Αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες ώρες στο Ιράν των μουλάδων είναι ο επίλογος μιας στυγνής δικτατορίας που κρεμάει τους ανθρώπους από γερανούς σε δημόσια θέα στο όνομα του Αλλάχ.
Οι Ιρανοί βγήκαν όχι γιατί πεινάνε, αλλά γιατί διψάνε για ελευθερία. Θέλουν πίσω την ταυτότητα που τους έχουν αρπάξει οι φονταμενταλιστές. Είναι ένας υπαρξιακός αγώνας που δεν ανέχεται πλέον τον μεσαίωνα των Αγιατολάχ. Και σ’ αυτόν τον αγώνα οι νέοι είναι πρωτοπόροι.
Και αυτό έχει σημασία για εμάς που ζούμε άνετα και με ασφάλεια στα σπίτια μας. Τι σημαίνει η απαίτηση για ελευθερία των νέων; Πρέπει να μας ενώσει όλους με μια έννοια που ξεπερνά την αλληλεγγύη, γιατί το ζητούμενο είναι η δημοκρατία.
Γιατί εδώ, όπως και αλλού στην Ευρώπη, περισσεύει η υποκρισία. Όλοι μιλάμε για σεβασμό του διεθνούς δικαίου σχετικά με τη σύλληψη ενός δικτάτορα, αλλά «μούγκα» για τα ανείπωτα εγκλήματα των… αντί-ιμπεριαλιστών. Επιπλέον, το ότι υπήρχε ένα αναχρονιστικό και τυραννικό καθεστώς στο Ιράν –μόνο πέρυσι υπήρχαν πάνω από πεντακόσιες εκτελέσεις– δεν απασχόλησε ποτέ τους κατ’ επάγγελμα «προοδευτικούς».
Όλοι αυτοί που μιλάνε για κράτος δικαίου και κόπτονται εσχάτως για το διεθνές δίκαιο, αναρωτήθηκαν άραγε τι σκέφτεται μια νεαρή Ιρανή γυναίκα βλέποντας –στην ελεύθερη Δύση– να εξυμνεί τους τρομοκράτες ενός καθεστώτος που τη θεωρεί αντικείμενο; Και έτσι σήμερα, μπροστά σε μια ιστορική στιγμή όπως η ελπίδα για πτώση του ιρανικού καθεστώτος, είμαστε όλοι Ιρανοί μαζί με τα κορίτσια και αγόρια του Ιράν που αγωνίζονται για την ελευθερία βάζοντας τη ζωή τους σε κίνδυνο.
Αλήθεια, πού είναι αυτές τις ημέρες όσοι μέσω των κοινωνικών δικτύων συγκεντρώνονταν «αυθόρμητα» στις πλατείες κραυγάζοντας κατά του Ισραήλ; Πού είναι οι καλλιτέχνες που με μαντίλες και υψωμένες γροθιές έδιναν συναυλίες συμπαράστασης για τα παιδιά στη Γάζα; Πού είναι το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι «λοιπές» δημοκρατικές δυνάμεις να συμπαρασταθούν στο ξεκλήρισμα των νέων στο Ιράν; Εκεί που ήταν πάντα: Στη λάθος πλευρά της ιστορίας.
