Η κατάρρευση του ισλαμικού καθεστώτος ενδέχεται να αποσταθεροποιήσει την περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Η Τουρκία θεωρητικά ευνοείται, αφού αυξάνεται η επιρροή της στην περιοχή, αλλά ελλοχεύει ο κίνδυνος ενεργοποίησης των μειονοτήτων, ιδιαίτερα των Κούρδων. Επίσης η Άγκυρα ανησυχεί από την πιθανή ενίσχυση του Ισραήλ, το οποίο παραμένει στρατηγικός αντίπαλος του Ιράν.
Εκτός της Τουρκίας, ανησυχούν και δύο σύμμαχοι και στρατηγικοί εταίροι του Ιράν: η Ρωσία και η Κίνα. Η αποτυχία παρέμβασης για την υποστήριξη της Τεχεράνης κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ κατέστησε σαφές ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν μπορεί να βοηθήσει το δικτατορικό καθεστώς. Ειδικά μετά την πτώση του Άσαντ και τη σύλληψη του Μαδούρο.
Από την πλευρά της, η Κίνα είναι λογικό να ανησυχεί μετά την επιβολή από τον πρόεδρο Τραμπ δασμών 25% σε χώρες που συναλλάσσονται με το Ιράν, μια και ο ιρανικός χερσαίος διάδρομος είναι σημαντικός για τα προϊόντα της.
Και εφόσον το Ιράν στραφεί προς τη Δύση, θα βάλει τέλος σε μια σχέση με το θεοκρατικό καθεστώς, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει ως βάση το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, με αντάλλαγμα τεχνολογία και εργαλεία για την παράκαμψη των κυρώσεων.
