σοβαρά προβλήματα. Ομως, όπως είπε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν υπάρχουν άλλες δυνατότητες σε αυτή τη φάση.
«Δώσ’ τα όλα»
Υπάρχει, άραγε, κανείς που να πιστεύει ότι μπαίνοντας σε έναν προεκλογικό χρόνο δεν θα ήθελαν να μοιράσουν στην κυβέρνηση χρήματα σε όλους; Να ανοίξει το πουγκί, που λένε, όπως γινόταν στο παρελθόν και να φωνάξει ένα «δώσ’ τα όλα»;
Μόνο που αυτό το «δώσ’ τα όλα» έφερε μια υπερδεκαετή κρίση που τα «εκλογικά πειράματα» την πολλαπλασίασαν.
Οι αντιδράσεις για τον «κουμπαρά», όσα ακούστηκαν για «ψίχουλα» όσον αφορά τα μέτρα και η λογική τού «λεφτά υπάρχουν» καταγράφουν ουσιαστικά τη διαφορά μεταξύ των προτάσεων για διακυβέρνηση.
Οπως και οι αντιδράσεις για την πρόωρη αποπληρωμή δανειακών υποχρεώσεων που δημιουργεί τις συνθήκες ώστε οι νεότερες γενιές, αυτές που θα έχουν και έναν... κουμπαρά για τα πρώτα βήματά τους, να μην κληθούν να πληρώσουν τα χρέη των προηγούμενων…
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
