Είδατε εσείς καμία διαδήλωση απο τους γνωστούς δήθεν ανθρωπιστές της Αριστεράς, υπέρ του λαού του Ιράν που έχει ξεσηκωθεί και είναι στον δρόμο, ενώ πληρώνει ήδη με αίμα την εξέγερση του απέναντι σε ένα καθεστώς;
Εδώ όπου τα τελευταία χρόνια χορτάσαμε διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη, όπου είδαμε πορείες ακόμη και για τη Βενεζουέλα, που είχανε ξεσηκωμό για τη δήθεν Μικρή Μαρία στον Έβρο, η σιωπή για το Ιράν είναι εκκωφαντική. Οι ίδιοι γνωστοί «ανθρωπιστές», οι ίδιοι αυτόκλητοι θεματοφύλακες των δικαιωμάτων, οι δήθεν πιο ευαίσθητοι της Αριστεράς, δεν βρίσκουν ούτε μισή κουβέντα να πουν. Κι όμως, μιλάμε για έναν λαό που εξεγείρεται απέναντι σε ένα θεοκρατικό καθεστώς, και ιδιαίτερα για γυναίκες που δολοφονούνται επειδή τόλμησαν να υπάρξουν ελεύθερες.
Στο Ιράν της δεκαετίας του ’70 οι γυναίκες άκουγαν Beatles, φορούσαν μίνι, ζούσαν όπως οι συνομήλικές τους στη Δύση, ίσως και πιο ελεύθερα από ό,τι στα Μάταλα της ίδιας εποχής. Όλα αυτά πριν το καθεστώς. Σήμερα, στο ίδιο μέρος, πολλές από αυτές καλύπτονται από την κορυφή ως τα νύχια, με μόνη εξαίρεση τα μάτια τους, και αυτά συχνά πίσω από ένα λεπτό ύφασμα, ίσα ίσα για να μη σκοντάφτουν στον δρόμο.
Κι όμως, από τους ίδιους κύκλους, ακούμε στα social media θεωρίες περί «δικαιώματος» των γυναικών να φορούν μπούργκα και περί «καταπιεσμένων» καλογριών της Ορθοδοξίας. Μόνο που η διαφορά είναι προφανής: οι καλόγριες επιλέγουν. Στο Ιράν, το καθεστώς επιβάλλει, ακόμα και στα μικρά κοριτσάκια να κυκλοφορούν με τα πάντα καλυμμένα.
Ανήκουμε στη Δύση, μακάρι να ανήκαν και άλλοι λαοί εκεί, μακριά από τα σκοτάδια που κάποιοι μας παρουσιάζουν ως παράδεισους.
