Οι Ιρανοί όλων των ηλικιών βγήκαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν για τον πληθωρισμό και την άθλια οικονομική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει.
Αυτό είναι το επιφαινόμενο. Η αφορμή που προκάλεσε το ξέσπασμα ελευθερίας για την επιστροφή αυτού του σπουδαίου λαού στον δυτικό τρόπο ζωής και στη δημοκρατία. Η πραγματική αιτία της εξέγερσης των Ιρανών είναι ο τερματισμός της ισλαμικής δικτατορίας των μουλάδων. Είναι η απαίτηση να μπει τέλος στο σκοταδισμό και τον αναχρονισμό της μαντίλας.
Το λυπηρό για τους απανταχού «προοδευτικούς» είναι ότι δεν τους απασχολεί όσο η Γάζα ο αγώνας ενός ολόκληρου λαού ενάντια σ’ ένα σκληρό και δεσποτικό καθεστώς. Κι ενώ συλλήβδην κατηγορούν το Ισραήλ για «γενοκτονία», όχι μόνο ανέχονται αλλά υποστηρίζουν ένα καθεστώς χορηγό της παγκόσμιας τρομοκρατίας.
Ωστόσο κάθε δικτατορία, είτε στο Ιράν είτε στη Βενεζουέλα, έχει μια αόρατη ρωγμή που την κατατρώει από μέσα: την απώλεια του μονοπωλίου της στη φαντασία. Μέχρι οι καταπιεσμένοι να αρχίσουν να φαντάζονται πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή τους χωρίς τον μεσαίωνα της μπούρκας.
Εδώ είμαστε. «Κάτι γίνεται», όπως ακούγεται η σπαρακτική φωνή της Τζένης Καρέζη στο «Μεγάλο μας τσίρκο». Και όλοι οι δημοκράτες θέλουμε «κάτι να γίνει» και γίνεται! Το κίνημα της απελευθέρωσης από την τυραννία της μαντίλας κατακλύζει το Ιράν και εκθέτει όλους όσοι διαχρονικά αντιμετώπιζαν το καθεστώς των μουλάδων ως μια αντι-ιμπεριαλιστική δύναμη.
Μετά από δέκα ημέρες διαδηλώσεων όλα δείχνουν ότι αυτή η χώρα με τον σπουδαίο πολιτισμό και την ιστορία περνάει σε μια διαφορετική εποχή. Το καθεστώς μετράει ημέρες και πριν από την κατάρρευση σκορπάει τον θάνατο.
Κανείς δεν μιλάει πια για πληθωρισμό. Όλοι μιλούν για ένα τέλος. Τα συνθήματα δεν ζητούν μεταρρύθμιση. Ζητούν τον θάνατο των μουλάδων. Είναι ένα ξέσπασμα ελευθερίας, που δεν αφήνει περιθώρια για συμβιβασμούς. Δεν είναι θυμός, αλλά συσσωρευμένη μνήμη ενός λαού που θέλει να πάρει πίσω όλα όσα του στέρησε η ισλαμική δικτατορία των Αγιατολάχ.
Και είναι σημαντικό ότι της εξέγερσης ηγούνται όσοι συμμετείχαν στην εκδίωξη του Σάχη το 1979. Κυρίως οι γυναίκες που είδαν στον Χομεϊνί μια υπόσχεση δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας και σε αντάλλαγμα έλαβαν την υποχρεωτική μαντίλα, τον διαχωρισμό, την καθημερινή ταπείνωση. Οι εξεγερμένοι δεν απαιτούν δικαιώματα: απαιτούν την επιστροφή μιας κατασχεμένης ζωής. Την επιστροφή του Ιράν στην Περσία του κοσμοπολιτισμού και της εξωστρέφειας. Την επιστροφή στην κοινοβουλευτική δημοκρατία.
