Πού είναι οι υπερασπιστές του κράτους δικαίου και του διεθνούς δικαίου; Εξαφανίστηκαν ή μήπως δεν υπήρξαν ποτέ;
Πού είναι οι ΜΚΟ για τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι δημοσιογράφοι χωρίς σύνορα; Ξέμειναν στη Γάζα; Δεν φυσάει ούριος άνεμος στα πανιά του στολίσκου των αλληλέγγυων ή μήπως τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι πρόσχημα; Το τελευταίο είναι βέβαιο.
Γιατί όσοι διαδήλωναν για τη Γάζα συμπτωματικά είναι υπέρ του Πούτιν, υπέρ της Χαμάς και υπέρ του Χαμενεΐ. Γιατί όσοι διαδηλώνουν για τα καταπατημένα δικαιώματα των Παλαιστινίων, σιωπούν για τα καταπατημένα δικαιώματα των Ιρανών. Καταγγέλλουν την παραβίαση του διεθνούς δικαίου από τον Τραμπ, αλλά όχι την παραβίαση του διεθνούς δικαίου από τον Πούτιν.
Πού έγκειται το προσχηματικό; Οτι στη Βενεζουέλα ένας δικτάτορας έχει συλληφθεί και αυτοί ενδιαφέρονται για τα δικαιώματά του, ενώ στο Ιράν η κοινωνία των πολιτών αψηφά τις σφαίρες και τα βασανιστήρια του καθεστώτος στο όνομα της ελευθερίας και αυτοί συντάσσονται με τον Χαμενεΐ με το επιχείρημα ότι οι Ιρανοί υποκινούνται από το Ισραήλ και την Αμερική.
Ελπίζουμε οι… «υποκινούμενοι» να κερδίσουν ό,τι δεν κέρδισαν στην αντίστοιχη εξέγερση το 2009. Γιατί το ζητούμενο είναι να ελευθερωθεί το Ιράν. Από ποιους και πώς είναι δευτερεύον.
